The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
Jim Caviezel (Jezus) en Mel Gibson Mel als nieuwe rebel

THE PASSION OF THE CHRIST

Verenigde Staten, 2004 | Mel Gibson
Is Mel Gibson een kind dat met lucifers speelt of is zijn radicale en persoonlijke The passion of the Christ een nieuwe trend in filmland? Mel als nieuwe rebel en Het evangelie volgens Mel als wapen tegen de alles verzengende ironie.

Wie de wat meer uitgesproken analyses van The passion of the Christ van de afgelopen maanden leest, zal denken dat het deze keer Mel Gibson is die voor onze zonden moet sterven. Want als geestelijk vader van The passion is hij volgens critici schuldig aan een hele serie menselijke dwalingen. Een korte bloemlezing: Mel Gibson is een kind dat met lucifers speelt. De film is antisemitisch omdat hij suggereert dat de joden Christus aan het kruis hebben genageld. Het is een macho 'Jesusploitation flick' gemaakt door een 'male chauvinist pig'. Het is een weerzinwekkende masochistische fantasie. Het is een heilige snuff-film, het is reli-porno. Het is een kruistocht om heidenen te kerstenen. En volgens een zevende, meer mondain oordeel tenslotte is Gibson een vuile opportunist die niets anders doet dan de Amerikaanse consumentenrepubliek bedienen met ranzige sneden in een heilig lichaam. Sommige christenen vrezen dat niemand ooit nog met dezelfde onbevangen blik — die van twintig eeuwen heilige oorlog — naar een kruis zal kijken want sinds de premiere is Jezus merchandise.
Wat deze horde steigerende commentatoren verder ook beweert, hij illustreert een opvallend vermogen van The passion: voor wie de film ziet, is het onmogelijk er géén mening over te hebben.

Ik bloed dus ik ben
Dat verbaast allerminst want Gibson maakte geen vrijblijvende film. The passion of the Christ is een extreem geweldadige verbeelding van de kruisgang van Jezus. Niets meer en niets minder. De film had ook Kill Christ kunnen heten. Het verhaal opent met het verraad van Judas in de tuin van Getsemane en eindigt met de wederopstanding in de grot. In de twee uur daartussen verliest Christus bloed. Ad nauseum. Dat is alles wat hij doet. Eerst als Romeinse soldaten hem letterlijk openrijten, dan op de weg naar Golgotha waar hij onophoudelijk zweepslagen krijgt en dan aan het kruis waar soldaten, omdat hij niet boven de spijkergaten past, eerst nog even zijn arm uit de kom rukken. Of breken, dat zag ik zo snel niet. Hij praat nauwelijks, behalve in moeilijk te verteren soft-focus flashbacks. Lees de bijbel maar voor de details, zegt Gibson in feite. Mel was zelf te druk met het afleggen van zijn geloofsbelijdenis: dit is mijn Christus, zie hoe hij voor ons heeft geleden.
Cynisme hierover is bijna onvermijdellijk. Ik dacht tijdens de film aan de song 'Jesus' blood never failed me yet' van Gavin Bryars en aan de tweehonderd miljoen dollar die The passion aan het eind van het tweede weekend had opgebracht. Ik denk aan de talkshow-tour die Gibson gebruikte om uit te leggen waarom de film vooral niet aanstootgevend is maar waardoor de 'buzz' over de film alleen maar groter werd. En aan de 'tolerantie, liefde en vergeving' waartoe Gibson naar eigen zeggen met zijn twee uur durende bloedfestijn hoopt te inspireren. Nou is over deze film veel te zeggen maar niet dat hij oproept tot tolerantie, liefde en vergeving. Daarvoor is het lijden van Christus te leeg. Maar zoals vaak is cynisme te gemakkelijk. Er is meer aan de hand.

