The Hunter (Rafi Pitts)

Prooi van het gezag

  • Datum 24-11-2011
  • Auteur
  • Gerelateerde Films The Hunter [Rafi Pitts]
  • Regie
    Rafi Pitts
    Te zien vanaf
    01-01-2010
    Land
    Duitsland/Iran
  • Deel dit artikel

De Iraanse staat is er niet voor zijn burgers. Zoveel is wel duidelijk in The Hunter, waarin een man zijn frustratie van zich afschiet.

Het is te danken aan een gelukkige timing dat The Hunter überhaupt is gemaakt. Een week na het afronden van de opnames brak in Iran de Groene Revolutie uit, die door de Revolutionaire Garde met buitensporig geweld werd beantwoord. Het is ondenkbaar dat een film als deze, waarin het morele gehalte van de politie op allerlei manieren ter discussie staat, na dat moment nog had kunnen worden gerealiseerd.
In dit sfeervolle, maar enigszins onevenwichtige drama speelt regisseur Rafi Pitts zelf de rol van een getergde man, die een onverschillige staat tegenover zich vindt. Gestigmatiseerd door zijn gevangenisverleden, moet Ali genoegen nemen met een baantje als nachtwaker in een autofabriek. Of hij vanwege een criminele of een subversieve daad achter de tralies is beland, wordt niet verteld; maar gezien de thematiek van de film is het meer dan denkbaar dat Ali al het een en ander te verstouwen heeft gehad op het gebied van overheidsrepressie. Vrijheid zoekt hij in de bossen buiten de stad, met zijn jachtgeweer als uitlaatklep. Van zijn gesloten gezicht valt weinig af te lezen, al lijkt er van het begin af aan van alles achter te broeien. Als op een avond zijn vrouw en dochtertje niet thuiskomen, begint voor Ali een regelrechte nachtmerrie. Terwijl de politie hem volkomen in de kou laat staan, verliest Ali de grond onder zijn voeten.

Western
In een wanhoopsdaad koelt hij zijn woede door vanaf een heuvel een rijdende politieauto te beschieten, waarbij hij twee agenten doodt. Na een wilde achtervolging wordt hij in het bos gearresteerd. Daar ontwikkelt zich een gespannen situatie, wanneer de twee politieagenten die hem gepakt hebben de weg kwijtraken. Dwalend over beboste heuvels, maken de agenten ruzie over de vraag wat er met hun arrestant moet gebeuren. Ongevraagd wordt Ali tot inzet gemaakt van hun onderlinge conflict.
De typering ‘neorealistische western’, die Pitts zelf aan zijn film heeft gegeven, is vooral van toepassing op dit tweede deel, dat zo’n andere toon heeft dan het eerste, dat het bijna een film op zich lijkt. Hier komen onmiddellijk de trage westerns van Sergio Leone in gedachten, met hun zwijgzame, ondoorgrondelijke protagonisten en hun cynische moraal. De minimalistische soundtrack met een ijle elektrische gitaar maakt die desolate sfeer compleet. En het lijkt zelfs even alsof Ali zich identificeert met het personage van de outlaw, de voortvluchtige die de sheriffs het nakijken geeft. Maar o, ironie! Ali kan alleen maar dromen van het Wilde Westen, waar orde en gezag nog in de kinderschoenen stonden. Hoe anders de situatie in zijn land is, wordt pijnlijk duidelijk in de wrange ontknoping. Hier ontkomt niemand aan de ijzeren greep van de staat.

Sasja Koetsier