Filmbladen – 4 april 2016

Wat is er verder over film te lezen? De Filmkrant bespreekt maandelijks de opvallendste publicaties.

Een serieuze studie naar Steven Seagal? Ja, het kan echt, bewijst online filmrecensent Vern met zijn website geocities.com/outlawvern en zijn boek Seagalogy. Vijf jaar lang heeft deze ‘Seagalogist’ alle films van de merkwaardige actieheld bekeken, ook zijn ‘direct to video’-werk van de laatste zeven jaar, dus petje af voor deze Vern, die niet gespeend is van humor maar Seagal nooit belachelijk maakt. Wel komt hij met kostelijke anekdotes over Seagal, zoals die keer dat iemand hem op de filmset huilend aantrof in zijn trailer. "Wat is er aan de hand, Steven?" "Oh, ik las net het mooiste script dat ik ooit heb gelezen." "Echt? Wie heeft het geschreven?" "Ik."
Dat Steven Seagal na zijn successen in de jaren negentig de laatste tijd de draad behoorlijk kwijt is, is ook Vern opgevallen. ‘attack force is een sciencefictionfilm waarbij de mutanten en aliens op verzoek van Seagal naderhand verwijderd zijn, waardoor het verhaal schimmig en incoherent is geworden. Wie neemt nu eerst een film op, om daarna pas te bepalen wat het uitgangspunt is? Het lijkt wel een experimentele film.’ Dat Seagal tegenwoordig samenwerkt met J.D. Zeik en Albert Pyun, is een grapje dat alleen in Nederland te maken valt.
Seagal is niet alleen de man van de paardenstaart en de zelfbenoemde reïncarnatie van de boeddhistische monnik Rinpoche, maar ook de wereldverbeteraar die begaan is met het lot van de Inuit in Alaska, aan het eind van de film een speech houdt over alternatieve brandstoffen (on deadly ground) en een filmscript over aids als CIA-uitvinding schreef. Dat die goede bedoelingen met excessief geweld gepaard gaan, is voor Vern een onuitputtelijke bron. ‘Seagals geluidscollage van gebroken botten wordt doorgaans gekruid met het geschreeuw van zijn slachtoffers, die dingen uitroepen als: "My balls! My balls!" of "My leg! You took my leg!" In een van Seagals laatste ‘direct to video’-films, kill switch, laat hij een man bijten in de rand van de bar, waarna hij hem een paar keer op zijn achterhoofd slaat en zo zijn tanden breekt. En ja hoor, zelfs deze man weet nog uit te roepen, met verbazingwekkend goede articulatie, dat Seagal zijn tanden heeft gebroken.’
Het wachten is op jcvd, de Frans gesproken film-over-film van Mabrouk El Mechri met collega-knokheld Jean-Claude Van Damme als zichzelf, die worstelt met belastingschuld en de voogdij over zijn dochter, en tot overmaat van ramp ziet dat zijn rol aan Steven Seagal wordt gegeven. Erger kan niet. Gelukkig kan JCVD om zichzelf lachen, iets wat we Seagal nog nooit hebben zien doen. Bloedserieus gaat deze bottenbreker door het leven, waarbij alles is geoorloofd om de corrupte machthebbers op het matje te roepen. Dat zijn films vaak vele vragen onbeantwoord laten, zoals wat de titel kill switch eigenlijk betekent, zal de meeste mensen een worst wezen, maar Vern bijt zich erin vast als een pitbull. Hij oppert een aantal theorieën over tweelingen, die te ver voeren om nu te bespreken, maar interessanter dan het antwoord is zijn volledige toewijding aan zijn studieobject. Het maakt bijna niet uit wat hij als onderwerp kiest, dát hij zo’n duidelijke keuze maakt is belangrijker.

Mariska Graveland