Cheerful Weather for the Wedding

Een Britse bruiloft. Neus in de wind. Billen samengeknepen. Zelfs de bommetjes die het broertje van de bruid laat ontploffen, kunnen de loop der dingen niet veranderen.

Wie verzot is op Britse kostuumstukken zal in Cheerful Weather for the Wedding naar de roman uit 1932 van Julia Strachey veel van zijn gading vinden. In een fraai Engels landhuis druppelen de bruiloftsgasten binnen die met al hun eigenaardigheden zo uit een BBC-serie lijken weggelopen. Dat de bruid zich op haar kamer met een fles rum heeft teruggetrokken lijkt niemand te deren, tot een andere jongeman waar ze een zomer lang bevriend mee was ook zijn opwachting maakt. Dat wordt drama, hoopt het nukkige zusje van de bruid.
Tamelijk lang oogt dit regiedebuut van Donald Rice als een voortreffelijk geacteerde invuloefening. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een komedie waarin — ach die Engelsen toch — niemand ooit zegt wat hij bedoelt, de opgewekte sfeer koste wat kost gehandhaafd moet worden en de bruid op weg naar het altaar ongetwijfeld voor een belangrijke beslissing zal komen te staan. Alleen wordt het hier nooit zo komisch als in de vele komedies die al rond dit thema zijn gemaakt.
Tot zover moet de film het vooral hebben van de onberispelijke uitvoering en de vermakelijke terzijdes. Pas halverwege verschuift de toon naar een donkerder en meer melancholiek register. Dan komt het bijna zover dat de bijna-minnaars van die prachtige zomer (die we in warm getinte flashbacks terugzien) durven te bekennen wat ze op hun hart hebben. Bijna, want de tragiek zit hem natuurlijk in het feit dat ze het zich wel bewust worden, maar toch niet de moed of de woorden vinden om zich te verzetten tegen de tijd die nooit stilstaat en de omstandigheden die maken dat je nooit zelf hoeft te kiezen. Misschien was die lange en ogenschijnlijk oppervlakkige aanloop wel nodig om dat beklemde levensgevoel tastbaar te maken.

Leo Bankersen