Sanne Vogel – 4 juli 2013

Actrice, schrijfster en filmregisseuse Sanne Vogel over haar filmische ervaringen in de bioscoop en het echte leven. Deze maand: mannenharten.

Mark de Cloe vroeg mij onlangs of ik een klein rolletje wilde spelen in zijn nieuwe film Mannenharten, de Nederlandse remake van een Duitse romantische komedie. Dat wilde ik wel. Dat wilde ik heel graag. Mark en ik komen elkaar altijd tegen op gezellige feestjes maar we hebben nooit eerder samengewerkt en dat leek me heel erg leuk. Bovendien heb ik een grote voorliefde (zoals vele meisjes) voor het genre romantische komedie. Ik heb echt maar een heel klein minirolletje in de film maar toch kreeg ik een uitnodiging voor de eerste viewing. Ik had die week net besloten dat ik voorlopig maar niet verliefd moest worden. Dat het misschien eens tijd werd dat ik emotioneel onafhankelijk van de liefde leerde worden. Ik had mezelf voorgenomen dat het helemaal niet erg is om een biologisch zalmfiletje voor enkel alleen mezelf te grillen en dat het helemaal niet zielig is als ik die dan in mijn eentje opeet terwijl ik naar mijn Facebookpagina staar om naar foto’s van baby’s te kijken van mijn o zo gelukkige digitale vrienden. Ik was zeer overtuigd van mijn nieuwe standpunt… dacht ik. Maar goed, ik had natuurlijk kunnen weten dat een romantische film van Mark de Cloe mijn goede voornemens zo om zeep zou helpen. Want niemand kan de liefde in al zijn vormen zo aanstekelijk verbeelden als Mark in zijn films doet. Dat had ik al gezien in de reeks korte films Boys meet girls stories en Het leven uit een dag. Ook in Mannenharten knalt de liefde werkelijk van het doek af. Het is een ensemblefilm over het liefdesleven van zes totaal verschillende mannen. Wat een heerlijke hilarische film is het geworden. Vooral Jeroen Spitzenberger die de halve film in een rendierpakje rondhuppelt zorgt voor onweerstaanbaar grappige scènes en ook Fabian Janssen in al zijn knullige onhandigheid is ontroerend geestig.  Hallujah wat een heerlijkheid, fonkelende ogen, stralende gezichten en verlangende lichamen. Als ik terug in de auto zit, verliefd op het leven, besluit ik nooit meer in mijn eentje biologische zalmfiletjes te grillen en dat ik gewoon weer een poging ga doen om verliefd te worden zodat ik over een paar jaar mijn Facebookvrienden kan spammen met heel veel foto’s van mijn lelijke dikke baby die ik zelf dan helemaal niet dik en lelijk vind, maar het allermooiste wezentje van de wereld. Dankjewel Mark, nu ben ik dus weer terug bij af.

Sanne Vogel