Cannes blog 2: Journalistieke mores

De Filmkrant doet dagelijks verslag vanaf het 71e filmfestival van Cannes, waar openingsfilm Todos lo saben van Asghar Farhadi gisteravond direct het nieuwe persvoorstellingbeleid op scherp zette.

De getergde festivalmedewerker die het gekrakeel op de rode loper bij de opening van het filmfestival van Cannes gisteravond in goede banen moest leiden, was het er niet mee eens. Maar acteursechtpaar Penélope Cruz en Javier Bardem kreeg hun zin: ze mochten even een stukje terug de loper op, met zijn tweeën, zonder de rest van de cast en crew van de film waarin zij spelen, om tegemoet te komen aan het geschreeuw van de aanwezige hordes fotografen. Met zichtbaar plezier liet het tweetal zich vastleggen als koningskoppel van de internationale artfilm.

De film waarvoor zij er waren, Todos lo saben (‘iedereen weet het’) van de Iraanse regisseur Asghar Farhadi, leverde direct een eerste test case voor het controversiële nieuwe festivalbeleid rondom persvoorstellingen. Waar die in voorgaande jaren werden gehouden in de ochtend voorafgaand aan de galavertoning in de avond, vinden ze nu tegelijkertijd plaats. Zo wordt de galapremière ook écht de allereerste vertoning van de film. Een noodzakelijke stap, beargumenteerde het festival, in een tijd waarin online al direct na, of soms zelfs tijdens een vertoning het meningencircus begint te koeren.

De stap leverde vooral onder Franse dagbladpers een storm van protest op. Hen wordt het werk zo onmogelijk gemaakt, beargumenteerden zij: een bespreking van de avondpremière de volgende ochtend in de krant krijgen, lukt niet meer. Zo lopen de dagbladen dus altijd minstens anderhalve dag achter op de online pers. Bij Todos lo saben was dat extra vervelend, want in het kielzog van de festivalpremière wordt de film vandaag ook in de rest van Frankrijk in de bioscopen uitgebracht. Een Nederlandse release volgt later dit jaar.

Hoewel de Iraanse regisseur Asghar Farhadi (winnaar van twee Oscars voor beste niet-Engelstalige film voor A Separation en The Salesman) voor het eerst in Spanje draaide, begeeft hij zich verder op vertrouwd terrein. Todos lo saben is zoals het meeste van zijn eerdere werk een familiedrama, en draait om ideeën waar Farhadi ook eerder mee speelde: geheimen uit het verleden die het heden op zijn kop zetten; de onzichtbare open wonden waar ieder mens mee rondloopt. De film draait om Carolina (Cruz), die met haar twee kinderen maar zonder haar echtgenoot Alejandro (Ricardo Darín) uit haar aangenomen thuisland Argentinië terugreist naar haar geboorteplaatsje in Spanje voor de bruiloft van haar jongere zus. Het plaatsje waar ‘iedereen weet’ van haar voorgeschiedenis met jeugdliefde Paco (Bardem), inmiddels een lokale wijnboer. De trip krijgt een dramatische thrillerwending wanneer haar tienerdochter Irene tijdens het huwelijksfeest wordt gekidnapt.

Net als eerder in zijn Franstalige film Le passé (2013) doet het werken in een hem vreemde taal niets af aan Farhadi’s verve in het werk met acteurs. Cruz en Bardem zijn onbetwist de grote aandachttrekkers, zowel op de rode loper als in de film zelf, en beiden krijgen ruimschoots de ruimte om hun talent te etaleren. En ze worden omringd door uitgebreid ensemble van zonder uitzondering sterke bijrolacteurs. Maar dat kan de soms al te melodramatische dialogen en enkele manipulatieve plotingrepen niet verhullen. Een centrale scène in de film, waarin een tweede feit onthuld wordt dat ‘iedereen weet’, werd tijdens de persvoorstelling van de film zelfs onthaald op besmuikt gelach.

Zo werd in feite het gelijk van het festival bewezen. Als Todos lo saben al in de ochtend was vertoond, waren de overwegend kritische recensies en het Twitter-gekrakeel al ruim voor de galapremière in de avond verschenen. Dan zouden Farhadi, Cruz en Bardem toch een stuk minder vrolijk over het rode tapijt gewandeld.

Joost Broeren-Huitenga