De Pers Over – 19 mei 2017

Langer licht
David Lammers
De locaties zijn echt, de mensen ook. En dat maakt Lammers’ eerste lange film intiem en bijzonder waarachtig. Er wordt veel gezwegen. Lammers laat de beelden het liefst voor zich spreken. Fraaie beelden, afgewisseld met grappige shots. De film is een tikje aan de trage kant, maar desondanks is Langer licht een zeer geslaagd speelfilmdebuut.
De Telegraaf (Annet de Jong)

In zijn film stelt regisseur David Lammers subtiel een multicultureel milieu voor, waar in harmonie naast elkaar geleefd kan worden. De film oogt als een idylle over het overlevingsvermogen van mensen. Zelfredzaamheid is het motto. Hulpverleners zijn niet nodig, dit duo knokt zichzelf wel uit de impasse.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

Langer licht is een degelijk psychologisch drama over een verstoorde vader-zoon relatie. Toch lost de film de verwachtingen niet helemaal in. Het scenario verloopt keurig volgens de regels, met voorspelbaarheid als resultaat. Ook de stilistische benadering stelt licht teleur. Lammers’ handelsmerk — lange sfeervolle takes — hebben plaatsgemaakt voor aan het verhaal dienstbaar camerawerk. Het voelt alsof Lammers op de rem trapt. Wanneer gaat hij voluit?
Het Parool (Jos van der Burg)

Romance & cigarettes
John Turturro
Turturro plaatst steeds het verhevene naast het aardse — ook in zijn taalgebruik. Het mag een wonder heten dat met al die vuilbekkende en geilpratende personages de film überhaupt in Amerika vertoond mag worden. Verrukkelijk politiek a-correct. En er wordt toch een partij ouderwets gepaft! Wat ons als toeschouwers rest is de totale overgave aan wat nu al een van de meest extatische films van dit jaar genoemd mag worden.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

Romance & cigarettes is een bedrijfsuitje voor Hollywood-acteurs. Turturro zal weinig moeite hebben moeten doen om een sterrencast voor zijn speelfilm te verzamelen. Hij moet ze op de eerste plaats veel plezier hebben beloofd en wellicht daarom iets minder honorarium. Hoogtepunt van de film is de vuilbekkende Kate Winslet, die leuker is dan we haar ooit zagen. Dit is een film je niet mag missen… dan doe je jezelf ernstig tekort.
De Telegraaf (Dick van den Heuvel)

De kwaliteit is de vanzelfsprekendheid waarmee Turturro zijn liefde voor smartlappen, sigaretten en klein leed samenbalt. Het nadeel is dat de film vooral een aaneenschakeling van leuke vondsten blijft. De momenten tussen de liedjes beginnen al snel te slepen. Dat dit nooit echt stoort, komt door de onverschrokken speelstijl van de acteurs, Kate Winslet als Nicks minnares Tula voorop. Tula spreekt louter gore taal, en toch oogt ze als een broos personage. Die dubbelzinnigheid verheft Romance & cigarettes tot een plezierige onderneming.
de Volkskrant (Ronald Ockhuysen)

The secret life of words
Isabel Coixet
The secret life of words is een integere, intieme film over hoe de verpleegster geneest en de patiënt heelt. Twee gekneusde zielen, achter wier blinde ogen en dove oren het drama van het verleden ook voor de toeschouwer in zijn volle omvang verborgen blijft. Alleen een schaduw, of een echo krijgen we mee, in de verte. The secret life of words gaat vooral over wat niet gezegd wordt en waarover gezwegen blijft. Ondraaglijke ervaringen worden zo voelbaar achter al te ogenschijnlijk alledaagse beelden van het leven op een stilgelegd booreiland.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

Zwijgen, kijken, luisteren. Deze passieve opstelling kenmerkt de jonge vrouw en deels ook de film met de mooie titel The secret life of words. Gaandeweg is het bijna jammer dat het droevige verleden toch via woorden wordt verteld. De blikken van het tweetal zouden genoeg moeten zijn. Isabel Coixet, van wie eerder het eveneens aangrijpende My life without me in Nederland was te zien, heeft opnieuw een klein meesterwerk gemaakt.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

