The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
Thessa Meijer nieuws

One Night Stand XII: Thessa Meijer

In november en december worden wekelijks nieuwe middellange Nederlandse films uitgezonden op NPO3. Ze zijn onderdeel van de twaalfde One Night Stand-reeks. Regisseur Thessa Meijer liet zich voor het vijfde personage van De dag dat mijn huis viel net zo inspireren door Alex van Warmerdam als door lelijke Belgische huizen: "Het huis is een gevoelig wezentje dat net als mensen emoties oppikt."

De films van Thessa Meijer zijn absurd en surrealistisch. Haar HKU-afstudeerfilm ging over een oude Mongoolse man die letterlijk aan een dood paard trekt. Haar nieuwe One Night Stand gaat over een huis dat zo scheef staat dat de bewoners haar eens in de zoveel tijd weer recht moeten trekken. En toch gaan respectievelijk Erkhii Mergen, or Why the Marmot Doesn't Have a Thumb en De dag dat mijn huis viel over wereldse zaken: mensen zien voor wie ze echt zijn, door de dagelijkse sleur heen breken, ruimte geven en vinden om te groeien en te laten groeien.

Het vinden en geven van ruimte uit zich vooral in De dag dat mijn huis viel, een portret van een hopeloos gezin in een scheef, desolaat huis. Drie broers wonen daar samen met hun moeder. Zij is het middelpunt van hun wereld, hun anker in het leven en de persoon die daadwerkelijk probeert het huis rechtop te laten staan. Als zij op een nacht besluit te vertrekken laat ze haar nietsnutten van zoons aan hun eigen lot over. Ineens staan deze middelbare mannen op het voorportaal van volwassenheid. Hoe verder zonder anker? De vele scènes op de veranda en de melancholische gitaarmuziek suggereren een western, maar Thessa Meijer laat zich niet beperken door invloeden of genreconventies. Ze vindt met haar eigenzinnige, creatieve en geestige films juist een eigen kijk op de manier waarop mensen nog kunnen groeien, ongeacht hun leeftijd

De dag dat mijn huis viel


Het huis heeft een belangrijke rol in deze film. Is het net als in de films van Alex van Warmerdam een personage? "Vanaf het begin was het mijn bedoeling dat het huis een vijfde personage zou zijn dat meeleeft met de spanningen in het gezin. We hebben tijdens het schrijven nog wel getwijfeld of het huis een personage met een eigen wil is die als het ware een eigen stem heeft of dat die alleen reageert als er iets in het huis gebeurt."

Volgens mij hebben jullie voor dat laatste gekozen. "Dat klopt, al voelt het wel meer dingen aan. Het huis is een gevoelig wezentje dat net als mensen emoties oppikt. Als de familie het huis rechtop trekt, is het logisch dat het meebeweegt. En als een truck langsrijdt is het logisch dat het trilt, maar op het moment dat er emotionele trillingen langskomen kan die daar ook op reageren."

Het design van het huis is daarbij heel belangrijk. Wat waren daarbij de overwegingen?
"Wat je zegt over Van Warmerdam klopt in dat opzicht wel. Hij heeft me geïnspireerd door zijn idee dat je soms een hele wereld moet scheppen om je verhaal te vertellen. Het kan veel voordelen opleveren als je die wereld zelf ontwerpt, omdat je dan precies kan filmen wat je in je hoofd hebt. De scène waarin de familie het huis omhoog trekt kan je bijvoorbeeld niet doen als je geen huis hebt dat kan bewegen. Ik had al in mijn hoofd dat het een hoog, smal huis moest worden, want als dat scheef staat lijkt het gevaar veel groter dat het gaat vallen. We wilden ook een muur waar geen ramen in zitten. Dat zie je bij veel Belgische huizen. Die regels die wij in Nederland hanteren voor het bouwen van huizen hebben zij niet. Daar mag je een huis bouwen zoals je wilt, dus je ziet daar veel meer unieke huizen. Er is de Facebookpagina 'Ugly Belgian Houses'. Daar hebben we veel inspiratie vandaan gehaald. Daar staan hele toffe voorbeelden op van gekke raampjes en regenpijpen. Wij hebben ook een regenpijp aan de zijkant van het huis die helemaal schuin loopt. Dat soort ideeën zijn een combinatie van wat we praktisch nodig hadden voor de scènes en elementen die we mooi vonden uit de plaatjes die we zagen die ook nog budgettair haalbaar waren."

