The Man Who Killed Don Quixote
Previously Unreleased
Carne y arena
Tiere
Grace Jones: Bloodlight and Bami
Ash is Purest White nieuws

Cannes blog 4: Melancholia

Eén gevoel overheerst in de competitiefilms. Oordeel zelf of dat een goeie zaak is. En Jean-Luc Godard orakelde zojuist via Facetime (waarover morgen meer).

Jia Zhang-ke's Ash is Purest White zit (net als Farhadi's Everybody Knows, Pawlikovsky's Cold War en Jean-Luc Godards Le livre d'image) vol hyperlinks naar zijn eigen werk. De evolutie van China van een industriële samenleving naar een postindustriële, geglobaliseerde wereld, een dansnummer (YMCA van The Village People), de verhouding tussen twee geliefden die met de tijd verandert, de Yang-tse rivier in de buurt van de Three Gorges Dam, de elliptische structuur. Maar er ligt een soberheid en melancholie over het verhaal die er eerder niet was. De titel is een verwijzing naar de pure as van een vulkaan, puur vanwege de verbranding op hoge temperatuur. Is het die pure as die Jia laat zien? De as van de wereld waarin hij opgroeide? De melancholie van een maker die erkent dat hij ouder wordt? Is de film een afscheid van zijn jeugd, zoals Jia heeft gesuggereerd — net als Christophe Honoré's Sorry Angel — of ook een nieuw begin?

Is het toeval dat vier van deze makers via hetzelfde kijkglas over een tijd en een plaats vertellen, dat van twee geliefden: de jaren negentig en aids bij Honoré, de bevroren verhoudingen van de Koude Oorlog halverwege de vorige eeuw in Polen bij Pawlikovski en het afscheid — 2001-2018 leest het grafschrift bij Jia — van het land waarin hij opgroeide?

Het prevalerende gevoel in de competitiefilms is melancholie. Er is weinig agressie, weinig intensiteit. Een vaarwel aan oude werelden. Een gevoel van rouw mischien. Of is het zoeken naar inspiratie: hoe ging het toen, hoe kan het nu? Je kijkt immers nooit alleen maar naar het verleden als je naar de geschiedenis kijkt.

U telde vast nog maar drie makers. We hebben het nog niet gehad over Kirill Serebrennikov, de Rus die onder huisarrest leeft en behalve met zijn advocaten en familie niet met de buitenwereld mag communiceren. Ook al gaat Leto in juni op 500 schermen uit in Rusland en wordt daar dus niet gecensureerd.
Natuurlijk wordt die niet gecensureerd. Want ook Serebrennikov koos voor een oude wereld — de rockscene in Sint Petersburg in de jaren tachtig — en vertelt het verhaal via de liefde. Pure nostalgie. Or is it?

Leto is vast een eerbetoon aan rockmuzikanten die leefden onder een dictatuur die hen liever kwijt dan rijk was. Waarin ze hun teksten aan 'rockclubs' moesten voorleggen om op te kunnen treden, die wel even beoordeelden of er een beetje sanitair gezongen werd. Het doet denken aan de Kulturkammers tijdens WOII onder de nazi's, al gaat die vergelijking ongetwijfeld niet helemaal op.

Maar waarom nu dat decor kiezen? Die tijd? Door een maker bovendien die met The Student (2016) bewees — ook al was die film niet zonder euvels — zich prima bewust te zijn van actuele problemen?

De Russen kunnen over een maand vrolijk naar die 500 schermen staren en nostalgisch wegdromen. Maar als je even iets beter kijkt, zie je geen nostalgie. Leto draait om twee beroemde muzikanten, Viktor Tsoi en Mike Naumenko (en Mike's vrouw Natasha). De een stierf in 1990, de ander in 1991. Allebei aan drank. Ze zochten de vrijheid in een onvrij systeem en vonden die in de muziek, een gevoel dat Serebrennikov ons laat voelen met de vrije, meanderende vorm van de film.

Het is geschiedenis. Het is nostalgie. Een explosie van talent. Maar bekijk het van iets meer afstand en je ziet een implosie van talent. Van een generatie die zich afkeerde van de wereld omdat het politieke extremisme het land onleefbaar maakte. "Is de vrijheid van meningsuiting nu groter dan toen", vroegen we Serebrennikovs producent en vriend Ilya Stewart, die vanwege de afwezigheid van de maker hier in Cannes de pers te woord staat. "Ik mag het hopen", was het diplomatieke antwoord. Die film gaat dus ook over nu. De obsessie met immateriële waarden toen is de obsessie met materiële waarden nu. Toen muziek en de illusie van vrijheid. Nu geld en de illusie van veiligheid.

