Redactioneel – 4 juli 2013

We hadden het misschien beter een ‘hypertimeline’ kunnen noemen. Als superlatief der superlatieven. En dat is natuurlijk waar het over gaat. Filmjournalistiek wordt gedreven door de hype, door de waan van het moment. Adrian Martin beschrijft in zijn maandelijkse World Wide Angle die "manische honger om ‘het nieuwe’ te vinden" als het breekijzer van de hedendaagse kunstkritiek. Maar wij doen er deze zomer nog even met een brede grijns aan mee. Want er is voor filmliefhebbers niets lekkerders dan de overtreffende trap, het schandaaltje, de trend, zodat je via film ‘swee­ping statements’ kunt maken over de wereld en de staat van zijn van alles in het algemeen en een paar dingen in het bijzonder.
Daarom dus die HYPETIMELINE in het hart van deze krant. Wat een plezier hebben we gehad tijdens de eindeloze brainstormsessies die eraan voorafgingen. Allereerst natuurlijk over de vraag ‘waarom’ en ‘waarom nu’? Nou. Daarom. Als drie gelijksoortige films al een trend betekenen, dan is een handvol filmjournalisten dat er zin in heeft de balans van het nieuwe millennium op te maken al bijna wetenschappelijk verantwoord. En dan is 2013 net zo’n goed moment als ieder ander.
En toen werd het serieus. Want op het moment dat we gingen nadenken over alles wat sinds 2000 de revue is gepasseerd ontdekten we als amateursfilmhistorici natuurlijk dat er voor elk begin nog een ander begin is. En dus begonnen we in 1999 met drie fenomenen die nog steeds niet uitgeraasd zijn: de amateuracteur, de mozaïekfilm en de zogeheten ‘Bullet Time’.
Alledrie hebben ze ertoe geleid dat de films die nu gemaakt worden fundamenteel anders zijn dan in 2000: meer versnipperd (of ze nou chaotischer of contemplatiever en elliptischer zijn geworden), meer toegewijd aan het beeld (soms zelfs zo dat de kinetische beeldervaring het enige is wat telt) en los van traditionele kwaliteiten als plot en performance.
We hopen dat u in die hypetimeline ook uw eigen dwarsverbanden kunt ontdekken. Vul hem gerust met uw eigen puzzelstukjes aan.
Tegelijkertijd kan het ook helemaal geen kwaad om even verder na te denken over dat verschijnsel van die hypes, die inmiddels meer regel dan uitzondering zijn geworden. Vreten ze inderdaad de filmwereld van binnenuit op, zoals Adrian Martin in zijn column en Steven Spielberg en George Lucas in het stuk over Vulgar Auteurism lijken te denken?
2013 is de zomer om die monsters te verslaan.

Dana Linssen | twitter @danalinssen