Jackie
Sieranevada
Moonlight
Personal Shopper
Paterson
nieuws

Webfilm: Found footage moeheid

Found footage films schoten sinds The Blair Witch Project (1999) als paddestoelen uit de grond. Zijn we nu niet klaar met steeds datzelfde trucje? Neem bijvoorbeeld regisseur Max Landis. In 2012 was zijn scenario voor Chronicle nog verfrissend, maar zijn recente korte film Jane LA voelt volledig ongeïnspireerd. Hebben we last van found footage moeheid.

Je zou er een afvinklijstje naast kunnen houden: nerdy jongen met een camera die alles filmt, met matige amateuropnames als gevolg; romantiek tussen de cameraman en diens hoofdpersonage; een extreem grimmig einde. Jane LA is in grove lijnen een kopie van Landis' eerdere found footage film Chronicle, maar waar het bijzondere camerawerk van die film het genre letterlijk en figuurlijk naar nieuwe hoogtes bracht (de camerajongen in Chronicle kon door zijn superkrachten zichzelf en de camera laten vliegen) voelt Jane LA als een stap terug. De camera wordt weer (hand)matig bediend, er zitten grove fouten in de montage en de interviews zijn nogal knullig. Waarom kijken we hier nog naar?

Voor de authenticiteit, zullen liefhebbers van het genre waarschijnlijk zeggen, maar zo authentiek is het nou ook allemaal weer niet. De intentionele fouten verhullen in ieder geval niet het geforceerde scenario over Jane, een kunstenares die een bom wil laten ontploffen. Cameraman Trey besluit een documentaire te maken over haar en haar "kunstproject" en volgt haar onder andere terwijl ze aceton en andere explosieven stoffen in de bouwmarkt koopt. Haar sceptische vrienden, die Trey ook interviewt voor zijn film, geloven niet dat ze echt een bom af laat gaan: "Ze komt terug van het Burning Man festival en denkt ineens dat ze Tyler Durden is." Explosieve climax of grote sisser? Het maakt niet uit. Er zit namelijk nul spanning in de opbouw naar Jane LA's ontknoping.

Dit komt voor een groot deel omdat Max Landis (zoon van horrorauteur John Landis) te veel blijft hangen in het found footage concept. Het gros van de weliswaar geïmproviseerde dialogen komt niet verder dan praten over de camera en de film in de film. 'Show, don't tell' gaat zeer sterk op voor de found footage film. Dit genre heeft namelijk het voorrecht om simpelweg de camera ergens op te richten en te schieten. Dicht op de huid; veel uitleg of andere poespas is daar niet voor nodig. Het is daarom jammer dat Jane LA zo veel vertelt en zo weinig laat zien. We hoeven bijvoorbeeld echt niet te weten dat Trey wel een ministatiefje voor zijn camera van Jane wil lenen. Een beeldfragment van Trey's montageprogramma hoeven we ook niet te zien. We willen alleen weten wat Jane drijft om mensen op te blazen.

Dit komt vooral door Zena Grey, die Jane erg sterk vertolkt. Dankzij haar is Jane LA het kijken nog wel waard. Haar Jane lijkt aan de ene kant kwetsbaar en zachtaardig, aan de andere kant brutaal en ongevoelig. Waarom wil ze zoveel mensen opblazen? Is dit l'art pour l'art of moordlustige waanzin? Door Grey's optreden voelt het alsof het antwoord ergens in het midden zweeft. De sound design van de film suggereert iets anders: tijdens de overgang van de ene scène naar de andere klinkt er steeds een extreem grimmig opzwellend geluid wat een groot kwaad in Jane suggereert. Zelfs het enige interessante aspect van Jane LA probeert Landis al voor te kauwen.

Het einde van Jane LA komt dan ook niet aan als een verassing. Landis weet het zelfs voor elkaar te krijgen om een explosieve climax te laten aflopen met een grote sisser. Het idee van de kunst van het moorden is interessant, maar in Jane LA is er niets kunstzinnigs aan. Het is wel even genoeg geweest met die found footage films.

