STRIPTEASE

Boeventuig in de Eager Beaver

  • Datum 06-02-2011
  • Auteur
  • Gerelateerde Films STRIPTEASE
  • Regie
    Andrew Bergman
    Te zien vanaf
    01-01-1996
    Land
    Verenigde Staten
  • Deel dit artikel

Demi Moore toont ruggegraat

Wie zijn film Striptease noemt, Demi Moore veelvuldig pikante pasjes laat uitvoeren en Burt Reynolds een seksbeluste politicus met toupetje laat spelen, vraagt om een film met imago-problemen. Het (Amerikaanse) publiek verwachtte een tweede Showgirls, maar kreeg een heel wat minder amusante variant te zien. En dat terwijl Striptease eigenlijk als komedie is bedoeld. Of niet?

Anders dan de sappige ingrediënten doen verwachten, staan regisseur Andrew Bergman en partner Mike Lobell niet te boek als gemakzuchtige geldwolven. Bergman begon zijn filmcarrière met het schrijven van het originele verhaal van Blazing saddles, Mel Brooks’ westernparodie. Samen met Lobell maakte hij sympathieke komedies als Honeymoon in Vegas en It could happen to you. Striptease draait naar eigen zeggen niet om Demi’s borsten, maar om haar gevecht tegen vooroordelen. De makers verzetten zich duidelijk tegen het vunzige beeld dat zou kunnen ontstaan. Des te merkwaardiger is het dat de film ons desondanks om de haverklap laat plaatsnemen op het uitgebeten pluche van de nachtclub ‘Eager Beaver’, glurend naar exotische dansjes. Een enkeling zal deze overdaad als bewuste overdrijving kunnen zien, een aanklacht tegen het misbruik van erotiek in films. Deze kijker zal waarschijnlijk worstelen met de vraag waarom de meeste collega’s van Demi dan toch zo oliedom zijn. Het merendeel zal er gewoon van genieten, of zich bekocht voelen.

Vaseline
De film volgt trouw het boek ‘Strip tease’ van Carl Hiaasen, dat wordt bevolkt door mislukkelingen en figuren van duister allooi. Bergman heeft er plezier in om deze types zo pathetisch mogelijk af te schilderen, maar mist daarbij de ironie die Hiaasens boek draaglijk maakt. Verreweg het vreemdst is dat het drama gaandeweg wordt verwisseld voor komedie. Het drama: Demi speelt Erin Grant, die ondeugend danst voor een aan vrouwen verslaafd congreslid Dilbeck (Burt Reynolds). Erin gebruikt haar vrouwelijk schoon om met de politieke macht van de kinderlijke Dilbeck de voogdij van haar dochtertje terug te winnen. Ook heeft ze te kampen met vooroordelen jegens het strippersvak. De komedie: ondertussen raakt ze verwikkeld in een politieke cover-up, die eindigt in een ouderwets boevenvangen, zoals we die nog kennen uit Bud Spencer en Terence Hills Vier vuisten.
De parade van vreemde vogels wordt aangevuld met Erins onuitstaanbare ex-man, die als rolstoeldief aan zijn kost komt. Ook de beschermer van Erin (Ving Rhames, bekend uit Pulp fiction en Mission: impossible) heeft een eigenaardig tijdverdrijf. Hij stopt kakkerlakken in de yoghurt en hoopt zo een fikse schadevergoeding los te kunnen peuteren van de fabrikant ("Call me a dreamer", zegt hij nog weemoedig). Rhames, deze sympathieke bulldozer met zijn droge grappen, steelt de show. Als Striptease al een komedie is, is dat te danken aan Rhames. Demi is daar veel te rechtschapen voor en Reynolds glijdt tegen het einde volledig uit over zijn karikaturale rol.
Dat Reynolds de politieke parodie niet kan volhouden, mag jammer worden genoemd. Deze voormalige macho van beroep begon zijn carrière met Deliverance en voorzag de filmgeschiedenis van pareltjes als Smokey and the bandit, Best little whorehouse in Texas en The cannonball run. Zijn come-back zal niet bekend komen te staan als een geslaagde. Hooguit zal de scène waarin hij zichzelf insmeert met vaseline, hij is tenslotte excentriek, een zelfde verwondering teweeg brengen als de zwangerschap van Arnold Schwarzenegger in Junior.

Schaamte
Een ster die uit de kleren gaat is een makkelijk doelwit. Het is dan ook verleidelijk om triviale zaken uit het verleden op te duikelen: Demi’s carrière begon naakt op de voorpagina van ‘Oui’, terwijl Reynolds de eerste blote mannelijke centerfold was, in de ‘Cosmopolitan’. Manlief Bruce Willis was Demi reeds voor door in Color of night in adamskostuum te verschijnen. De enige manier om je tegen deze irrelevante associaties te wapenen en sceptici de mond te snoeren is een goede film maken. Of je komt er ronduit voor uit dat het een tussendoortje is om de zakken te vullen. Het merendeel van de filmindustrie ontleent tenslotte zijn bestaansrecht aan het uitbuiten van de angsten en lusten van de kijker.
Zelfs kolder kan zeer vermakelijk zijn, als het op een zelfrelativerende toon gebracht wordt. Het is pas dodelijk als de schaamte voor het eigen produkt ervan af druipt. In Striptease moet de serieuze ondertoon het portie naakt rechtvaardigen. Demi lijkt zich ongemakkelijk te voelen, alhoewel ze niet stuntelt, de regisseur is doodsbenauwd voor het Showgirls-syndroom en naar Reynolds kan uiteindelijk slechts meewarig gekeken worden. Hoogstwaarschijnlijk wordt Striptease over een paar jaar op een obscuur filmfestival vertoond, waar het een joelend nieuw publiek te wachten staat. Net als Showgirls gaat Striptease een veelbelovend tweede leven als cultfilm tegemoet.

Mariska Graveland