De veranda speelt een grote rol. In combinatie met de soundtrack lijkt de film soms op een western. "Mijn idee was inderdaad om het zo minimalistisch mogelijk te houden. Dat je alleen de dingen ziet die je moet zien: een reclamebord, een benzinepomp, een huis en de mensen die erin wonen. Het moest verdord en verlaten zijn omdat het gezin dat ook is. Zij zitten daar al jaren en dat zie je aan de omgeving. Ze zijn een beetje een gekke familie die buiten de samenleving staat. In de verte zie je wat gebouwen van een voorstad, maar ze staan er iets buiten in hun eigen wereldje. Dat waren de omstandigheden die ik zocht."

En toch herken je in de nietsnutten uit jouw wereld iets uit 'onze wereld'. Steeds meer studenten en starters blijven tegenwoordig ook thuis wonen.
"Die jongens zijn nooit uit huis gegaan dus ze hebben een stapje in hun ontwikkelingen gemist. Ergens hebben ze dus nog wat puberale trekjes. Ik denk ook dat als ik naar mijn ouders terug zou gaan ik meer dan hier in Amsterdam terug zou vallen in oude patronen. Het komt volgens mij vaker voor dat je met je familie toch bepaalde rolpatronen hebt van vroeger die er niet zomaar uitgaan. Je blijft als kind en ouder toch een bepaalde verhouding aanhouden."

Jouw afstudeerfilm ging over een Mongoolse superheld en nu kom je met een film over een wankel huis. Waarom zoek je dit soort absurdistische verhalen op? "De verhalen die mij aanspreken zijn niet compleet absurd, maar als het net een beetje opgetild is van de werkelijkheid dan kan dat veel vertellen over de wereld waarin wij leven op een luchtige en vaak ook grappige manier. Dat is wat ik het liefste doe. Ik begin bij een vreemd beeld, of een metafoor of een parallelle wereld die iets zegt over een personage. Met een metafoor kan je versterken hoe een personage zich voelt. De setting versterkt in deze film ook wat er in dat gezin afspeelt. Het huis is als het ware een klankkast van hun emoties."

Hugo Emmerzael

De dag dat mijn huis viel wordt op 24 november om 21:25 uitgezonden op NPO3.

top
nieuws

One Night Stand XII: Thessa Meijer

One Night Stand XII: Thessa Meijer
24 November 2017
In november en december worden wekelijks nieuwe middellange Nederlandse films uitgezonden op NPO3. Ze zijn onderdeel van de twaalfde One Night Stand-reeks. Regisseur Thessa Meijer liet zich voor het vijfde personage van De dag dat mijn huis viel net zo inspireren door Alex van Warmerdam als door lelijke Belgische huizen: "Het huis is een gevoelig wezentje dat net als mensen emoties oppikt."
>> Lees verder

nieuws

The Other Side of Everything wint hoofdprijs IDFA

The Other Side of Everything wint hoofdprijs IDFA
23 November 2017
De hoofdprijs van IDFA 2017 is gegaan naar The Other Side of Everything van Mila Turajlic. The Distant Barking of Dogs van Simon LerengWilmont werd uitverkoren tot beste debuutfilm. En ook in andere categorieën werden gisterenavond in de Stadsschouwburg in Amsterdam prijzen uitgereikt.
>> Lees verder

