Webfilm: David Michôd

In animal kingdom sluit de zeventienjarige Joshua zich aan bij zijn maffiose ooms, nadat zijn moeder een dodelijke overdosis heroïne heeft genomen. In zijn eerdere kortfilms legde de Australische regisseur David Michôd ook al een obsessie voor verwaarloosde kinderen aan de dag.

Flaporen, een onhandig postuur, een brilletje dat over zijn neus hangt: Harry ziet eruit als een übernerd. Met zijn thuissituatie heeft het jochie van een jaar of acht het ook niet echt getroffen. Zijn vader doet verwoede pogingen om zijn met de noorderzon vertrokken moeder terug te winnen. Overdag dumpt hij Harry bij een oppasjuf — want iemand moet het inkomen bij elkaar harken.

Gelukkig is een tekort aan ouderlijke aandacht en warmte afkoopbaar. Daarom krijgt Harry een Kleurdwerg, een konijnensoort die in Nederland werd gekruist en in Australië daarom de Netherland Dwarf heet. Maar op de stoep voor hun huis laat Harry zijn huisdier door de doos zakken. Wanhopig schreeuwend zet pa een zoekactie op touw, Harry kijkt in de stromende regen naar diens machteloze lichaamstaal. Je ziet hem denken: faalt mijn vader zo als verzorger dat hij zelfs mijn Stampie niet kan terugvinden?

Ouders die worstelen met hun eigen obsessies, kinderen die zichzelf maar moeten zien te redden: welkom in het duistere, benauwende universum van de Australische regisseur David Michôd. netherland dwarf is één van de kortfilms die hij als voorstudie maakte voor zijn speelfilmdebuut animal kingdom, dat gisteren in première ging. Het misdaadepos begint met de zoveelste overdosis van een heroïneverslaafde moeder — maar nu dodelijk. Haar zeventienjarige zoon Joshua stoomt zichzelf vervolgens bij zijn maffiose ooms klaar voor een carrière in de drugshandel.

De verwaarlozing van een kind kan bij Michôd nog veel desastreuzer aflopen. In crossbow maakt een jongen indirect een eind aan zijn eigen leven door een politieagente te bedreigen met een ouderwetse kruisboog. De prozaïsche voice-over suggereert dat de oorzaak van het tragische ongeval schuilt in de onophoudelijke sekslust van zijn ouders. i love sarah jane is een even bizar als luguber horrordrama, waarin een timide weesjochie toekijkt hoe de door hem aanbeden Sarah haar vader met een schop onthoofdt. Om hem uit zijn lijden te verlossen, want pa is een zombie geworden.

Voor deze film verzorgde Michôd alleen het scenario. De regie lag in handen van Spencer Susser, één van de jonge honden met wie hij het succesvolle Australische filmcollectief Blue Tongue Films vormt. Michôd, een oud-filmjournalist, helpt zijn mede-filmmakers met scriptschrijven; in ruil daarvoor geven zij hem advies in het draaien van actiescènes. Anders dan de New Yorkse mumblecore-stroming en Dogma 95 hanteren de ‘Blauwe Tongen’ geen rigide esthetische regels, maar hun films hebben wel het film noir-achtige geweld en de gitzwarte humor gemeen.

Dat komt het sterkst naar voren in spider, dat Michôd schreef voor Nash Edgerton. "Het is allemaal leuk en aardig, totdat iemand een oog verliest", luidt de onheilspellende ondertitel. En zo geschiedt: een verwelkt bosje bloemen en een beangstigend realistisch ogende neptarantula leiden tot twee fatale ongelukken. Wat begint als een pesterijtje eindigt in een ware nachtmerrie. De kindertijd heeft zijn onschuld voorgoed verloren.

Niels Bakker