Maudite poutine (Previously Unreleased)

Net als in Edgar Wrights recente Baby Driver wordt het zwart-witdebuut van de Canadees Karl Lemieux voortgedreven door de muziek. Niet door popklassiekers zoals bij Wright, maar door de soundscapes van de band Godspeed You! Black Emperor waar Lemieux zelf deel van uitmaakt.

Als kijker word je meteen in het diepe gegooid want het eerste kwartier heb je geen flauw idee wat er aan de hand is en Lemieux is de laatste die dat gaat vertellen. Vijf mannen zitten in een auto op weg naar God weet waar en sommigen voelen zich duidelijk niet goed. Fastforward naar iets wat op een fabriek lijkt, waar de mannen een voor een mishandeld worden. Waarom weten we niet. Hun onderlinge relaties worden pas later duidelijk.
Voor zover sprake is van plot, is die bescheiden van omvang en simpel van opzet, als je eenmaal begrijpt wat er aan de hand is.
Lemieux gebruikt een schijnbaar onschuldige diefstal met verstrekkende gevolgen om een beeld te schetsen van een Canadees landschap in verval. Het bestaan daar is dan misschien niet letterlijk uitzichtloos, maar voor jonge mensen valt er weinig te halen. De 27-jarige Vincent werkt in iets wat op een recyclefabriek voor papier lijkt en vult z’n dagen met een hogedrukspuit en gehuld in een zuurstofmasker. Kortom, onderbetaald smerig rotwerk. Hij speelt in een band en heeft een broer die in een trailer woont, samen met z’n crackpijpje.
Woorden doen er bij Lemieux nauwelijks toe. In scènes waarin personages praten, draait hij de dialoog weg en laat de muziek overstemmen. Het draait om beelden, om sfeer, om het gevoel dat hier alles al voorbij is voordat het goed en wel begonnen is. Ook al blijven de personages teveel op afstand om indruk te maken, visueel is het een veelbelovend debuut.

Ronald Rovers