Picnic at Hanging Rock

Preutse exploitatie: kan dat?

  • Datum 12-09-2018
  • Auteur Ronald Rovers
  • Deel dit artikel

Programme Name: Picnic at Hanging Rock – TX: n/a – Episode: n/a (No. 1) – Picture Shows: Marion Quade (MADELEINE MADDEN), Miranda Reid (LILY SULLIVAN), Irma Leopold (SAMARA WEAVING), Edith Horton (RUBY REES) – (C) Fremantle Media – Photographer: Sarah Enticknap

Op Valentijnsdag 1900 verdwijnen vier jonge vrouwen in deze remake-serie naar de klassieker van Peter Weir uit 1975. Gek genoeg wordt deze Amazon-bewerking van de gelijknamige klassieker van Peter Weir uit 1975 over het algemeen lovend ontvangen. Weinig mensen storen zich blijkbaar aan het mooie-meisjessyndroom en de zweem van exploitatie waar de serie aan lijdt. Want oh ja, het voyeurisme zat ook al in Weirs gelijknamige film uit 1975 en in Joan Lindsays roman uit 1967.

Het verhaal speelt zich af rond Valentijnsdag 1900 ergens in de bush buiten Melbourne waar vier jonge vrouwen van Appleyard Ladies College tijdens een picknick spoorloos verdwijnen. Twee ervan zullen terugkeren/worden gevonden maar het mysterie zal nooit worden opgehelderd. Waar de film vooral speurde naar het hoe van hun verdwijning, is de serie meer geïnteresseerd in het waarom.

Want terwijl via flashbacks elk van de nimfachtige personages meer backstory krijgt — mensen van vlees en bloed worden het helaas niet – wordt ook duidelijk dat geen van hen vrij was. Zelfs de diabolische Hester Appleyard — een zoals altijd tegenvallende Natalie Dormer (Game of Thrones) — die het enorme landhuis in de openingsscène koopt met geld dat ze duidelijk op dubieuze wijze heeft verkregen, blijkt een verleden te willen ontvluchten. Want dit was de tijd dat Australië nog aan de andere kant van de wereld lag, toen mensen nog echt van de aardbodem konden verdwijnen. De verdwijning van de vrouwen, met alle media-­aandacht van dien, komt haar dus bijzonder ongelegen.

De sfeer wil graag op gothic horror lijken maar het is slechts imitatie. Alsof men alleen de klok heeft horen luiden. Wel zitten er gelukkig aanmerkelijk minder panfluiten in dan in Weirs versie. In plaats daarvan moeten beats en tussentitels — ‘De tweede dag na de verdwijning’ — het geheel meer vaart geven. Dat doen ze ook, maar dat gaat ten koste van de emotionele intensiteit van de serie. Het overheersende gevoel is dat je langs het verhaal en de personages scheert maar ze nooit echt aanraakt. Alsof de makers naar Sofie Coppola’s Marie Antoinette (2006) hebben gekeken maar het punt hebben gemist.

Daarom stoort het mooie-meisjessyndroom en de driestuiver-erotiek des te meer. In dit soort series moeten de hoofdpersonen — als het jonge vrouwen zijn — altijd adembenemend mooi zijn want anders houden we onze aandacht er blijkbaar niet bij. Dat de camera als het ware handel drijft met hun schoonheid voelt al als bedrog. Maar het wordt nog erger als ze op een avond in een soort nimfenspel in hun slaapkamer hun gewaden uittrekken en we naar hun billen mogen kijken. Want dat is wat u, de kijker de hele tijd wilde, lijkt de serie te willen zeggen.

Het is preuts en exploitatief tegelijk en dat nekt de serie. Ook al is het echte onderliggende thema van Picnic at Hanging Rock — achter beschaving heerst wildernis en rot — wel interessant.