Manglehorn

Tja, wie krijgt de oude slotenmaker met de gesloten persoonlijkheid weer opengepeuterd? Het is jammer, maar subtieler dan dat wordt Manglehorn niet.

In de scènes waarin bankmedewerkster Dawn (Holly Hunter) voorzichtig probeert sleutelmaker A.J. Manglehorn (Al Pacino) te vertellen over haar gevoelens voor hem, is goed te zien wat Manglehorn had kunnen worden met een veel minder nadrukkelijk scenario. Laat Hunter en Pacino gewoon spelen en hun personages komen tot leven. Helaas doet scenarist Paul Logan het teniet met een script vol oninteressante zijpaden en uitleggerige dialogen.
"Ik ben een beschadigd man, Clara." Logan grijpt naar het versleten middel van de voorgelezen brief om ons te vertellen wat in een oogopslag duidelijk is: A.J. Manglehorn is oud en uitgeblust. Hij schrijft brieven aan een ex die onbeantwoord terugkeren. Onder zijn brievenbus — nog meer symboliek — hangt een wespennest. "Oh, how I miss you (…) It hurts, day in, day out."
Zal tegenpool Dawn ("I love life, like a baby!") erin slagen Manglehorn uit zijn depressie te halen? De plot is weinig verrassend, maar had best een invoelbaar verhaal op kunnen leveren over de ontluikende liefde tussen twee oudere mensen. In plaats daarvan verliest de film zich in saaie subplots: een operatiescène op Manglehorns kat, sentimenteel gedoe met Manglehorns kleindochter, de moeizame relatie met zijn zoon en een bezoekje aan de massagesalon van Gary (Harmony Korine). Het einde van de film is voorspelbaar, maar komt toch uit de lucht vallen.
Dik aangezette symboliek en een lange serie lelijke cross fade montages met voice-over; wat een ontluisterend verschil met Joe, de film die regisseur David Gordon Green in 2013 maakte. Nicolas Cage speelde daarin een al net zo teruggetrokken en geremde ex-crimineel, maar het verhaal van zijn vriendschap met een vijftienjarig jochie werd helder en precies verteld. Die film overtuigde en ontroerde wél.

Barend de Voogd