Tuner

In het sterke Tuner wordt een pianostemmer met een absoluut gehoor een speelbal van criminelen. De film maakt knap invoelbaar dat zelfs in alledaagse geluiden een gigantische eenzaamheid kan schuilgaan.

Mijn hemel, wat kan een film luid zijn.

Een voorname aantrekkingskracht van de bioscoop is natuurlijk dat bombastische geluid waarmee een film tot je komt. Maar wat als het geluid een kwelling wordt, zoals in Tuner, een sterk nieuw drama van Navalny-regisseur Daniel Roher?

Dat geldt in dit geval vooral voor Niki (een uitstekende Leo Woodall uit The White Lotus). Als kind was hij een begenadigd pianotalent met een absoluut gehoor, maar die droom moest hij opgeven door een gehooraandoening die maakt dat elk luid geluid in de stad voor hem automatisch grenst aan het ondraaglijke. Inmiddels werkt hij als pianostemmer samen met Harry Horowitz (Dustin Hoffman), die zelf doof begint te worden.

Probleem is dat Niki en Harry het met dat stemmen van piano’s nauwelijks kunnen rooien. Harry heeft allerlei kwaaltjes en veel hulp van het Amerikaanse zorgstelsel hoeft hij niet te verwachten. Dat een ambacht altijd van pas komt, ziet ook een stel criminelen, dat erachter komt dat Niki’s gehoor ze uitstekend kan helpen bij het openmaken van kluizen van rijke stinkerds.

Het knappe is dat Roher daarbij voortdurend andere richtingen lijkt in te slaan. Tuner begint als een heerlijk luchtige buddy comedy in New York, waarin vooral Hoffman voor het eerst in heel lange tijd weer uitstekend is. Vervolgens evolueert de film richting een romantische komedie, wanneer Niki verliefd wordt op pianist Ruthie (Havana Rose Liu), om vervolgens op te schuiven richting misdaadthriller en existentieel drama.

Dat klinkt als heel veel, maar het sluit uitstekend op elkaar aan. Je kunt in Tuner een film zien over een gemist leven, over een gedoemde liefde, of over de tragiek van een ambacht dat lijkt te verdwijnen (de klanten van Harry en Niki zien hen aan voor een soort allround-klussers, want kunnen ze niet ook meteen even de leidingen fixen?), maar uiteindelijk is dit vooral een film over eindeloze herrie.

Met een waanzinnig sounddesign maakt Roher voortdurend invoelbaar hoe zelfs de meest alledaagse geluiden voor Niki een hel worden. Geluid is zijn wereld, maar in het geluid schuilt ook een immense eenzaamheid.