Julianne Moore en Greta Gerwig over Maggie’s Plan

In Maggie’s Plan knoopt een New Yorkse dertiger (Greta Gerwig) een relatie aan met een professor (Ethan Hawke), die een wankel huwelijk heeft met de succesvolle academica Georgette (Julianne Moore). Julianne Moore: "Vrouwen die graag het initiatief nemen worden al snel ‘control freaks’ genoemd."

Door Mark van den Tempel

Er zingt een gerucht rond onder de pers die op de Berlinale wacht om interviews voor Maggie’s Plan te doen: Julianne Moore is ziek. Keelontsteking! Nerveuze assistenten lopen af en aan, en de ervaren journalist weet dan meestal genoeg: dat gaat natuurlijk niet door. Maar zo gemakkelijk laat vakvrouw Moore zich niet wegzetten. Even later zit ik tegenover een volop hete thee slurpende Moore, die de onverwachte infectie afdoet als een kleinigheid. Greta Gerwig is zichtbaar onder de indruk van zoveel professionaliteit. "Ik was denk ik lekker in mijn bed gekropen."

Maggie’s Plan gaat verder vanaf het punt waarop de meeste romantische komedies ophouden. Gerwig: "Toen ik het script las kreeg ik echt een gevoel van opwinding toen ik dat punt bereikte. Wow, we zijn plotseling drie jaar verder! En hé, het loopt niet meer zo lekker tussen die twee. Het is altijd spannend als het verhaal dat verteld wordt niet het verhaal blijkt wat je denkt dat verteld wordt. Ik vind dat regisseur Rebecca Miller dat heel goed heeft verzonnen. Dit is bij uitstek een genre waarin gemakzuchtigheid troef is."
Moore: "Dat zie je ook in haar keuze voor de academische wereld. Met de taal die daar wordt gehanteerd kun je zaken heel goed verhullen. Rebecca pikte dat heel mooi op in de scène waarin Ethan Hawke en ik een wetenschappelijke discussie voeren, maar in werkelijkheid de staat van onze relatie bespreken. Voor acteurs zijn dat echt cadeautjes."

Zijn jullie personages niet een beetje control freaks? Gerwig: "Dat is Maggie natuurlijk wel, maar dat hoeft niet per se iets negatiefs te zijn. Ze heeft gewoon graag de touwtjes in houden, en is daar ook goed in. Ze wordt er ook voor beloond, met een leuk leven. Ze ziet pas reden om haar gedrag te veranderen als ze tegen de grenzen oploopt van wat ze kan controleren. Dat mensen niet altijd doen wat je wilt dat ze doen. Ik probeer altijd wel de kantjes aan mijn personages te ontdekken die sympathiek zijn. Dat is ook wat acteren is: het onderdeel van jezelf vinden dat deze persoon begrijpt."
Moore: "Het is grappig dat vrouwen die graag het initiatief nemen al snel ‘control freaks’ worden genoemd. Rebecca en ik hebben er heel hard aan gewerkt om mijn personage Georgette niet afstotend te maken. Zo was het belangrijk dat ze uit een ander land komt dan de VS, in dit geval Denemarken. Onze beide moeders kwamen van buiten de VS, dus ik weet hoe het is als iemand excentriek overkomt, bijvoorbeeld door een accent. Intellectueel zijn Georgette en John zo gefascineerd door elkaars ideeën dat ze feitelijk nooit uit elkaar zijn gegaan. Ik ken stellen die zo verbonden zijn dat ze zelfs na een scheiding nog die ander hebben weten vast te houden."

Dus er was volop gelegenheid om de personages naar jullie hand te zetten? Gerwig: "Rebecca is natuurlijk in de eerste plaats een heel goed schrijfster. Alles wat je ziet stond al op papier. Maar tussen het moment waarop ik ‘ja’ zei en de feitelijke opnamen zat een vol jaar, en Rebecca en ik wonen maar een paar straten van elkaar vandaan in New York. We hebben in die tijd heel veel over Maggie gepraat en over hoe ze in elkaar steekt, maar ook veel boeken en muziek uitgewisseld. We melded brains. Tegen de tijd dat we begonnen hadden we een basis gelegd voor het personage, en snapte ik wat Maggie dreef."
Moore: "Er bestaat een hardnekkig misverstand dat komische rollen minder werk vergen dan dramatische, maar dat is onzin. Aan iemand als Georgette gestalte geven, betekent niet dat je er minder hard voor moet werken. Uiteindelijk gaat het allemaal om het vinden van de juiste toon, zeker in komedie. Waar zullen mensen om lachen? Het is dezelfde hoeveelheid werk, alleen een andere benadering."

Maggie heeft best een aparte kledingstijl. Gerwig: "We hebben veel geshopt voor Maggie. Dan gingen we naar tweedehands kledingwinkels op zoek naar kledingstukken die het plaatje van Maggie zouden completeren. In die periode bedachten we bijvoorbeeld dat het leuk zou zijn om een Quaker van haar te maken, met van die jurken. Maar ook een van mijn eigen jassen is door de kledingafdeling nagemaakt. Toen we de outfits samenstelden was het niet meer dan een logische keus voor een vrouw als Maggie. Pas nu ik interviews over de film moet doen en mensen er steeds weer over beginnen, besef ik: ja, ze ziet er best wel opvallend uit."

Wat is voor jullie de toegevoegde waarde van een vrouwelijke regisseur? Moore: "Rebecca vertelt een verhaal over vrouwen. Als je het hebt over diversiteit in cinema, dan is de enige manier om die diversiteit te bereiken een breed aanbod aan filmmakers. Een vijftigjarige man zal vaak een verhaal willen vertellen dat een reflectie is van zijn eigen ervaringen. Als je een vrouwelijke regisseur aanstelt zal ze waarschijnlijk vanuit haar ervaringen die film maken. Dus om een grotere diversiteit te kunnen bieden moet je wel een verscheidenheid aan makers hebben."