IT’S MAGIC TIME

Ondergang van een hypebedrijf

  • Datum 01-12-2010
  • Auteur
  • Gerelateerde Films IT’S MAGIC TIME
  • Regie
    Marco Zuilhof
    Te zien vanaf
    01-01-2002
    Land
    Nederland
  • Deel dit artikel

DocuZone vertoont in december twee nieuwe (televisie)documentaires. It’s magic time vertelt als een Nederlandse Startup.com het verhaal over de opkomst en ondergang van een reclamebureau. Daddy & me portretteert Amerikaanse homoseksuele stellen die de zorg voor kinderen dragen.

Op de plek aan de Amsterdamse Prins Hendrikkade, schuin tegenover het Centraal Station, waarin de jaren negentig de tempel van de new age-beweging Oibibio onder bezielende leiding van Ronald Jan Heijn de nieuwe tijd te gelde maakte, is alweer een zaak failliet. Ditmaal een van de kerkjes van de nieuwe economie. Programmamaker Marco Zuilhof (onder meer ‘Lopende zaken’ en ‘Urbania’) kreeg de kans om directeur Eric Bartels van communicatiebureau Magicminds een jaar lang te volgen. Van vlak na de 8 miljoen kostende verbouwing tot de laatste ontslagen. Net als Oibibio werkte ook Magicminds volgens een idealistische totaalformule — wat het bedrijf precies deed, Joost mag het weten, er kwamen computers, flip-overs en fullcolor-presentaties van reclameleuzen aan te pas. Alle medewerkers werden mede-eigenaar, konden eten, boksen en pianospelen op de zaak.
Hoewel It’s magic time een bleek Nederlands aftreksel is van bijvoorbeeld Startup.com van Jehane Noujaim en Chris Hegedus, die vorig jaar IDFA opende, zijn een aantal observaties in de volgens televisiedramaturgie en esthetiek gemaakte film beslist goud waard. De film werd uit een vijfdelig documentaire feuilleton samengesteld. Het is wreed-komisch om naar directeur Bartels te kijken, hoe hij elke dag een andere bril op heeft, altijd iets in zijn vingers heeft, een sigaret, een sleutelbos, een telefoon, een pakje sigaretten, en praat als een kermisexploitant. Niets staat zijn narcistische persoonlijkheid in de weg om aan één stuk door te lullen over zichzelf, zichzelf en hoe geweldig hij zichzelf vindt. Zijn droom is dan ook op de cover van ‘Time’ staan, een aantal planeten koloniseren en ondertussen de mensheid redden.
Zijn vocabulaire is doorspekt met grove seksuele metaforen — mensen worden aan hun ballen gekrabd alsof het niks is. Langzamerhand wordt er van die joviale man ook een demonische, agressieve kant zichtbaar. Het gebrek aan diepgang van zijn hoofdpersoon wreekt zich uiteindelijk ook op de duur van de film. ‘The rise and fall’ van een hypebedrijf ontstijgt z’n eigen flinterdunne verhaallijn niet. Zuilhof rekent genadeloos af met deze braller, die zich verwant voelt met Al Pacino in Oliver Stone’s Any given Sunday. Het is een dunne lijn tussen winnen en verliezen, kondigt hij al in het begin van de film met vette dramatische ironie aan.

Dana Linssen