Hotell (Lisa Langseth over)

Postnatale anarchie

  • Datum 03-07-2014
  • Auteur
  • Gerelateerde Films Hotell
  • Regie
    Lisa Langseth
    Te zien vanaf
    01-01-2013
    Land
    Zweden
  • Deel dit artikel

Na een gecompliceerde bevalling ligt het ogen­schijnlijk perfecte leven van Erika in duigen. Ze ontvlucht de harde realiteit door met enkele lotgenoten het anonieme hotelleven als een dekmantel om te slaan. "Kun je wat je niet fijn vindt aan jezelf gewoon weglaten?" vroeg regisseur Lisa Langseth zich af.

Door Joost Broeren

Lisa Langseth

"Ik ben een enorme control freak tijdens het schrijven", zegt regisseur Lisa Langseth als ik haar vraag naar haar schrijfproces. "Alles moet perfect op zijn plek staan als ik begin met de opnames, juist zodat ik dat gaandeweg los kan laten." Die hang naar controle deelt ze met Erika (Alicia Vikander), het hoofdpersonage van haar tweede speelfilm Hotell. Erika is een binnenhuisarchitecte met een ogenschijnlijk perfect leven: ze is jong, mooi, intelligent, heeft een fijne baan, een prachtig huis en de perfecte man, van wie ze in verwachting is van hun eerste kind. Langseth: "Ze heeft alles, en die perfectie is haar identiteit geworden."
Maar als er complicaties optreden bij de geboorte van de baby, die te vroeg komt en niet via de door Erika zo gewenste keizersnede ter wereld kan komen, raakt ze zichzelf kwijt. "Als de perfectie die zij nodig heeft wordt doorbroken, komt ze in een identiteitscrisis: in haar wereld kun je niet houden van iemand die gebreken heeft."
Uiteindelijk is er een wel zeer onorthodoxe vorm van groepstherapie voor nodig om deze crisis te doorstaan: Erika en een viertal andere leden uit haar zelfhulpgroep checken onder een andere naam in bij een hotel, om zichzelf even achter te kunnen laten. En dan in nog een hotel. En nog een. En nog een.

Uitvergroten
"Alles in de film is deel van mij, elk personage draagt iets van mijn persoonlijkheid in zich", zegt Langseth. "Daarmee bedoel ik niet dat sadomasochisme de oplossing is, zoals voor Rikard. Maar er lag wel een eigen ervaring aan de kern van dat personage, een kleine gebeurtenis uit mijn leven. Dat ben ik gaan uitzoeken en opjagen en uitvergroten, tot het zo groot was dat ik Rikards gedachtegang kon volgen."
Zo lag ook haar eigen leven ten grondslag aan het verhaal van Erika, zonder dat ze daadwerkelijk heeft meegemaakt wat Erika overkomt. "Ik moet iets dat dicht bij me staat als startpunt hebben. Ik was op een punt in mijn leven waarop ik me afvroeg hoeveel je aan jezelf kunt veranderen zonder dat je een compleet ander mens wordt. Iedereen heeft wel een kant van zijn persoonlijkheid die hij niet zo fijn vindt, en ik was gefascineerd door de gedachte wat er zou gebeuren als je die stukjes er gewoon uit kon halen om precies te worden wie je zou willen zijn."
Voor de personages in Hotell blijkt echter al snel dat het nog niet zo simpel is om die ongewenste aspecten van je karakter achter je te laten. Het is in ieder geval niet genoeg om als een vreemde in te checken in een willekeurig hotel en te zeggen dat je daarmee niet verlegen meer bent, of eenzaam, of getraumatiseerd.

Slapstick
Hoewel de beschrijving op het eerste gezicht vooral een drama doet verwachten, heeft Hotell evengoed komische elementen; in hun zoektocht naar een nieuw evenwicht gooit de groep alles in de strijd, met soms slapstickachtige taferelen tot gevolg. "Ik hou ervan als je niet precies weet wat er gaat gebeuren, of in wat voor universum je je bevindt", zegt de regisseur. "Mijn eerste film Pure was op het eerste gezicht een bijna clichématig liefdesverhaal, maar eindigt in moord en destructie. Hotell draait om personages die worstelen met zware gebeurtenissen, maar dat doen ze op andere manieren dan de meeste mensen, wat ruimte geeft voor humor. Of misschien is anarchie een beter woord. Toch was het belangrijk voor me dat alles wat er gebeurt, echt zou kunnen gebeuren. Zelfs als het normaal gesproken niet gebeurt."
In die opzet is Langseth niet helemaal geslaagd; hier en daar stapt ze net over de lijn van wat nog geloofwaardig is, en de fantastisch acterende, maar doodserieuze Vikander lijkt soms in een andere film te zitten dan haar losbandiger medespelers. Iets minder anarchie en iets meer controle had voor Langseth evengoed uitkomst kunnen bieden als voor haar personages.