Gabriele Muccino over BACIAMI ANCORA

‘Het lijkt wel een video van de Taliban.’ Gabriele Muccino (1967) heeft het niet over zijn film, maar over zijn webcambeeld op Skype. ‘Even een lamp halen.’ Op de achtergrond loopt een halfnaakte vrouw door de kamer.

Net als zijn personages heeft de Italiaanse regisseur veranderlijke jaren achter de rug. Hij vertelt in baciami ancora hoe het de karakters uit l’ultimo bacio (2000) tien jaar later vergaat. Nu zijn ze bijna veertig en proberen hun fouten recht te zetten. "Ze zijn samen met mij ouder geworden", zegt Muccino. "Ik denk dat je als dertiger vindt dat het leven guller voor je zou moeten zijn. Je meent dat je fouten vergeven en vergeten kunnen worden en daardoor word je oppervlakkig. Dat kun je je nog veroorloven. Op je veertigste moet je gaan bedenken wat er van je geworden is. Kijk naar mij: ik heb twee kinderen uit twee mislukte huwelijken." Vanuit die gedachte heeft hij de personages terug laten komen. "Zo kon ik ze observeren en bespioneren." Dat hij ooit een tweede deel zou maken wist hij niet van tevoren: "Ik zie l’ultimo bacio als mijn doorbraak. Een film over vreemdgaan was mijn avatar-experience. Ik had nooit gedacht dat ik daar een vervolg op zou maken, omdat daar mijn eerste succes lag."
De vijf vrienden met bindingsangst uit l’ultimo bacio herenigen zich na de terugkomst van Adriano (Giorgio Pasotti). Die probeert een band op te bouwen met het kind dat hem eerder zo tot waanzin dreef. Ondertussen probeert Carlo (Stefano Accorsi) zijn ex-vrouw en dochter opnieuw voor zich te winnen, na jarenlang seks met verschillende vrouwen. Muccino: "Ze moeten omgaan met wat ze verloren hebben. Carlo bijvoorbeeld ontdekt nu pas dat hij eigenlijk met Giulia wil zijn." De cast is hetzelfde gebleven met één uitzondering. Giulia wordt gespeeld door Vittoria Puccini, en niet Giovanna Mezzogiorno. "Ik wil niet roddelen," zegt de regisseur twijfelend, "maar dat komt denk ik omdat ze niet meer zo intiem met Accorsi samen wilde spelen. Ze hebben indertijd iets met elkaar gehad."

Heimwee
baciami ancora volgt op een Hollywoodperiode, waarin Muccino the pursuit of happyness (2006) en seven pounds (2008) regisseerde (beide met Will Smith). "Ik had een beetje heimwee", verklaart hij, "en ik had het gevoel dat ik vreemdging. Ik wilde altijd films maken over Italië, over mezelf, over mijn klasgenoten en vrienden. In Hollywood zijn de producenten de baas en huren zij de regisseurs in. Je bent inwisselbaar."
Met deze film tracht Muccino terug te gaan naar zijn originele idee van het regisseursvak. "De personages zijn allemaal geïnspireerd op mensen met wie ik ben opgegroeid. Bij het schrijven heb ik me voornamelijk gericht op hun gebreken en die van mezelf." Dat zie je onder meer terug bij Alberto (Marco Cocci). In tegenstelling tot zijn vrienden wil hij niet verantwoordelijk worden en een gezinnetje stichten. "Ik ken genoeg mannen die zo zijn. Die hebben een enorme bindingsangst en blijven single. Ze hebben het idee dat ze ooit oud zullen worden volledig losgelaten. Daar houd ik van." Of dit personage ooit zal eindigen met een familieleven weet Muccino niet. "Ik heb vrienden die eerst zoals Alberto waren, maar vervolgens hopeloos verliefd werden, drie dochters kregen en heel traditioneel werden. Dat is zo onvoorspelbaar. Het is als een spelletje poker."

Mariabeelden
Hoewel de film vertelt over gewichtige thema’s als zoeken naar identiteit, verbintenis en bindingsangst, is het ook een komedie. Soms bijna slapstick. Zo klimt de minnaar van Veronica (Daniela Piazza) op een paard en wordt er woest door haar echtgenoot aan de andere kant weer afgetrokken. "Ik houd de humor altijd in de gaten. Ik heb het het liefst schrijnend en grappig tegelijk", glimlacht Muccino. "Zo houd je het luchtig. Maar het moet niet het verhaal ondermijnen."
Een opvallende setting in deze film is de winkel waar de depressieve Paolo (Claudio Santamaria) werkt. Hij verkoopt Mariabeelden, die met tientallen tegelijk vroom op de personages neerkijken. Dat is niet om te laten zien hoe belangrijk de katholieke kerk is. "Het gaat om de rol van schuld bij het katholicisme. Het heeft iets troosteloos, dat je jezelf moet straffen voor wat je doet. Het behelst zo weinig hoop. Die troosteloosheid is wat Paolo zijn depressie in heeft geholpen. Hij gelooft niet meer in de toekomst." Muccino is zelf niet zo’n aanhanger van religie: "Ze belooft dat wat je op aarde niet doet, gecompenseerd zal worden. Ik portretteer liever wat de dromers op aarde willen bereiken."

Laura van Zuylen