Los domingos

Een zeventienjarige tiener overweegt toe te treden tot een kloosterorde. Dit ontroe­rende Spaanse drama laat zien dat je niet alle beslissingen in het leven kunt rationaliseren.

Sommige kinderen weten al van jongs af aan welke kleding goed bij ze past, of wat ze later willen worden. Maar wat als je kind besluit God in zijn armen te sluiten en te kiezen voor een leven als non, goeddeels geïsoleerd van de buitenwereld? In de westerse, seculiere wereld heerst de neiging om te zoeken naar oorzaken van zo’n beslissing: iemand heeft op het kind ingepraat, het is ongetwijfeld geïndoctrineerd.

Filmmaker Alauda Ruiz de Azúa (Cinco lobitos, 2022) laat in Los domingos – onder meer bekroond met de Gouden Schelp op het filmfestival van San Sebastián – zien dat indoctrinatie inderdaad een verklaring kan zijn, maar ook dat beslissingen niet alleen van rationele aard zijn.

De film draait om de zeventienjarige scholier Ainara (Blanca Soroa, in een ontzaglijk knappe rol) die na een kortstondig verblijf bij een kloosterorde overweegt om haar leven voort te zetten in het teken van ora et labora, bidden en werken, afgezonderd van de buitenwereld.

Die openbaring acteert Soroa als een verliefdheid. Zie hoe ze aan het begin van de film op het klokgelui afkomt. Eenmaal in de kerk slaat ze deemoedig een kruisje en kijkt ze hoopvol op naar de crucifix.

Ainara’s perspectief wordt voortdurend gedomineerd door sereniteit. We krijgen geen inzicht in wat er zich in haar hoofd afspeelt, maar zien wel hoe haar devotie haar tot een gelukkiger mens maakt. Die euforie illustreert Ruiz de Azúa aan de hand van beelden van een houseparty met Ainara’s klasgenoten, waaronder de zoetgevooisde klanken klinken van Ainara’s schoolkoor – de koorzang geeft Los domingos iets transcendentaals.

Daarmee lijkt de filmmaker te stellen: voor Ainara is de overgave aan god – een overgave die aan het einde van de film op schitterende wijze wordt verbeeld – zoiets als een feest. Klinkt ietwat clichématig en opzichtig, maar ogenschijnlijk ervaart ze het zo. De film deelt de wereld uiteindelijk op in het geestelijke en het wereldlijke, met Ainara’s tante, de atheïstische Maite (Patricia López Arnaiz) als haar tegenpool. Zij wil dat haar nichtje gaat studeren, iets van de wereld ziet. Tijdens een ontroerende kooruitvoering van ‘Into My Arms’ van Nick Cave wordt gesuggereerd dat Ainara evenwel haar keuze al heeft gemaakt.

En de film respecteert die keuze. Los domingos betoogt dat jonge mensen vaak heel goed weten wat ze willen. En hoewel Ainara eerst nog op scepsis kan rekenen, voel je uiteindelijk met haar mee. Haar vreugde voelt oprecht.