Chorus

Het uitgangspunt is even simpel als ondraaglijk: hoe ga je als ouder om met het gewelddadige verlies van een kind? In Chorus onderzoekt François Delisle hoe twee ouders bij elkaar worden gebracht door de culminatie van het verdriet dat ze tien jaar geleden uit elkaar dreef.

Tien jaar geleden verdween hun zoontje. Ze dreven uit elkaar: Irène (Fanny Mallette) verloor zichzelf in haar zang, Christophe (Sébastien Ricard) vertrok naar Mexico om een leven te leiden op comfortabele afstand van de realiteit. Ver van elkaar verwijderd, zijn ze nog altijd in de greep van het verlies. Wanneer een pedofiel de moord op hun zoontje bekent, is Christophe de eerste die Irène belt. "Zonder jou kan ik dit niet." Christophe komt terug, van het warme strand naar het ijzingwekkend koude Montreal. Herenigd, gedwongen de gruwelijke dood van hun kind onder ogen te zien, reageren ze verschillend maar toch ook hetzelfde. Niet in staat hun zo lang ingehouden verdriet de vrije loop te laten, dreigen ze zich erin te verliezen. Tot ze troost lijken te vinden in elkaar.
Delisle, die naast regie en scenario ook camera en montage op zich nam, kiest ervoor dit verhaal te vertellen in zwart-wit. Al is dat niet helemaal accuraat: zijn zwart-wit bestaat voornamelijk uit grijstinten. Bijna nergens botst het zwart met wit om een sterk contrast te creëren. Behalve in de gevoelens van de personages. Zo onuitgesproken als die gevoelens blijven, zo aanwezig zijn ze in het beeld. In de paniekerige ogen van Irène en het stille lijden van Christophe. Subtiel bedoeld, maar in de uitwerking bijna melodramatisch. Mooi, maar te dik aangezet voor dit heftige onderwerp.
Toch raken de beelden. Harde overgangen tussen langgerekte scènes trekken je mee in de wereld van deze eenzame mensen. Een lichaam overgeleverd aan golven, een microfoon in het licht. Betoverend. Een litteken als het bewijs van de geboorte, lege bladzijden in een kinderschrift als het bewijs van een dood. Dat werkt.
Helaas doet het dat alleen op visueel niveau. Nooit komen we echt dicht bij Irène en Christophe, de uitleggerige voice-over ten spijt. Zo wordt duidelijk dat een film over onderdrukte gevoelens tot het uitblijven van een emotionele reactie kan leiden. Chorus is mooi, maar te beredeneerd. Behalve het uitgangspunt is alles een constructie. Een mooie, symmetrische constructie: een man en een vrouw, koud en warm, een moeder en een vader, zwart en wit. Maar toch een constructie en dat blijf je voelen. Het verhindert dat je je met de personages identificeert en verandert een pijnlijke geschiedenis in melodrama. Misschien maar goed ook. Die pijn echt voelen lijkt me onverdraaglijk.

Sacha Gertsik