The Weight of Elephants

Opgeblazen teddyberen

  • Datum 01-05-2014
  • Auteur
  • Gerelateerde Films The Weight of Elephants
  • Regie
    Daniel Borgman
    Te zien vanaf
    01-01-2013
    Land
    Denemarken/Nieuw-Zeeland/Duitsland/Frankrijk/Zweden
  • Deel dit artikel

Veel sfeer maar iets te weinig vlees op de botten in deze impressionistische debuutfilm over de kindertijd en de wreedheid van anderen.

Voor de elfjarige Adrian is de wereld geen warme plek, ook al speelt het verhaal zich af in een rustiek Nieuw-Zeelands dorpje, de geboortegrond van regisseur Daniel Borgman. Overgedragen aan een hardvochtige grootmoeder omdat zijn eigen moeder niet voor ‘m kon zorgen, en samenlevend met een manisch-depressieve oom, struint de introverte jongen door het hoge gras achter het huis, waar veel Malickiaans zonlicht en sounddesign de wereld tot een onbekende plek maken. Dit is zijn wereld, waar de beloftes van anderen niet steeds worden geschonden en hij zich vrijuit kan verwonderen. Over drie jonge kinderen die in de buurt komen wonen, fantaseert hij dat het de drie ontvoerde kinderen zijn die op tv genoemd worden.
Borgmans film drijft op sfeer, net als Sonya Hartnetts boek Of a Boy, waarop The Weight of Elephants gebaseerd is. We kijken door de ogen van een onzekere jongen — de uitstekend gecaste Demos Murphy — die met elke stap vaste grond onder de voeten probeert te vinden en dan ontdekt dat die grond niet zo vast is als gedacht.
Maar sfeer is delicaat en raakt makkelijk verstoord. In die zin wringt het soms dat zaken te vet worden aangezet. Teddyberen worden opgeblazen (lees: het einde van de kindertijd), een bibberend konijn dreigt te worden afgemaakt (het einde van de onschuld) en kinderen prevelen metaforische wijsheden: "Ik raak altijd alles kwijt", verzucht Adrian over z’n spullen, maar duidelijk verwijzend naar de mensen om hem heen. Op zo’n moment hoor je de makers praten en niet de jonge personages. Dat neemt niet weg dat er prachtige momenten in de film zitten. Als geheel mag The Weight of Elephants dan niet helemaal geslaagd zijn, Adrians eenzaamheid en daarmee de eenzaamheid van alle kinderen is hier en daar heel aangrijpend. Kon je ze maar vast vertellen dat het allemaal anders wordt. Dat je je niet moet laten intimideren door de grote smoel van anderen, die vaak alleen maar onzekerheid verbergt. Dat het allemaal goed komt.
Of misschien is het juist beter dat niemand Adrian wijsmaakt dat de wereld een veilige plek is. Zodat deze schuchtere jongen zo snel mogelijk leert om overeind te blijven op die schuivende tektonische platen.

Ronald Rovers