The Look of Love

Huischampagne voor iedereen!

  • Datum 29-08-2013
  • Auteur
  • Gerelateerde Films The Look of Love
  • Regie
    Michael Winterbottom
    Te zien vanaf
    01-01-2013
    Land
    Groot-Brittannië/Verenigde Staten
  • Deel dit artikel

Michael Winterbottom en Steve Coogan blijven in hun portret van de legendarische Londense softpornokoning Paul Raymond aan de oppervlakte.

Van western tot sociale sciencefiction en van kostuumdrama tot artistieke porno. Michael Winterbottom heeft het allemaal gemaakt. Meer dan twintig films draaide hij sinds 1995. Wat opvalt aan dat zeer veelzijdige oeuvre: als de Brit eenmaal een bepaalde aanpak voor een film heeft gekozen, dan is hij opmerkelijk stijlvast. Vreemd genoeg valt dat pas op, nu Winterbottom met The Look of Love een film aflevert die die consistentie juist ontbeert.
Net als in het briljante 24 Hour Party People schuift Winterbottom zijn lievelingsacteur Steve Coogan naar voren om een markante figuur uit de Britse mediahistorie te spelen. Maar waar de pompeuze hoogmoed van platenbaas Tony Wilson steeds een tragische dimensie had, wordt pornobaron Paul Raymond nergens meer dan een (overigens zeer amusant) typetje. Hij is gewoon een opgeblazen kwast.
Als producent van revues ontdekt Raymond in de late jaren vijftig dat er veel geld valt te verdienen met vrouwelijk naakt. Dat inzicht zet hij met groot succes om in een hele serie ‘herenclubs’ in de Londense wijk Soho en de succesvolle softpornobladen Men Only en Mayfair. Bij elk zakelijk succes klopt hij zichzelf op de borst: "Niet slecht toch, voor een jongen die uit Liverpool kwam met vijf piek in zijn zak." Dat roept hij ook als hij zijn echtscheiding schikt met de hoogste alimentatie uit de Britse geschiedenis.
The Look of Love begint als een schelmenkomedie en Raymond, die een lange neus trekt naar het establishment, is daarin perfect op zijn plaats. Maar in de tweede helft gaat het mis, als Winterbottom het roer omgooit naar een melodrama, waarin hij de getroebleerde relatie met Raymonds dochter centraal stelt. Ondanks haar gebrek aan talent spaart hij kosten noch moeite om een ster van haar te maken. De parallel met Charles Foster Kane, die in Citizen Kane tevergeefs een operaster probeert te maken van zijn echtgenote Susan, is de filmmakers duidelijk niet ontgaan. Maar de dramatiek uit die klassieker blijft helaas achterwege. Coogan overtuigt wel als schurk, maar als mens blijft hij op afstand. De iets te zorgvuldig samengestelde retrodecors, met glanzend design uit de swinging sixties, de ranzige seventies en Thatchers eighties zorgen dat het allemaal afstandelijk overkomt.
Als running gag zien we Raymond regelmatig een rondje van de zaak geven. Champagne voor iedereen! Maar dan wel de huischampagne. En dat is precies wat de kijker ook krijgt voorgeschoteld: huischampagne. Aan bubbels ontbreekt het niet. Maar de smaak valt tegen.

Fritz de Jong