Josef breekt langzaam maar zeker door Hanna’s pantser heen en ontdekt haar geheim. Dat schrikt hem allerminst af. Als hij weer is opgelapt, rust hij niet tot hij haar uit haar psychische gevangenschap heeft bevrijd. Prachtige rollen van Tim Robbins en Sarah Polley in een kleine, intense film die een monument is voor de slachtoffers van de alweer bijna vergeten vreselijke Balkanoorlog.
De Telegraaf (Annet de Jong)

Tideland
Terry Gilliam
Zolang Tideland goed is, kan de film zelfs meesterlijk worden genoemd. Wanneer het mis gaat, gaat het ook faliekant mis. Hoe meer de aandacht verschuift naar de gestoorde familie waarmee het meisje in contact komt, hoe meer Gilliam in zijn oude fouten vervalt. Dan is ook Tideland het werk van een regisseur die zo opgaat in zijn eigen overdrijving, dat hij vergeet dat er ook anderen naar moeten kijken.
de Volkskrant (David Sneek)

Gilliam is en blijft een kind van de jaren zestig, en je kunt Tideland dan ook zien als een ode aan de fantasie, waaraan Jeliza-Rose de veerkracht ontleent om door te leven in barre omstandigheden. De opnamen waarin het spelende meisje ronddartelt in een zonovergoten korenveld behoren tot het meest lyrische werk dat Gilliam ooit maakte, en ook de avondscène waarin Jeliza-Rose vuurvliegjes namen geeft, is van een magische schoonheid die haaks staat op de gore prutwereld waarin zij moet overleven.
GPD-kranten (Fritz de Jong)

Gilliam is als een kind in een snoepwinkel. Hij plundert het hele surrealistische scala, van het knettergekke begin, waarin het meisje over haar verslaafde ouders moedert, tot aan het bizarre slot waarin een treinongeluk behalve rampspoed ook redding brengt. Doordraven op een goeie vondst doet Gilliam misschien net iets teveel, maar de manier waarop Jeff Bridges het lijk speelt en een hommage brengt aan de vorig jaar overleden Link Wray maakt veel goed. De Amerikaanse gitaarlegende heeft zelfs een duivels mooi grafmonument gekregen.
Trouw (Belinda van de Graaf)

Transamerica
Duncan Tucker
Een bezwaar is dat Transamerica zo propvol taboedoorbrekende kwinkslagen zit dat er voor iets serieuzers nauwelijks ruimte is. En dan toch nog even snel een pedofiele stiefvader, een zus die verslaafd is geweest, en een vriendin die zelfmoord pleegde, alsof het om een verplicht dramatisch nummer gaat.
GPD-kranten (Leo Bankersen)

Felicity Huffman verdient haar Oscarnominatie ten volle met haar ingehouden, veelkantige portrettering van de onzekere, met haar uiterlijk worstelende, naar stijl hakende en bijna wanhopig naar haar ware aard snakkende transseksuele Bree. Wat begint als een reis met een vrouwelijk lichaam als ultiem doel, transformeert organisch naar iets meer: een moeder zijn voor haar zoon. Die verandering zorgt eens temeer voor herkenning in een warme levendige film, die de hoofdpersonen transformeert van buitenstaanders tot mensen zoals wij allemaal.
De Telegraaf (Eric Koch)

Transamerica is sterk in de scènes die draaien om Bree’s pogingen zelfverzekerd in het leven te staan. Daarbuiten heeft de film minder te bieden. Zo genuanceerd als regisseur Tucker zijn hoofdpersoon portretteert, zo gemakzuchtig plakte hij de rest van zijn scenario aan elkaar. Geen cliché uit het roadmovie-genre wordt geschuwd (de verraderlijke lifter, pech onderweg) en ook als familiedrama is Transamerica te voorspelbaar.
de Volkskrant (Pauline Kleijer)