DOS CRIMINES

De jonge regisseur Roberto Sneider heeft in de Verenigde Staten langdurig lopen leuren met het script van Dos crimines. Toen hij daar niemand kon overhalen, besloot hij het in zijn geboorteland Mexico te verfilmen. Misschien kan hij, net als landgenoot Alfonso Arau, na zijn debuut de stap naar Hollywood wel maken. Want Dos crimines is een overtuigende mengeling van een thriller en een Latijns-Amerikaans familiedrama vol verrassingen.

Het is een bekend gegeven: iemand raakt per ongeluk betrokken bij een misdaad. Zonder het zelf te weten maken criminelen hem medeplichtig. Terwijl de politie hem op de hielen zit, moet hij zijn onschuld bewijzen. Dos crimines begint ook op zo’n manier, als betrof het een Mexicaanse Hitchcock.
Als architect Marcos Gonzales en zijn vriendin Carmen na een avondje ravotten op de ontwerptafel het kantoor verlaten, vraagt een onbekende of zij hem een handje willen helpen. Onverwacht blijken ze daarmee echter mee te helpen aan een overval in het gebouw. Het echtpaar kan na een inval van de politie ternauwernood ontsnappen. Carmen duikt onder bij haar neef en omdat ze nauwelijks geld op zak hebben, beproeft Marcos zijn geluk bij familie op het platteland.

Familiedrama
In deze idyllische omgeving verdwijnen zijn problemen als sneeuw voor de zon. Hij bekommert zich nauwelijks meer om de misdaad. In plaats van een Kafkaëske strijd met de autoriteiten of woeste achtervolgingen neemt Dos crimines de gedaante aan van een familiedrama. Dat is een merkwaardige overgang, maar die zit het vervolg van de film absoluut niet in de weg.
Marcos klopt aan bij zijn oom Ramon, die omringd wordt door een groep opdringerige neven en nichten. Deze oom heeft namelijk drie eigenschappen die voor hen een gelukkige combinatie vormen: hij is rijk, oud én kinderloos. Iedereen aast op zijn kapitaal en Marcos wordt door zijn familie beschouwd als een nieuwe bedreiging voor hun erfdeel. Ramon draagt hem echter een warm hart toe en samen beginnen ze een onuitgesproken complot tegen hun hebzuchtige familie. Om zijn potentiële erfgenamen in verwarring te brengen suggereert Ramon dat hij Marcos zelf heeft uitgenodigd. Marcos doet daar graag aan mee, maar is intussen ook bezig om zijn oom zelf op te lichten. Hij liegt dat hij in de omgeving een mijn met kostbare delfstoffen heeft ontdekt. Met het geld dat zijn oom daar in zou moeten investeren, wil hij zo snel mogelijk met de noorderzon vertrekken. Ondertussen raakt Marcos echter steeds meer verstrikt in de familiebanden, al was het maar omdat hij valt voor de charmes van zijn nichtje Lucero, een jeugdliefde die nu een warmbloedige schone is geworden.

Onverwachte wendingen
Met zijn smeulende vetes en broeierige liefdes heeft Dos crimines veel weg van een conventioneel Latijns-Amerikaans familiedrama. Maar anders dan bijvoorbeeld het werk van Alfonso Arau is Sneiders film geen obligate zwijmelfilm geworden. Sneider zit zijn personages met vilein plezier dwars. Zo wringt de moeder van Lucero zich tussen de ontluikende liefde van haar dochter en wordt zij zelf een minnares van Marcos. Later duikt Carmen plotseling op, zodat drie vrouwen naar de gunsten van Marcos dingen.
Soms zorgen zulke ingrepen in het scenario voor al te kluchtige scènes; meestal zijn ze echter onverwachte zetten in een geraffineerd spel dat Sneider met de kijker speelt. Ondanks zulke wendingen stevent de film onherroepelijk af op de ontknoping, die volgt op een tweede misdaad. Tot in de laatste minuut verrast Dos crimines de kijker. Uiteindelijk lacht aspirant-oplichter Marcos noch een corrupte neef, maar scenarist en regisseur Roberto Sneider het laatst. En het best.

Pieter Bots