Hugo Emmerzael



top
nieuws

Webfilm: Found footage moeheid

Webfilm: Found footage moeheid
31 December 2014
Found footage films schoten sinds The Blair Witch Project (1999) als paddestoelen uit de grond. Zijn we nu niet klaar met steeds datzelfde trucje? Neem bijvoorbeeld regisseur Max Landis. In 2012 was zijn scenario voor Chronicle nog verfrissend, maar zijn recente korte film Jane LA voelt volledig ongeïnspireerd. Hebben we last van found footage moeheid?
>> Lees verder

nieuws

One Night Stand IX: Martijn de Jong

One Night Stand IX: Martijn de Jong
29 December 2014
In de One Night Stand Vrij zien we de vriendschap tussen de gedetineerde Kevin en de opgroeiende Mariska. Regisseur Martijn de Jong: "De vertelling is romantisch en sprookjesachtig. Maar het is niet dat het niet waar is."
>> Lees verder

nieuws

Thuiskijken deze week

Thuiskijken deze week
29 December 2014
Nee, er is geen bal op dee-vee-dee. Maar gelukkig trekken de Europese publieke omroepen in de Kerstvakantie hun beste klassiekers uit de oude doos, en is er dus toch nog iets te zien op de bank in de week van 29 december t/m 4 januari.
>> Lees verder

nieuws

It's a wrap: en verder nog in het nieuws deze week

It's a wrap: en verder nog in het nieuws deze week
28 December 2014
Nederlandse filmjournalisten verkiezen Boyhood en Aanmodderfakker tot beste films van 2014. Maarten van den Brink per 1 januari directeur Mediafonds af. Wappzapp gooit de handdoek in de ring. The Interview toch in de bioscoop. Soundtrack Birdman gediskwalificeerd voor Oscars. IFFR werkt samen met Spotify. Gouden Film voor Wiplala en Mees Kees op de Planken, Platina Film voor Pak van mijn hart.
>> Lees verder

nieuws

Links

Links
28 December 2014
Filmjournalisten zijn er aan het einde van ieder jaar druk mee: het samenstellen van jaarlijstjes. Maar wat zijn nou de beste jaarlijstjes van 2014? Tijd voor een lijstje.
>> Lees verder

nieuws

MUBI Spotlight: Paris

MUBI Spotlight: Paris
26 December 2014
De Filmkrant en VOD-platform MUBI presenteren elke maand een geza­menlijk filmprogramma. Filmkrantlezers kijken drie maanden gratis. Deze maand vier Franse films, met vanaf vandaag Cedric Klapisch' Paris.
>> Lees verder

nieuws

Webfilm: Blijven plakken

Webfilm: Blijven plakken
24 December 2014
Soulmuziek op vinyl, een platenzaak in New York die nog cassettes verkoopt en een charismatische, mompelende hipster met een ongenodigde gast in huis: Dustin Guy Defa's op 16mm geschoten Person to Person had zomaar een teruggevonden film uit het New York van de jaren zeventig kunnen zijn. Niets is echter minder waar: Defa's nieuwste korte film kwam deze week uit op het nieuwe videoplatform van The New Yorker.
>> Lees verder

nieuws

IFFR-geselecteerde dhz-filmmaker zkt pr-budget

IFFR-geselecteerde dhz-filmmaker zkt pr-budget
24 December 2014
Het is nu al de vierde keer dat een film van Peter van Houten is geselecteerd voor het IFFR. En toch lukt het hem niet zijn producties via reguliere kanalen van de grond te krijgen. De doe-het-zelf-filmmaker tegen wil en dank kon La Vie de Jean-Marie draaien dankzij een anonieme mecenas. Ondertiteling en marketing probeert hij nu te financieren via crowdfunding.
>> Lees verder

nieuws

Directeur Wolfson na komende editie weg bij IFFR

Directeur Wolfson na komende editie weg bij IFFR
23 December 2014
Rutger Wolfson vertrekt bij het International Film Festival Rotterdam. Acht jaar lang gaf hij leiding aan het grootste filmfestival van Nederland. De zoektocht naar een nieuwe directeur wordt na de 2015-editie ingezet. Zakelijk leider Janneke Staarink blijft gewoon aan en zal gaan samenwerken met Wolfsons opvolger.
>> Lees verder

nieuws

Eerste vier themaprogramma's IFFR bekend

Eerste vier themaprogramma's IFFR bekend
22 December 2014
In Signals heeft het IFFR programma's ondergebracht die aansluiten bij actuele ontwikkelingen. De eerste vier programma's zijn nu bekend. Vorig jaar draaide het om Europa en de Europese identiteit. Gemeenschappelijke noemer dit jaar: de hedendaagse realiteit. Met wereldpremières van onder andere Adam Curtis, Jorg Buttgereit, Michal Kosakowski en Andreas Marschall.
>> Lees verder