Cate Blanchett en Agnès Varda voerden vandaag een 82-koppig vrouwenprotest aan om aandacht te vragen voor het feit dat in de 71 edities van het festival slechts 82 vrouwen genomineerd werden in de selecties van de hoofdcompetitie en Un Certain Regard. In het hart van het festival met honderden camera's op zich gericht, beklommen de 82 vrouwen, waaronder ook Ava Duvernay en Kristen Stewart, de trap van de rode loper. Even om de verhoudingen te schetsen: van mannen werden in totaal 1.866 films geselecteerd. Een beetje ongelukkig was dat direct na de speeches van Blanchett en Varda de voorgeprogrammeerde muziek uit de speakers schalde met Pretty Woman van Roy Orbison.

Ronald Rovers



top
nieuws

Cannes blog 7: Winnaar Semaine de la Critique, Long Day's Journey Into Night en masterclass Christopher Nolan

Cannes blog 7: Winnaar Semaine de la Critique, Long Day's Journey Into Night en masterclass Christopher Nolan
16 Mei 2018
De Filmkrant doet dagelijks verslag vanaf het 71e filmfestival van Cannes, waar textuur zich steeds meer opdringt en juist de meest wazige artfilm in het programma in 3D werd vertoond. De Semaine de la Critique is gewonnen door Diamantino, werd woensdag bekend. En Chris Nolan gaf een masterclass.
>> Lees verder

nieuws

Vluchteling maakt film over frusterende bureaucratie

Vluchteling maakt film over frusterende bureaucratie
16 Mei 2018
Shahib Sabriye Sidow vluchtte als negenjarige met zijn familie van Somalië naar Nederland. Twintig jaar later heeft hij nog altijd een vluchtelingenstatus en staat zijn leven in de pauzestand. Samen met Marie Vollenhoven maakte hij de film Papieren Land over zijn ervaringen met de Nederlandse bureaucratie.
>> Lees verder

nieuws

Cannes blog 6: Hit the Road Jack

Cannes blog 6: Hit the Road Jack
15 Mei 2018
Spike Lee is nog even strijdbaar als met Do the Right Thing (1989) en Lars von Trier heeft er (geen) zin in!
>> Lees verder

nieuws

Samenwerking IFFR met nieuw opgerichte NPA

Samenwerking IFFR met nieuw opgerichte NPA
15 Mei 2018
Vorig week werd de Netherlands Post production Alliance (NPA) opgericht, een samenwerkingsverband van dertien Nederlandse postproductiebedrijven. Vandaag kondigt het Hubert Bals Fonds van het International Film Festival Rotterdam aan te gaan samenwerken met de nieuwe vereniging. Het doel: Nederlandse postproductiehuizen koppelen aan makers van wereldcinema.
>> Lees verder

nieuws

Uniek filmerfgoed: Pola Negri in The Polish Dancer

Uniek filmerfgoed: Pola Negri in The Polish Dancer
14 Mei 2018
De komende maanden doet de Filmkrant verslag van de openbare collegereeks This is Film! Film Heritage in Practice, een lezingenreeks met gastsprekers over filmrestauraties en filmerfgoed. Deze keer over de rol van filmarchieven en de restauratie van uniek Pools filmerfgoed.
>> Lees verder

nieuws

Links

Links
13 Mei 2018
De gezichten van Xavier Dolan, twintig jaar He Got Game, hoe Hollywood kindsterren in de steek laat, de onzichtbare invloed van Citizen Kane, de posters van Cannes en facetimen met Jean-Luc Godard over Michael Bay.
>> Lees verder

nieuws

Cannes blog 5: Facetime met Godard

Cannes blog 5: Facetime met Godard
13 Mei 2018
De Filmkrant bericht dagelijks vanaf het 71e filmfestival van Cannes, waar Jean-Luc Godard gisteren digitaal tot ons kwam om te orakelen over de filmkunst en de staat van de wereld.
>> Lees verder

nieuws

Jubileum The Big Lebowski gevierd met The Dude Day

Jubileum The Big Lebowski gevierd met The Dude Day
13 Mei 2018
White Russians, die eeuwige badjas, bowlen en natuurlijk dat vloerkleed waar het allemaal mee begon. De ingrediënten van The Big Lebowski zijn de brandstof van een complete subcultuur die is ontstaan rondom de film van de gebroeders Coen. Dit jaar is het twintig jaar geleden dat hij in première ging. Dat wordt morgen gevierd met The Dude Day.
>> Lees verder

nieuws

Focus: Annie MG

Focus: Annie MG
13 Mei 2018
Leukste oma van Nederland en koningin van het kinderboek: aan lofbetuigingen voor Annie MG Schmidt geen gebrek. Terecht, ook al weten we al lang, om precies te zijn sinds de biografie van Annejet van der Zijl in 2002, dat de in 1995 overleden Schmidt geen vrolijke vrijbuiter was, maar een vrouw met een ingewikkeld en moeilijk leven.
>> Lees verder

nieuws

Cannes blog 4: Melancholia

Cannes blog 4: Melancholia
12 Mei 2018
Eén gevoel overheerst in de competitiefilms. Oordeel zelf of dat een goeie zaak is. En Jean-Luc Godard orakelde zojuist via Facetime (waarover morgen meer).
>> Lees verder