Endless Cookie

De Canadese regisseur Seth Scriver kreeg zeven maanden om een geanimeerde documentaire met en over zijn Cree halfbroer Pete te maken. Dat leidde ruim negen jaar later tot het heerlijk chaotische Endless Cookie.

De beste grap komt pas laat in Endless Cookie, een animatiedocumentaire van de witte Canadese regisseur Seth Scriver over zijn halfbroer Pete, een Cree van de Shamattawa First Nation. Een van Pete’s kinderen merkt op dat ze sinds het maken van Endless Cookie is opgegroeid van tienermeisje tot jonge vrouw. Dan blijkt: Seth werkt al negen jaar aan zijn animatieproject.

Het is de kers op de taart van een grap aan het begin van de film, wanneer Seth van een fonds geld krijgt voor zijn project. Zijn deadline: zeven maanden. “Ik had voor zeven jaar moeten gaan,” merkt de regisseur droogjes op zodra hij de cheque in ontvangst neemt.

De kaders van een film zijn te krap om alle details van Pete’s rijke familieleven te vangen. Daarvoor is zijn verhaal tegelijkertijd te groot en te klein. Seth wil Pete’s knusse huishouden – zeven kinderen en twaalf honden onder één dak – verbeelden en ondertussen reflecteren op de pijnlijke ongelijkheid tussen de brothers from another mother.

De rol die Pete’s inheemse afkomst in zijn bestaanszekerheid speelt is het macroverhaal van Endless Cookie, die deze politieke realiteit vervolgens op de meest persoonlijke manieren in microverhaaltjes kadreer via terzijdes, anekdotes en talloze grapjes.

Scriver omarmt met zijn animatiestijl de chaos van dit familieportret. Zijn familieleden zien er soms uit als wandelend eten; de man van het Canadese fonds is een gebogen liniaal; de pakken voedsel in de supermarkt praten tegen de personages; en een van de mooiste miniscènes in de film is een gesprek tussen een punker uit Toronto in dialoog met zijn roti met geit van de lokale afhaal. Als er tegen het einde van de film een fotocamera bij wordt gepakt, en de Scrivers door echte foto’s op het lcd-schermpje bladeren, zie je dat deze absurdistische animatiestijl de essentie van elk familielid heeft getroffen.

Seth stelt aan het begin van Endless Cookie dat hij een film wil maken die “grappig, prachtig, spiritueel, politiek, complex, simpel en waarachtig” is. Met zijn uitpuilende animatie heeft hij gestoord veel moeite gedaan om die schijnbaar onmogelijke missie te laten slagen. In die zin is het voor deze veel te krappe recensie onmogelijk om eer te doen aan de briljante warboel die deze film is geworden.