Lichting 2017: Maria Philips

"Nou, eerst dacht ik aan honden. Maar ja, honden…"

In de zomer plaatst de Filmkrant wekelijks een interview met vers afgestudeerd filmtalent van verschillende academies. In Maria Philips’ (Hogeschool voor de Kunsten van Utrecht) grappig gestileerde en lichtvoetige WK Cavia krijg je precies wat de titel belooft: een WK dat draait om cavia’s. Maar staat dat WK niet in de weg van de liefde tussen caviaverzorgster Kiki en Sven van de vishandel tegenover haar salon? "Ik maak films over het triviale, dat wat iedereen kan meemaken. Maar dan op een voetstukje."

Hoe kom je er in hemelsnaam bij om een film over een Wereldkampioenschap voor cavia’s te maken? "Dat ging nog niet zo makkelijk. Want ik wilde de perfecte film maken. Een onmogelijke opdracht die ik mezelf had opgelegd. Maar ik wist niet wat precies de perfecte film was, dus zat ik maar eindeloos na te denken wat het dan moest worden. Dus op een gegeven moment moest ik dat loslaten, ben ik gaan nadenken over welke kleuren ik mooi bij elkaar vind en welke beroepen daar dan bij zouden passen. Ik was opzoek naar een soort tegenstellingen. Daar kwam toen roze en blauw uit. En vissen en cavia’s. Een straat, een jongen en een meisje."

Maar hoe kom je dan bij cavia’s? "Nou, eerst dacht ik aan honden. Maar ja, honden… Dat vond ik toen niet spannend genoeg. Dus ik dacht: wat is nou een heel saai beest, waarvan ik niet begrijp dat mensen dat leuk vinden? Toen kwam ik op cavia’s. Vroeger had ik een vriendinnetje met een cavia, maar die zat alleen maar in zijn hok te schijten en verder deed hij helemaal niets. Dus toen ben ik gaan onderzoeken wat de liefde voor die beesten eigenlijk inhoud. Zijn we naar allemaal cavia-evenementen geweest. Zo kwamen we erachter dat daar een hele wereld achter zit. Met shows enzo. Het is eigenlijk net als met honden, alleen dan met een wat kleiner beest."

WK Cavia


Dus het verhaal kwam pas daarna? "Ik heb gewoon altijd een heel duidelijk beeld van wat ik visueel mooi vind. Daar zoek ik dan een personage bij. Of een situatie of een beroep. En die beroepen komen dan weer bij elkaar, of juist niet zoals in het geval van de visboer en caviaverzorgster in WK Cavia. Want die cavia’s staan op een voetstuk, terwijl die vissen worden opgegeten. Zo worden de personages voor mij langzaam ingevuld en komen ze wat meer tot leven."

Is het verhaal voor jou dan ondergeschikt aan die visuele elementen? "Nee, het verhaal versterkt de visuele elementen en andersom. Daarvoor ben ik op zoek naar verhalen die wat dichter bij mij liggen. Vooral qua thematiek. Het blijven altijd kleine, lieve verhaaltjes. Vaak zijn het dingen die ik zelf heb meegemaakt. Het visuele wordt zo ingevuld door iets dat ik zelf heb meegemaakt. Maar het gaat uiteindelijk niet om die persoonlijke ervaring. Ik maak films over het triviale, dat wat iedereen kan meemaken. Maar dan op een voetstukje. De realiteit een beetje opgetild, zodat je er eens op een andere manier naar kunt kijken."

Heeft de cavia-wereld je dan nog geïnspireerd voor het verhaal? "Eerst vond ik de cavia’s heel grappig, gewoon een grappig element. Vooral omdat ze zo saai zijn. Maar toen kwam ik daar en begreep ik dat mensen dit echt heel leuk vinden. Ze houden echt van die beesten. Dus het is geen grappig element, het is iets echts. Wat ik gewoon niet kende. Daarom lachte ik er om. Nu ik het ken heb ik er wat meer sympathie voor. En ik benader het minder als een grapje dan dat ik dat eerst deed. Daarom heb ik besloten die wereld gewoon neer te zetten zoals deze is. Dat grappige kwam vanzelf. Omdat niet elke kijker liefde voor cavia’s zal hebben, blijft het namelijk gewoon een beetje gek. Die strakke vormgeving, zoals dat alles van statief gedraaid is, kwam vooral voort uit haar Kiki’s routine met haar cavia’s. Want zo ben ik zelf ook wel. Mijn omgeving is dan weer veel losser en vindt mijn drang naar controle best lastig. In WK Cavia heb ik onderzocht hoe het dan is als je naar elkaar toe probeert te bewegen, een stilzwijgend compromis probeert te sluiten."

Sacha Gertsik