Mening – 1 april 2016

Het Franse filmtijdschrift Cahiers du Cinéma lijkt gered. De Engelse uitgeverij Phaidon (vooral gespecialiseerd in luxe koffietafelboeken) onderhandelt met de huidige eigenaar Le Monde over de verkoop. Daarmee is de gevreesde overname door het Franse poptijdschrift Les Inrockuptibles van de baan en dus ook de dreigende popularisering van het nog steeds om zijn eigenzinnig-gedegen filmkritiek bekend staande blad van de bende van André Bazin, Eric Rohmer en Jean-Luc Godard (en daarmee de grondleggers van de Franse nouvelle vague en de auteurstheorie). Phaidon belooft de traditie van de Cahiers te respecteren. De vraag is natuurlijk tegen welke prijs. Dus is het nu goed of slecht nieuws? Niet het voortbestaan van de Cahiers natuurlijk, maar dat er zo gesjacherd wordt met de monumenten van de filmkritiek? In Amerika ontstond er eerder dit jaar al onrust omdat toonaangevende kranten zowel oudere critici met vervroegd pensioen dwongen als jongere collega’s de wacht aanzegden. Dat alles in ruil voor het toverwoord van de ‘syndicated content’. Daar bestaat eigenlijk geen goede Nederlandse vertaling voor. Je zou het nog het beste kunnen vergelijken met wat de Geassocieerde Pers Diensten doen voor de regionale kranten in Nederland, als de ironie van de situatie niet zou zijn dat de filmjournalisten bij de GPD ook ernstig onder druk staan. Maar goed, denk maar aan de euforie van columnist Steve Carell in dan in real life als hij zijn familie vertelt dat hij op het punt staat om ‘syndicated’ te worden, dat wil zeggen dat zijn Lieve Lita-stukjes over goed familieleven binnenkort van kust tot kust in een keten van Amerikaanse kranten zullen verschijnen. Meer met minder dus. Het rondpompen van dezelfde informatie in zoveel mogelijk verschillende media, met als gevolg minder met meer. Wat is trouwens zo’n filmblad als Cahiers nog waard vandaag de dag? 500.000 euro, aldus redacteur Cyril Neyrat op het Weense filmfestival Viennale. Is dat nu veel of weinig? Het is vooral bizar en misschien wel ongepast dat er aan dingen van waarde een prijs moet hangen. ‘Syndicated content’ is vooral goedkoper. Maar het gaat natuurlijk om de content, of die nu digitaal of in druk, in 20 kranten of in één blog verschijnt. Dan zou de meest relevante vraag toch niet moeten zijn wie dat gaat betalen. Dan zou het vanzelfsprekend moeten zijn dat dingen van waarde een prijs hebben.

Dana Linssen