SLEEP WITH ME

Vriendschap is een illusie

  • Datum 14-01-2011
  • Auteur
  • Gerelateerde Films SLEEP WITH ME
  • Regie
    Rory Kelly
    Te zien vanaf
    01-01-1994
    Land
    Verenigde Staten
  • Deel dit artikel

Sleep with me wordt aangekondigd als een bitterzoete komedie over een driehoeksrelatie. De slagzin waarmee het publiek naar de bioscoop moeten worden gelokt, luidt: "After all, what are friends for?". Het antwoord wordt lastig als je verliefd wordt op de vrouw van je vriend. Rory Kelly buigt zich in zijn regiedebuut over dit netelige probleem. Tarantino schuifelt langs in een bijrolletje.

Craig Sheffer, Eric Stolz en Meg Tilly spelen drie hippe inwoners van L.A.: Frank, Sarah en Joseph. Al jaren zijn de drie bevriend, maar als Sarah en Joseph trouwen verstoort dit de relatie. Frank realiseert zich dat hij verliefd is op Sarah en hij begint aan een langzame veroveringstocht. Goed mis gaat het als Frank en Sarah elkaar tijdens een etentje ten overstaan van al hun vrienden én van Joseph vurig beginnen te kussen. Niet zet dit de verhouding tussen de drie vrienden sterk onder druk, maar ook de relatie tussen Frank en de rest van hun gezamenlijke vriendenkring.
Dit op zichzelf simpele gegeven werd door een uit maar liefst zes scenaristen bestaand schrijversteam verwerkt tot een serie scènes vol geestige en natuurlijk klinkende dialogen. Veel aandacht is besteed aan de schildering van de trendy scene, waarin de drie zich bewegen. De kijker wordt meegevoerd naar een reeks sociale gebeurtenissen, zoals de repetitie voor het huwelijk van Joseph en Sarah en de steeds terugkerende pokeravonden. Tegen deze achtergrond van gezellige avondjes en feestjes ontspinnen zich de verwikkelingen tussen Frank, Sarah en Joseph, en zoals valt te verwachten loopt de situatie helemaal uit de hand.

Ouderwets
Regisseur Kelly zegt de plot losjes te hebben ontleend aan ‘The Great Gatsby’, het in de jaren twintig spelende verhaal van F. Scott Fitzgerald over een mysterieuze jonge miljonair, die in botsing komt met de gemeenschap op Long Island. Kelly en consorten verplaatsten het conflict dus naar Californië, met Frank als de ietwat excentrieke figuur, die met zijn gedrag zijn vrienden van zich vervreemdt.
Maar meer dan aan ‘The Great Gatsby’ deed Sleep with me mij denken aan de wat oudere films van Woody Allen. Natuurlijk, de verschillen zijn onmiskenbaar: Allen’s New York is altijd een beetje grauw en wordt bevolkt door neurotische, psychiaters-verslindende intellectuelen, terwijl de personages in Sleep with me zich in een zonovergoten L.A. juist cool en relaxed van barbecue-party naar pokeravond bewegen. De overeenkomsten liggen vooral in de filmstijl: de nonchalante cameravoering, het losse, ogenschijnlijk geïmproviseerde ensemblespel en de humor in de spitse dialogen. Evenals Allen schetsen de makers een mooi portret van een milieu dat ze zeer goed kennen, omdat ze er zelf deel van uitmaken.
In het Winona Ryder-vehikel Reality bites werd vorig jaar een poging gedaan om dezelfde generatie —de late twintigers en vroege dertigers van de jaren ’90 — in beeld te brengen. Die poging lukte toen maar half, want ondanks enkele aardige aanzetten, ontaardde het constante gebruik van elementen uit de wondere wereld van de videoclip in effectbejag. In Sleep with me wordt nauwelijks gebruik gemaakt van de beeldtaal uit het MTV-tijdperk. Weliswaar zijn af en toe videofragmenten ingelast en levert de film in de vorm van tussentitels vervreemdend, gortdroog commentaar, maar deze toevoegingen zijn dienstbaar aan het verhaal. Voor het overige doet de film in uiterlijk, tempo en opbouw vrij ouderwets aan. Het lijkt alsof hij juist daardoor zo’n mooi portret is geworden van deze groep mensen.

Glimlach
Bij de vertoning op het festival in Cannes vorig jaar was de zaal te klein, en dat terwijl Sleep with me eigenlijk helemaal niet bedoeld was om groot te worden uitgebracht. Oorspronkelijk zou de film low-budget worden gedraaid op 16 millimeter, maar toen Eric Stoltz zijn naam als hoofdrolspeler en co-producent aan het project verbond, kon het budget flink worden opgeschroefd. Dit is niet ten koste gegaan van de frisheid. De film bevat de losheid van no-budgetprodukties, terwijl de daarbij altijd op de loer liggende knulligheid geen kans heeft gekregen omdat er zoveel uitstekende acteurs konden worden aangetrokken. Behalve het uitstekende spel van de drie hoofdrolspelers, valt vooral Thomas Gibson op als een sarcastische Brit. Voor de fans is er een grappig rolletje van Quentin Tarantino, die op een feestje een uiteenzetting geeft over de homo-erotische context en implicaties van Top gun. Tarantino’s optreden is overigens een van de weinige momenten die uitnodigen tot hardop lachen, want ook al is Sleep with me een komedie, het is er wel één die het moet hebben van de lichte toon en een constant om de lippen spelende glimlach, en niet van ha-ha-humor.

Fritz de Jong