Meisje met negen pruiken

'Daisy' wil flirten

  • Datum 29-08-2013
  • Auteur
  • Gerelateerde Films Meisje met negen pruiken
  • Regie
    Marc Rothemund
    Te zien vanaf
    01-01-2013
    Land
    Duitsland
  • Deel dit artikel

Marc Rothemund maakt verfilmde de autobiografische bestseller Meisje met negen pruiken van Sophie van der Stap. Een film over kanker en het belang van uiterlijk.

Drie weken nadat de chemotherapie is begonnen, is Sophie kaal. "Ik zie eruit alsof ik van Playmobil ben", zegt ze als haar een pruik wordt opgezet. Op de gang loopt een middelbare dame met dezelfde haarhelm. Dat gaat te ver: ziek is niet synoniem met lelijk. Ze tekent haar wenkbrauwen bij, plakt nepwimpers op en gebruikt pruiken als mode-items, zoals je ook schoenen voor verschillende gelegenheden hebt. Ze gebruikt ze om haar humeur te uiten (met ‘Daisy’ heeft ze blonde krullen, om te flirten) en ze helpen haar om zich een houding aan te meten (met de rode korte ‘Sue’ durft ze bestralingen aan). Meisje met negen pruiken (originele titel: Heute bin ich blond) onderstreept het belang van het uiterlijk.
Eerder maakte de Duitse filmmaker Marc Rothemund de wat strenge Sophie Scholl — Die letzten Tage (2005) over de verzetsgroep Die weisse Rose. Dit keer slaagt hij in een dappere verfilming van de autobiografische bestseller Meisje met negen pruiken van Sophie van der Stap over een 21-jarige vrouw die vecht tegen kanker. De strak geregisseerde Lisa Tomaschewsky speelt Sophie gevoelig, maar wel nuchter. Dat lukt zelfs als ze in voice-over de tumor smeekt om haar te laten winnen.
Waar een kitscherige film als Komt een vrouw bij de dokter vooral met de ziekte wilde provoceren en bleef hangen in clichés, durft Rothemund eerlijk en open de chemokuren en bestralingen, het wachten en de angst te tonen. Zonder sentimenteel te worden. De regisseur streeft realisme na en maakt Sophie authentiek.
Toch durft Rothemund niet helemaal op zichzelf te vertrouwen. Voor de zekerheid gooit hij er een voorspelbare romance tegenaan met een moralistische boodschap: vasthouden is soms makkelijker dan loslaten. En dat in een film over kanker. Zonde, want Rothe­mund laat ook zien dat zo’n ziekbed alles relativeert, en dat doet hij fenomenaal. Sophie verleidt een docent om te checken of ze nog aantrekkelijk is en glipt ’s nachts het hospitaal uit om te zuipen en te dansen. Onverstandig misschien, maar haar leven kan zo over zijn. Yolo (‘You Only Live Once’) is het nieuwe ‘carpe diem’ en voor sommige jongeren een levensmotto dat legitimeert om nooit stil te staan bij consequenties. Voor Sophie is het relevanter dan voor wie ook.
Dat leven buiten de kliniek doet denken aan een videoclip. Harde housemuziek dreunt. De klinisch witte afdeling met scanners, draden en infusen wordt ingewisseld voor een donkere discotheek met kleurrijke flitslichten. De camera tuimelt en de montage is nog sneller. Het beeld raakt bedwelmd door haar plezier en geeft sfeerimpressies, meer dan dat het verhalend is. Daar is Sophie weer echt een meisje. Ze glanst en glimt. De regisseur begrijpt het jonge vrouwenbrein en doet er niet flauw over: een dodelijke ziekte kun je niet te lijf gaan als je eruitziet als een vaatdoek.

Laura van Zuylen