Redactioneel – 22 december 2011

Een jaar geleden berichtten wij hier over de tussentijdse en nogal abrupte subsidiestop waar de Filmkrant in het kader van de bezuinigingen op cultuur mee te maken kreeg. Om het idiotie van de situatie te beklemtonen noemen we ook nog even het bedrag waar het om ging: 50.000 euro, eenvijfde van onze begroting. De Filmkrant en Filmkrant-uitgever Stichting Fuurland zijn van huis uit geen zeurpieten. Het feit dat u in de tussentijd niets van ons gehoord heeft, wil dus bepaald niet zeggen dat we stilletjes ten onder zaten te gaan. Er is gerekend en gepraat en nagedacht over nieuwe bedrijfsmodellen. Om de verdere financiële onafhankelijkheid in de toekomst mogelijk te maken heeft de sector ter overbrugging geld beschikbaar gesteld uit het zogenaamde BTW-convenant. Wij gaan dus door. De organisatie is gezond van lijf en leden, en belangrijker nog gezegend met een enorme flexibiliteit en geestkracht die ons er nooit aan heeft doen twijfelen dat een filmblad in Nederland bestaansrecht heeft. Nederland is natuurlijk een gek filmland. Maar wat houden we er allemaal van. De ene na de andere Edelmetalen Film wordt binnengesleept, de mainstream filmpers wandelt braaf aan het handje van hype en marketing mee en de kleine, artistieke, kunstzinnige of-hoe-moeten-we-het-ook-noemen-film wordt steeds verder gemarginaliseerd. Het gekke is dat in de meeste filmindustrieën ter wereld men wel snapt dat je juist als je geld kunt maken met je films, dat je dan moet investeren in talent, experiment en weerbarstige producties, omdat daar de vernieuwingen vandaan komen. In Nederland lijken we zo snel genoegen te nemen met het dictaat dat als de markt het kan dat we dan juist helemaal niets extra’s meer hoeven doen. Maar dat 400.000 mensen Nova Zembla hebben gezien, wil niet per se zeggen dat dat een betere film is dan de documentaire 900 dagen die vanaf begin januari uitgaat. Daarom de Filmkrant. Wie iets wil weten over overwinteren zou juist die film over het Duitse hongerbeleg van Leningrad in de Tweede Wereldoorlog moeten zien. Omdat je een groot verhaal niet per se groot hoeft te vertellen om het toch een groots effect te laten hebben. Ondertussen hopen we dat de mini-ijstijd in Nederland toch maar niet aanbreekt en dat u in de rest van de decembermaand als het buiten toch niet meer licht wordt, lekker veel tijd in het bioscoopdonker gaat doorbrengen. Wij zijn er volgend jaar weer. Voor u. Een filmrijk 2012 gewenst!

Dana Linssen