Fow Pyng Hu over Nick

Acht jaar na Paradise Girls en twaalf jaar na zijn voor Cannes geselecteerde debuut Jacky verschijnt eindelijk Nick, de derde film van een van Nederlands meest getalenteerde filmmakers.

Net een dag terug in Nederland na een tijd met vrouw en dochter in Japan te hebben gewoond, vertelt filmmaker Fow Pyng Hu in een bomvolle Amsterdamse kroeg over Nick, een film die zich net zo lastig laat omarmen als het hoofdpersonage uit de titel. Want Nick is iemand die voortdurend de confrontatie zoekt. Een autist zouden sommigen zeggen, maar dat is niet wat de regisseur in gedachten had.
"Ik wilde een film maken over een moeilijke jongen. Over een personage dat zich op de grens begeeft van wat wel en wat niet kan, dat zich niks aantrekt van sociale regels en waar iedereen meteen een oordeel over heeft. Mensen moeten Nick haten en toch ergens in het verhaal dat morele oordeel loslaten, zonder dat hij zich ontwikkelt of bekeert. Een leeuw veroordelen we toch ook niet omdat die een hert pakt? Zo’n afstand zou ik ook wel willen hebben van mens tot mens. Als je dat morele oordelen kunt loslaten dan stap je in een veel vrijere wereld. Maar kan zo’n film bestaan? Want dat vraagt nogal wat van de kijker. Ik weet het nog steeds niet."

Regenpijpen
Nick is geen uitzondering in het oeuvre van de filmmaker want Jacky en Paradise Girls waren ook verhalen over buitenstaanders. De vergelijking met Hu’s eigen leven is niet vergezocht. "Ik groeide op tussen de Nederlandse en de Chinese cultuur dus het was niet zo vreemd dat ik als tiener in Eindhoven gefascineerd raakte door Azië. Vooral door Japan. Maar nu ik daar een jaar of vijf, zes gewoond hebt, blijkt hoe lastig is door te dringen tot die cultuur. Het blijft een gesloten gemeenschap. Ik zal je zeggen wat mijn theorie daarover is.
"De natuur daar is verschrikkelijk mooi en ik denk dat een cultuur zich altijd daaraan spiegelt. Daardoor heeft de Japanse cultuur zich enorm kunnen verfijnen. Een simpel voorbeeld: regenpijpen. In Nederland heb je daar een eenvoudige constructie voor maar in Japan voegt men allerlei gekke belletjes en touwtjes toe die een spel van geluiden creëren als er water langs stroomt. Veel zaken weerspiegelen zo’n eenheid met de natuur. Een soort respect. En ik zie dat. Maar ik zal er nooit bijhoren want je moet daar opgegroeid zijn om die waarden te delen. Geeft ook niet. Me thuis voelen, daar ben ik niet meer naar op zoek. Ik manoeuvreer tussen werelden en ik zoek daarin een balans die voor mij zelf leefbaar is."

Pijpen
Hu was altijd al gefascineerd door weerbarstige en complexe personages, vertelt de filmmaker. "Het heeft te maken met bestaansrecht: erbij kunnen horen, ook al wijkt iemand af van de norm. Ik moet aan Michael Jackson denken die in de clip van Leave me Alone in z’n eentje in die achtbaan zit. Alleen in z’n eigen wereld. Hij had gelijk: laat ‘m toch met rust. Maar laat ‘m er ook bij horen. Of aan Vincent Gallo die het neergesabelde The Brown Bunny maakte en ook de hoofdrol speelde. Aan het eind laat-ie zich pijpen en dan barst-ie in tranen uit. Zogenaamd omdat z’n tegenspeelster dan dood is maar eigenlijk huilt-ie om zichzelf. Jezus, dat ik deze shit moet doen, denkt-ie. Dat hij zo’n scène nodig heeft om… om te bestaan. Hij laat zien dat ie zich bewust is van z’n ijdelheid en stelt zich daarmee extreem kwetsbaar op. Want je laten pijpen is toch wel het toppunt van ijdelheid. Ik had zoveel sympathie voor die gast. Een soort sympathie voor de onmacht van de schreeuwende gek. Want die horen ook bij de natuur. Nick is geen Vincent Gallo maar wel even puur wat mij betreft."

Die hard artfilm
Wat in Nederlandse films vaak een verlammend probleem is, namelijk dat elke emotie letterlijk wordt uitgesproken, lijkt in Nick juist wel op z’n plaats, ook al zal die directheid sommige mensen nog steeds afschrikken. "Ik zat alweer een tijd in Japan toen ik het scenario schreef en ik had even genoeg van al die Aziatische films waarin mensen een tijd lang niks zeggen en toch vooral heel veel gevoelens met elkaar uitwisselen. Ik had behoefte aan confrontaties en directheid. Uit dat gevoel is Nick voortgekomen. Misschien miste ik Nederland wel.
"Maar of het publiek die directheid accepteert, moeten we nog zien. Ik wilde deze die hard artfilm maken en geen gedrocht vol compromissen. Want daar zijn er al genoeg van. Maar dan loop je wel het risico om op je bek te gaan. Dat hoort erbij."

Ronald Rovers