Groeten uit Erbil, deel 4

Filmmaakster Beri Shalmashi keert terug naar het belegerde Erbil in Iraaks-Koerdistan, waar ze de afgelopen jaren lesgaf, voor de opnamen van haar korte film Shouted from the Rooftops. Voor de Filmkrant houdt ze een dagboek bij. Deel 4: wapens ritselen.

Soms denk ik dat het onder de knie heb, dat produceren in Koerdistan. Dan denk ik dat ik Bas, de meegekomen producent uit Nederland, wel even kan laten zien hoe zijn vak hier moet. We gaan samen op bezoek bij echte peshmerga’s, omdat we er morgenvroeg twee nodig hebben voor bijrollen. We rijden naar een villa ergens midden in Erbil waar wat jongens verblijven met wie ik eerder als eens op pad ging. We verbleven toen een nachtje aan het front, en we werden bijna neergeknald door F-16’s uit Turkije. Dat schept een band.

Ik zeg tegen Bas dat dit appeltje-eitje wordt, dat deze jongens te vertrouwen zijn. We hoeven alleen maar even thee met ze te drinken. De jongen met wie wij praten kent me nog heel goed. We zijn immers Facebookvrienden en hij vindt het te gek om mee te helpen met een film.

Ik vraag het hem nog eens na elke slok die ik van de thee neem, om zeker te zijn dat hij morgenvroeg komt opdagen. "Ja, natuurlijk." En of hij zijn AK-47 meeneemt? "Uiteraard." En of hij zijn peshmerga-kleding nog even kan strijken? "Ik neem mijn mooiste setje mee." En of zijn collega ook komt? "Ja, natuurlijk." "Zo hossel je dat", zeg ik stoer als we in een taxi terug naar het hotel zitten. Volgens mij is Bas onder de indruk.

De volgende ochtend staan we weer met zijn allen op de daken van de oude wijk in de binnenstad van Erbil. De crew maakt stoere filmpjes voor op Snapchat en bereidt zich rustig voor op wat we straks gaan filmen: hoe twee peshmerga’s aankloppen op de mintgroen geverfde deur van het huis waar Sherins ouders wonen. Bas loopt naar me toe met een ernstige blik: "Je peshmerga neemt niet op." Eerst denk ik dat hij een grapje maakt. Dan bel ik zelf ook even een keer of twaalf en er wordt inderdaad niet opgenomen. Niet zo handig. Het is kwart over vier. We moeten om vijf uur filmen.

De lokale assistenten van Bas willen best peshmerga spelen, zeggen ze, en we hebben zelfs nog wel wat kleren liggen. Dan hebben we eigenlijk alleen nog maar Kalasjnikovs nodig. "Dat komt toch nooit op tijd meer goed?", vraagt Bas. "Als één ding makkelijk te regelen is in Koerdistan, zijn het wapens", zeg ik.

Amper een half uur later staan we bij de kofferbak van een auto. De productie-assistenten hebben wat bevriende peshmerga’s opgetrommeld wiens wapens we mogen lenen. Ze helpen even met hoe je die dingen eigenlijk hoort te dragen. We repeteren de scène en staan op de geplande tijd klaar om te draaien en eigenlijk zijn onze eigen jongens veel leuker dan die Facebookvriend van mij die nu nog lekker op één oor ligt. Eind, goed, al goed.

Beri Shalmashi

Overige delen:
aflevering 1 | aflevering 2 | aflevering 3 | aflevering 5