Actie! Op de set van Heldhaftig, vastberaden, barmhartig

Datum 01-04-2026
Auteur Jan Pieter Ekker en Bob Bronshoff
Thema Actie!Filmkrant 489
Deel dit artikel

Regisseur Lisa Westenburg overlegt met hoofdrolspelers Bart Klever en Alicia Prinsen. Verder Tommy Basselier (1st AD), Niels Konijn (boom operator), Sigur Rapaic (kostuums), Wouter Wijma (2nd AD), Glória Schuring (regieassistent), Sietse Kesselaar (camera) en Stijn Heideveld (geluid). Foto: Bob Bronshoff

Bankastraat 24A, 1094 EE Amsterdam, 18 maart 2026, 11.21 uur

In de hal van het adres Bankastraat 24A in Amsterdam-Oost staat Desairly Cijntje voor de stoppenkast te bellen met Eneco. De stroom is uitgevallen, terwijl in het binnentuintje een groep tweedejaars van de Nederlandse Filmacademie voor het eerst een film op 16mm aan het opnemen zijn.

De 27-jarige Cijntje – hij woont in Rotterdam en heeft een kindje van drie – heeft zijn passie voor film van zijn oma, die altijd films opzette als hij en zijn broertje en zusje bleven slapen. Hij houdt zowel van films waarbij je je gedachten op nul kunt zetten als van werk met meer diepgang. Vandaag is hij als producent verantwoordelijk voor Heldhaftig, vastberaden, barmhartig, een vijf minuten durende korte film over de eerste stap naar een nieuwe balans in de ouder-kindrelatie.

“Als jongvolwassene is een van de meest interessante groeipijnen de nieuwe dynamiek die je met je ouders aangaat”, legt regisseur Lisa Westenburg uit. “Waar je ouders als kind onverwoestbare superhelden leken, ziet het volwassen oog de imperfecte mens daarachter steeds scherper. Het zorgt ervoor dat je je ouders beter kan begrijpen, maar ook dat je tegen hun problematiek kan aanlopen. Daar gaat deze film over: volwassen worden in relatie tot je ouders.”

Dan neemt ze plaats achter haar monitor, naast cinematograaf Sietse Kesselaar, in een provisorische zwarte tent. Om hen heen zijn nog een stuk of twintig studenten aan het werk. “Oké, we gaan voor een repetitie”, roept opnameleider Tommy Basselier. “Iedereen op de eerste positie, alsjeblieft. Attentie voor een repetitie. Geluid, camera, en… actie!”

In het krappe tuintje zit Alicia Prinsen (dochter Lot) op een laag bankje. Bart Klever (vader Kai) komt aanlopen met een dienblad met een theepot, twee kopjes en een schaaltje met vier roze koeken. Hij schenkt in (tijdens de repetities komt er water uit de tuit) en gaat naast haar zitten.

“Kyra speelt vanavond. Ik heb kaartjes voor ons”, zegt Kai, terwijl hij doet alsof hij een hapje van een roze koek neemt. “Lijkt me wel leuk,” antwoordt Lot, “maar kunnen we vanavond niet gewoon thuisblijven? Ik ben net teru–” “Knap hoor, van Kyra”, onderbreekt Kai haar. “In de schouwburg zelfs, dat is niet niks. Ik dacht niet dat dat erin zat. Ik vond jou eigenlijk beter.” “Pap! Dat kan je toch niet zeggen”, riposteert Lot, met iets van stemverheffing. “Ik speelde op de middelbare. Het lijkt mij ook fijn om vanavo–”

“Stop maar even”, zegt Basselier; de dialoog wordt overstemd door getoeter en gefluit uit de open ramen van de aangrenzende Indische Buurt School. “Ik heb nog gevraagd wanneer ze muziekles hebben. Vrijdag, zeiden ze. Als het nou nog mooi klonk…”

Als even later de ramen zijn gesloten, volgt nog een repetitie. En nog een. Het getoeter gaat gewoon door, maar zachter. “Ze hebben de blokfluiten ingeslikt”, zegt Klever droogjes.

Even later wordt alles in gereedheid gebracht voor opnamen: de kussentjes op het bankje worden nog even opgeschud en in de pot wordt thee gedaan in plaats van water. “Attentie, iedereen erbij!”, roept Basselier. “Dan gaan we hem opnemen.”

“Kyra speelt vanavond. Ik heb kaartjes voor ons”, zegt Kai opnieuw, maar de woorden komen moeilijk uit zijn mond omdat hij een echte hap van de roze koek heeft genomen. “Hou het rustig”, zegt Basselier. “We gaan ’m meteen nog een keer doen. Iedereen op de eerste positie.” Vanuit de school klinkt nog steeds een kakofonie van geluid, in het tuintje tjirpen de vogeltjes. Als Westenburg na de eerste take even met Klaver en Prinsen staat te overleggen, komt Cijntje de tuin in lopen. “Er komt een elektricien”, meldt hij. “Maar dat kan nog wel even duren.”