The World’s End

Vijf jeugdvrienden keren terug naar een slaperig dorpje in een laatste poging hun jeugd te herbeleven, in het verrassend melancholische The World’s­ End. Ze stuiten op een sinisterder vijand dan de midlifecrisis.

‘Jij onthoudt de vrijdagavond, ik de maandagochtend’, bijt Andy Knightley (Nick Frost) zijn gewezen vriend Gary King (Simon Pegg) toe. Inderdaad: alcoholicus King verheerlijkt de gloriedagen van zijn tienerjaren, terwijl zijn beste vrienden van weleer ogenschijnlijk volwassen zijn geworden. Toch weet King ze nog één keer mee te slepen naar hun slaperige thuisstad Newton Haven, voor een herhaling van hun meest legendarische avond: die avond dat ze op pub crawl gingen langs alle twaalf de kroegen in het dorp. Eigenlijk is het eerder een herkansing dan een herhaling, want de laatste pub, met de toepasselijke naam The World’s End, haalden ze destijds niet. Maar als de vijf vrienden zich met frisse tegenzin aan hun taak zetten, stuiten ze op een nog veel sinisterder vijand dan hun op handen zijnde midlifecrises.
The World’s End is het slotstuk van Three Flavours Cornetto, de losjes samenhangende trilogie die regisseur/scenarist Edgar Wright, scenarist/acteur Pegg en acteur Frost vernoemden naar de beroemde ijshoorntjes. Eerst was er aardbei-rood, met ‘romzomcom’ Shaun of the Dead (2004). Politie-buddy-actiefilm Hot Fuzz (2007) verwees vervolgens naar de originele blauwe Cornetto. The World’s End heeft pistachegroen als leidende smaak en stelt het science­fictiongenre centraal in de eindeloze reeks filmverwijzingen waar Wright & co in uitmunten. Het zijn geen loze satirische knipogen, maar dragende en betekenisvolle elementen. Flarden uit scifiklassiekers als Close Encounters of the Third Kind, The Day the Earth Stood Still en Invasion of the Body Snatchers, maar ook knipogen naar Shaun en Fuzz, die, hoewel er geen narratieve link met die eerdere films is, van World’s End toch een verrassend melancholisch slotstuk maken.
Overigens leek het er heel even op dat The World’s End niet in Nederland uitgebracht zou worden. Na tegenvallende resultaten in thuisland Engeland besloot distributeur Universal de film niet naar Nederland en België te halen; er kwamen online petities aan te pas om het alsnog voor elkaar te krijgen. Gelukkig maar, want Wrights kinetische filmstijl vol verwijzingen, waarin ook kadrering, cameravoering en montage betekenisvol zijn, verdient een plaats op het grote doek.

Joost Broeren