Dead of Winter

Hoeveel carrièreschade kan één kamikazeproject nou doen, moet Emma Thompson hebben gedacht. Voor het gemak even vergetend dat een film als Dead of Winter slecht is voor de hele industrie.

Hoe eerder de filmindustrie beseft dat crappy tweedehands blikvoer als Dead of Winter de bioscopen de das omdoet in hun concurrentie met streaming, hoe beter. Emma Thompson produceerde deze wanstaltigheid en speelt de hoofdrol, wat waarschijnlijk de reden is dat de film überhaupt bestaat.

De Britse acteur speelt Barb, een vrouw die om asuitstrooiende redenen naar een dichtgevroren meer ergens in het noorden van Minnesota reist. Ze kent het gebied goed, blijkt uit uitleggerige en opdringerige flashbacks en haar dik aangezette lokaal accent. Toch vergeet ze haar winterbanden te installeren, dus komt ze vast te zitten in de sneeuw. Dat is belangrijk, anders had ze nooit ontdekt dat in de buurt een jonge vrouw wordt vastgehouden. Om redenen die alleen in de tekstverwerker van een onverschillige scenarioschrijver kunnen worden bedacht.

De ontvoerders zijn een man en een vrouw. Geliefden, is de suggestie. Maar de man blijkt zo dom en sukkelig dat het een wonder is dat hij het zover heeft gebracht. Geen enkel personage krijgt trouwens iets van reliëf. Laurel Marsden, die de ontvoerde vrouw speelt, acteert vrijwel de hele film met tape over haar mond. Scheelde weer zinnen om te schrijven. Zelfs Judy Greer krijgt geen enkele mogelijkheid om te shinen als de tweede ontvoerder. Ze blijkt het ‘brein’ achter de operatie, al is dat hier een betrekkelijk begrip.

De meren blijven ondertussen stevig dichtgevroren – je kunt er een auto overheen laten rijden – behalve op die momenten dat een gat in het ijs goed uitkomt. Niet om te veel prijs te geven – al is ook ‘prijs’ hier een betrekkelijk begrip – maar om te illustreren hoe geforceerd het verhaal van Dead of Winter is: in meerdere van die opdringerige flashbacks wordt ons duidelijk gemaakt dat Barb en haar geliefde Karl – lange namen zijn moeilijk uit te spreken in het noorden van Minnesota – altijd heel graag een kind hadden gewild, maar dat dat niet ging. Terwijl ze samen in de kelder zitten vastgebonden, vertelt de ontvoerde vrouw aan Barb dat ze Leah heet. Laat dat nou net de naam zijn die Barb en Karl hadden bedacht voor hun dochter. Een mooi moment voor een traan.

Veel andere vragen die je als kijker hebt, worden juist niet beantwoord, maar wat doet het ertoe? Gaten in de plot, gaten in het ijs, wie ziet het verschil? Barb doet waarvoor ze is gekomen en de ontvoerde vrouw ontsnapt. Of ze overleeft op de ijsvlakte weten we niet, want dan is de film al afgelopen.