Love Me Tender

Het spel van Vicky Krieps is de grootste troef van dit aangrijpende maar ook wat te lange drama over een moeder die weg wordt gehouden bij haar kind.

“Het vliegt voorbij, die kindertijd.” De politieagent bij wie Clémence voor de zoveelste keer aangifte komt doen tegen haar ex, zegt het uiterst begripvol. Maar voor haar is het alleen maar zout in de wond, want ze wordt buiten de kindertijd van haar zoon gehouden.

Vanaf het moment dat Clémence haar ex Laurent vertelde dat ze een relatie heeft met een vrouw, sloeg hun relatief amicale breuk om in een vechtscheiding. Plotseling is hun zoon Paul ‘ziek’ op de dagen dat hij bij haar zou zijn, of zijn er andere smoesjes, of weigert Laurent simpelweg de deur voor Clémence te openen. En hoe minder tijd Paul met zijn moeder doorbrengt, hoe minder behoefte hij uitspreekt om haar te zien – want kinderen willen wat ze kennen.

Love Me Tender is gebaseerd op de gelijknamige roman van Constance Debré (onder dezelfde titel ook in het Nederlands verschenen). Het boek is het middendeel van een autofictioneel drieluik waarin Debré (telg uit een familie die ministers-presidenten en aartsbisschoppen in de gelederen heeft) beschrijft hoe zij bijna systematisch klassieke rolpatronen van zich afschudt: eerst die van het heteronormatieve gezin, dan de moederrol, dan het belang van familie en afkomst.

Anna Cazenave Cambet neemt in haar speelfilmdebuut enige afstand van dat autobiografische, door de in het boek naamloze ik-figuur een andere voornaam te geven dan de schrijver zelf. De film focust sterker op de misogynie en homofobie die Clémence ten deel valt wanneer ze besluit de traditionele rollen achter te laten.

Want én moeder zijn, én een promiscue lesbienne, én bohemien schrijver, dat is blijkbaar ondenkbaar. Niet alleen voor haar ex, maar voor het hele systeem van rechters en zorgverleners dat de muren opwerpt waar Clémence eindeloos tegenaan moet beuken om simpelweg haar zoon te mogen zien.

Toch had Love Me Tender best nog iets meer afstand tot het boek mogen nemen. Hoofdrolspeler Vicky Krieps wordt opgezadeld met al te literaire voice-overs waarin Clémence als schrijver reflecteert op wat haar overkomt, terwijl alles al in het spel van de acteur vervat ligt. Die uitweidingen maken ook dat Love Me Tender met een speeltijd van ruim boven de twee uur te lang is voor het intieme verhaal dat het vertelt.

Al kun je met enige welwillendheid ook beredeneren dat het klópt dat de film te lang voelt – want het wachten is ook voor Clémence het meest ondraaglijke. De kindertijd vliegt voorbij, ja, maar alleen als je er onderdeel van bent.