BRIGHT YOUNG THINGS

Seks, drugs en jazzmuziek

  • Datum 07-10-2010
  • Auteur
  • Gerelateerde Films BRIGHT YOUNG THINGS
  • Regie
    Stephen Fry
    Te zien vanaf
    01-01-2003
    Land
    Engeland
  • Deel dit artikel

Dansen op de vulkaan

Zo wild en extravagant als de house-rage destijds ging het er ook al aan toe in de Londense high society aan het begin van de vorige eeuw. Acteur Stephen Fry maakte er met zijn regiedebuut Bright young things een aanstekelijke milieuschets over.

Acteur Stephen Fry straalt altijd iets uit van een flamboyante Engelse dandy die een eeuw te laat geboren is. Destijds was hij de ideale titelvertolker in de speelfilm over het leven van Oscar Wilde, en daarom verbaast het niet hij voor zijn regiedebuut Vile bodies heeft verfilmd. Evelyn Waugh beschreef in deze roman de nadagen van de Engelse roaring twenties en thirties. De hippe big society bouwt decadente feesten, en gaat zich te buiten aan seks, drugs en jazzmuziek. De oude aristocratie spreekt er schande van, de schandaalpers doet er gretig verslag van. Maar het is dansen op de vulkaan, want de dreiging van een nieuwe wereldoorlog is voelbaar aanwezig. Bright young things eindigt dan ook op het slagveld in Duitsland en in een kapotgebombardeerd Londen.
Dat maakt de film niet minder uitgelaten. Stephen Fry maakte een aanstekelijke, bij vlagen overweldigende milieuschets. Middelpunt van het feestende gezelschap is de beginnende schrijver Adam Symes (debuterend filmacteur Stephen Campbell Moore), die met de ravissante Nina (Emily Mortimer) wil trouwen, maar daar geen geld voor heeft. Het manuscript waarmee hij een fortuin hoopte te verdienen moet hij wegens vermeende obsceniteiten afstaan aan de douane; geld dat hij met een weddenschap wint, raakt hij direct weer kwijt aan een obscure Duitse kolonel en cheques die Nina’s seniele (of bijzonder gisse?) vader hem geeft, blijken ondertekend te zijn met ‘Charlie Chaplin’. Hij krijgt een baantje als societyverslaggever, maar raakt dat ook weer snel kwijt.

Naughty salt
De verwikkelingen worden gaandeweg steeds fantastischer, en Adams mislukte pogingen om een bruidsschat te verwerven zijn eigenlijk niet meer dan een geslaagde running gag. Het gaat Stephen Fry er vooral om de kijker zo veel mogelijk te betrekken in het grootse en meeslepende leven van deze party-animals. En dat lukt prima: in een ademloos tempo dendert de film door. Soms gaat dat iets ten koste van de diepgang, maar Fry blijft zo trouw aan de mentaliteit die toen heerste: ‘party all night long’. De camera zwiept virtuoos heen en weer, jazz-klassiers als ‘Sing, sing, sing’ en ‘Caravan’ stuwen het ritme op en ook de acteurs gaan feilloos mee in Fry’s euforie. Om de groep jonge feestgangers cirkelt een groep excentrieke ouderlingen, die erg geestig worden gespeeld door onder andere Jim Broadbent en Peter O’Toole.
Michael Winterbottom was een van de producers van Bright young things. Deze film is met dezelfde schwung en flair gemaakt als zijn 24 hour party people, waarin de Manchester dance-scene uit de jaren tachtig centraal staat. Sterker nog: Stephen Fry heeft Bright young things met zoveel gevoel voor extravagantie gefilmd, dat hij een rechtstreekse lijn trekt tussen de feestgeest uit beide periodes. De overdadige uitspattingen, het snuiven van het ‘naughty salt’, de homoseksualiteit en de camp: soms lijkt het net alsof je naar een film over de house-scène zit te kijken. Alleen dan met betere muziek.

Pieter Bots