Groeten uit Erbil, deel 5 (slot)

Filmmaakster Beri Shalmashi keert terug naar het belegerde Erbil in Iraaks-Koerdistan, waar ze de afgelopen jaren lesgaf, voor de opnamen van haar korte film Shouted from the Rooftops. Voor de Filmkrant houdt ze een dagboek bij. Deel 5: slot.

"Kan ik langskomen voor een reportage?" Ik heb Hiwa aan de lijn, een verslaggever van Rudaw, de grootste Koerdische omroep. Het is onze laatste draaidag en als we straks klaar zijn hebben we iets van acht keer tijdens magic hour gefilmd. Ik ben kapot. Wanneer ik mijn ogen sluit, krijg ik ze niet meer open en ik heb helemaal geen zin om met dit hoofd op TV te verschijnen. Maar het is goed voor de film. "Natuurlijk, Hiwa, kom maar langs", zeg ik. Ik leid hem en zijn cameraman rond over de set en we lijken tot mijn eigen verbazing een behoorlijk geoliede machine. Ik weet niet of de crew zich zo keurig gedraagt vanwege de TV-mensen, of omdat iedereen eindelijk op elkaar is ingewerkt.

Hiwa vraagt of hij de hoofdpersoon mag interviewen, maar Ismail wil niet, want Rudaw rapporteert te weinig over de toestand van de Koerden in Turkije. Ze mogen wel met Gonca praten, zijn belangrijkste tegenspeelster. Maar zij spreekt geen Koerdisch. Haar interview gaat in het Engels, net zoals dat van Kenji, onze Mexicaanse cameraman. Ik moet er ook aan geloven, in mijn authentieke regisseurslook, verscholen onder een pet.

Ahter mij is de cameraman als een gek bakstenen tot gruis aan het gooien, want het moet lijken alsof er net een bom is ingeslagen. We hadden eerst een production designer voor dat soort werk, maar hij is opgestapt — volgens hem omdat zijn artistiek inzicht werd ondermijnd, volgens mij omdat hij te verwaand is om hard te werken. Als ik vanaf het dak toekijk hoe cast en crew zich over de set bewegen, hoe we met zijn allen hier vrijwillig iets uitvoeren dat tot voor kort alleen nog in mijn hoofd bestond, raak ik ontroerd. Wat een geluk dat deze mensen bestaan en dat ze in mijn visie geloven.

We gaan door totdat de zon ondergaat en dan is het een wrap, geloof ik. Ik roep het zachtjes tegen de crew en hang dan wat verloren rond op de set omdat ik niet wil dat het over is. Ik ben de laatste die het dak af klimt. Vanavond zien we elkaar nog in de Duitse Biergarten aan de andere kant van de stad om een geslaagde draaiperiode te vieren en daarna gaat iedereen terug naar huis, of naar het buitenland, of naar het front. God mag weten of, waar en wanneer we elkaar weer tegenkomen.

Beri Shalmashi

Eerdere delen:
aflevering 1 | aflevering 2 | aflevering 3 | aflevering 4