Pillion

In de eigenzinnige romantische tragikomedie Pillion valt een introverte Britse knul voor een dominante motorrijder. Maar wat als hun relatie méér wordt dan alleen een machtsspel?

Het lijkt misschien niet voor de hand te liggen, maar SM-film Pillion is een van de liefste films van het jaar. Meer nog dan een film over (seksuele) macht, is Pillion een film over het vinden van geschikte rollen binnen de liefde.

Vooral de introverte Colin (Harry Melling) heeft nog moeite om zijn rol te vinden. Hij heeft een eenvoudig baantje, zingt her en der een mopje met zijn Barbershop-koor en woont nog bij zijn ouders, mede omdat zijn moeder terminaal ziek is. En oh, wat zou zij graag willen dat haar zoon nog een vriendje krijgt voordat ze gaat hemelen.

En dan is daar ineens de magnetische, maar ook zwijgzame motorrijder Ray (Alexander Skarsgård), die hem binnen mum van tijd (en zonder al te veel woorden) aanzet tot orale seks. Als dat moeizaam verloopt, dwingt Ray Colin om zijn schoenen te likken. Zie daar voorzichtig de contouren van een relatie waarin Ray de ‘dom’ is (de dominante partij) en Colin de ‘sub’ (de submissive, onderdanige partij). Want hoe hard Ray in het begin ook roept dat hij “niet vaak in de buurt gaat zijn”, ontstaat er wel degelijk iets van wederzijdse affectie.

Het fijne aan Pillion is dat regisseur en schrijver Harry Lighton nooit een al te groot issue maakt van deze dynamiek. Die dynamiek is een gegeven waarin beide mannen zich, zeker in eerste instantie, volledig thuis voelen. Vooruit, de ouders van Colin moeten misschien even wennen, maar dat ligt dan toch meer aan het feit dat de “biker chap” ook na een paar maanden nog altijd niet is langsgekomen voor een lunch.

Voor Colins moeder blijft die dynamiek lastig, want wanneer slaan de bewust scheve machtsverhoudingen om in vernedering? Hoe dan ook weet Colin zijn grenzen en behoeften steeds beter te herkennen en vindt hij zowaar iets van kameraadschap in de gay motorclub van Ray. Maar hoe meer liefde, hoe diffuser de machtsverhoudingen.

Pillion ontroert en prikkelt, met dank ook aan de twee voortreffelijke hoofdrolspelers. Vooral Melling is hier perfect op zijn plek, waarbij de Britse acteur mooi laveert tussen kwetsbaarheid en ontluikende, steeds zelfverzekerder volwassenheid. Skarsgård weet zijn aangenaam vervreemdende charisma steeds beter te gebruiken – zijn personage wordt steeds aandoenlijker in zijn volstrekt eigengereide kwetsbaarheid.

Het mondt allemaal uit in een lieve, tragikomische finale, waarbij Lighton het aan ons laat om te bepalen of het sluitstuk nu tragisch of hartverwarmend is. Precies in dat schemergebied bewijst Pillion zich als een van de beste tragiromkoms van deze tijd.