nieuws

Focus: Misdaad in Scandinavië

Focus: Misdaad in Scandinavië
22 November 2017
Het Lumière Crime Festival begint een traditie te worden, want het is toe aan de zesde editie. Wat hebben Scandinaviërs toch met misdaad? Zes jaar geleden keek iedereen nog verbaasd op dat ze in het hoge noorden nagelbijtend spannende (misdaad)series (Borgen, The Killing, The Bridge) maakten, maar inmiddels weten we niet beter.
>> Lees verder

nieuws

Focus: Grootmeester Edward Yang

Focus: Grootmeester Edward Yang
21 November 2017
De briljantste filmmakers zijn niet altijd de bekendste, want wie kent het werk van de tien jaar geleden overleden Taiwanees Edward Yang? CinemAsia en Studio/K  bewijzen met de vertoning van Yangs Yi Yi (A One and a Two) hoe onterecht dat is.
>> Lees verder

nieuws

Frans Zwartjes (90) overleden

Frans Zwartjes (90) overleden
21 November 2017
Frans Zwartjes, de vader van de Nederlandse experimentele film, is zaterdag op 90-jarige leeftijd overleden. Met baanbrekende films als Pentimento en Living heeft hij veel van zijn leerlingen op de Vrije Academie geïnspireerd. De meester van de ontregeling voerde ons mee naar een duister-erotische wereld en de krochten van de menselijke geest.
>> Lees verder

nieuws

IDFA 2017: Denise Janzée over My Name Is Nobody

IDFA 2017: Denise Janzée over My Name Is Nobody
21 November 2017
Sergio Leone en Ennio Morricone zaten in het schooljaar 1937 bij elkaar in de klas. Deze toevalligheid is vereeuwigd op een klassenfoto die aan de muur van een Romeins restaurant hangt. Documentairemaker Denise Janzée vraagt zich af wie het jongetje is dat tussen de genieën in wording in zit. Haar My Name Is Nobody is een spitsvondige studie naar anonimiteit en tegelijkertijd een romantische lofzang op filmstad Rome en haar charmante inwoners.
>> Lees verder

nieuws

IDFA 2017: Interactive Conference

IDFA 2017: Interactive Conference
20 November 2017
Een smartphone-orkest, de VR-hype, een menselijke virtuele assistent, een computer die zelf leert zien. Dat en nog veel meer kwam zondag aan bod op IDFA's jaarlijkse, opnieuw drukbezochte DocLab-conferentie onder het motto: de rituele dans tussen mens en machine.
>> Lees verder

nieuws

Focus: Nachtelijk filmkijken

Focus: Nachtelijk filmkijken
20 November 2017
De filmwereld is als een kruiwagen vol kikkers, maar soms werken de kikkers voorbeeldig samen. Zoals de twaalf Nederlandse filmfestivals in La Notte — Nacht van de andere film. Ze dragen allemaal met korte en lange films — nieuwe en klassiekers — bij aan het evenement, dat 24 november van 17.00 uur tot 05.00 uur de volgende morgen in Kino Rotterdam wordt gehouden.
>> Lees verder

nieuws

Links

Links
19 November 2017
De makkelijke ironie van The Neon Demon, Kristen Stewart in de traditie van androgyne filmsterren, een fan neemt afscheid van Louis C.K., negen vrouwen over seksuele intimidatie bij Zentropa, drie kwartier met Joachim Trier en Get Out tussen aanklacht en comedy.
>> Lees verder

nieuws

IDFA 2017: The Last Chair

IDFA 2017: The Last Chair
18 November 2017
Verrassend om te zien hoe ook bij een hip nieuw medium als Virtual Reality de kracht in eenvoud kan schuilen. Jessie van Vreeden en Anke Teunissen bewijzen dat met hun VR-drieluik The Last Chair: portretten van mensen in hun laatste levensfase. De eerste twee delen zijn nu te zien op IDFA.
>> Lees verder