La bande à Picasso

Picasso en z’n bende vrolijke mannen zwerven begin twintigste eeuw nogal zouteloos door de straten van Parijs.

Ver voordat Picasso ‘Guernica’ maakte en uitgroeide tot de god van het kubisme raakte de schilder in 1911 in Parijs verwikkeld in een onwaarschijnlijk maar waargebeurd verhaal: de diefstal van de ‘Mona Lisa’ uit het Louvre. Al snel was duidelijk dat de kleine raaskal daar niks mee te maken had, maar dat weerhield de makers van La bande à Picasso er niet van om deze luchtige komedie te maken.
Bizar, want al draait de film niet om die diefstal, het is wel de climax. En daar ligt meteen het grootste probleem van dit lopendebandproject: het gebrek aan focus. La bande wil het vrolijk-­chaotische leven van een groep vrienden laten zien waarvan sommige uitgroeiden tot beroemde kunstenaars — de schilder Georges Bracque, de dichter Guillaume Apollinaire, Picasso — maar hun artistieke en amoureuze avonturen komen nergens tot leven. Het drama is niet dramatisch en de komedie is niet komisch. En daardoorheen zit nogal gekunsteld de opmaat naar de diefstal van Da Vinci’s schilderij geknoopt. Blijft over: een zouteloze dramedy tegen het decor van Boedapest, dat dienst doet als Parijs begin twintigste eeuw. Picasso’s artistieke ontwikkeling — La bande zou zijn ‘roze periode’ beslaan — speelt geen enkele rol, want over kunst wordt nauwelijks een woord gezegd, ook al vormen zijn schilderijen soms de levensgrote achtergronden van scènes. Helaas blijven het precies dat: achtergronden. Zoals alles hier achtergrond blijft bij een verhaal dat je wel vermoedt maar niet te zien krijgt. Waar is de worsteling die Picasso doormaakte? De gedachten en observaties die de kleine Spanjaard naar het kubisme voerden? Of de gedachten en observaties die Apollinaire tot een van de grootste Franse dichters van z’n tijd maakten? Het hoeft echt niet allemaal groots en meeslepend, want dat cliché kennen we wel. Maar het hoeft ook niet kabbelend en onbetekenend.

Ronald Rovers