Fuck you!
Als de totale ironie van Tarantino's Pulp fiction geflankeerd door de 11-september-vliegtuigen het genre van de ironie met een driedubbele salto afmaakten op het moment dat hun voeten de grond raakten dan is Gibsons Kill Christ een serieus te nemen nieuwe figuur op de mat. Hoewel 'nieuw' in dit geval misschien niet het juiste woord is. 'Oud' is misschien een beter woord. Of 'heel erg oud met een traditie van een paar miljard jaar'. Want ernst, in dit geval Gibsons verbeelding van het lijden, is altijd koning geweest. Ernst, het absolute, is de natuur, ironie is iets menselijks.
Literatuurprofessor/criticus George Steiner schreef dat de afbraak van westerse waarden heeft geleid tot een diepe, wankele nostalgie voor het absolute. Niet alleen zijn we op zoek naar onze helden en onze wortels maar ook naar duidelijkheid en een eind aan ironische relativeringen. Nostalgie voor het absolute, dat is The passion of the Christ. Het lijden van de hoofdfiguur is compromisloos, zoals het denken en handelen van veel mensen de laatste jaren compromisloos werd. Denk maar aan het credo van het post-Fortuyn tijdperk dat 'alles gezegd moet kunnen worden'.
The passion als compromisloos vehikel voor een persoonlijke overtuiging staat niet ver af van wat Henk Hofland onlangs in het 'Van Amen tot Fuck'-essay in de Groene Amsterdammer publiceerde over de Übermensch die wil scoren, winnen, angst zaaien en gehaat worden. De Übermensch wil absoluut zijn. Ook Gibson is overtuigd van zijn gelijk en wil zijn verhaal 'in your face!' aan de rest van de wereld vertellen. Zijn Christus is de Übermensch die niet de — verdorven — menselijke zwakte van de twijfel kent. Een Christus die trouwens ook door de dikke laag bloed nauwelijks nog als mens te herkennen is. Alles wat ons in hem kan vervoeren, laat de regisseur weg. Christus toont weliswaar iets van zijn menselijkheid als hij zijn vader vraagt de onwetenden te vergeven, maar dat is een holle frase, opsmuk. Want we weten niet waarom de hoofdpersoon handelt zoals hij doet, daarvoor geeft Gibson ons te weinig. We voelen alleen wat wij zelf zien — afkeer van het geweld. Ecce homo, zegt de Romeinse gouverneur Pontius Pilatus als hij Jezus aan het volk laat zien. Kijk naar dit lijk, zegt Gibson. Wat? Kun je het niet aanzien? Fuck you! Hij is de regisseur die absoluut wil zijn. En hij is niet de enige.
Want het doet er niet toe dat Gibson lid is van een obscure splinter van Amerikaanse katholieken en het doet er al helemaal niet toe dat hij met de film een persoonlijke kruisgang aflegde, wat hij gretig beaamt als interviewers hem daarna vragen. Het gaat erom dat Gibson niet alleen is in zijn verlangen om het absolute lijden van Christus te benadrukken. Martin Scorsese filmde in 1988 een menselijke, twijfelende Christusfiguur in The last temptation of Christ en werd toen alleen verketterd door fundamentalistische christenen die buiten de deuren van de bioscoop filmbezoekers nariepen dat ze op weg waren naar de hel. Zestien jaar later verschijnt een bloedende en lijdende Christus en moedigen christelijke organisaties ouders aan om deze film aan hun kinderen te laten zien. Zoveel geweld in films en videogames leidt meestal tot een roep om de brandstapel maar nu is het ultrageweld blijkbaar voor de goede zaak.

"Oh wat banaal"
Mel Gibson mag de ironie dan hebben afgezworen, voor de culturele elite is die nog springlevend. Zij houdt de buitenwereld nog steeds op afstand met een ongeveinsd dédain voor het rechtlijnige en het naïeve. Nou is ironie een fantastisch middel om de werkelijkheid te verbuigen maar het is niet zonder problemen. Volgens de Amerikaanse schrijver David Foster Wallace verziekt de 'nieuwe junta van de geïnstitutionaliseerde ironie' onze cultuur omdat het alle kritiek absorbeert.
Vergis je niet: ironie tiranniseert ons. De reden waarom die doordringende culturele ironie tegelijkertijd zo machtig en zo onbevredigend is, is omdat een ironicus onmogelijk vast te pinnen is... Iedereen die de ketterse hoogmoed heeft om een ironicus te vragen wat hij eigenlijk bedoelt, komt over als een hystericus of een betweter.
(Uit: 'A supposedly fun thing I'll never do again' van David Foster Wallace)

In hetzelfde boek schrijft hij dat de nieuwe rebellen in de kunsten wel eens 'een raar soort anti-rebellen kunnen zijn die de kinderlijke brutaliteit hebben om rechtlijnige principes na te volgen. Natuurlijk zijn ze gedateerd, naïef, 'dead on the page' en anachronistisch. Misschien is dat juist het punt, misschien is dat waarom ze de volgende rebellen zijn: omdat ze afkeuring durven te riskeren. Omdat ze de geeuw, de rollende ogen, het "Oh wat banaal" durven te riskeren.' Kortom, omdat ze volstrekt niet ironisch zijn.
Mel Gibson is zowel in dit land als in de VS een 'extreem late middeleeuwer' genoemd, dus Wallace verplaatst geen lucht met zijn analyse. En dat is niet de enige overeenkomst met zijn voorspelling. Volgens sommige critici is Gibson kinderlijk en onwetend maar meestal wordt hij als naïef weggezet. Dat gaat meestal samen met een opgeheven wenkbrauw en een kleinerende opmerking in de trant van 'hij was altijd al goed in geweld'.

Extase
Is Mel Gibson met zijn absolute, anti-ironische film een van de nieuwe rebellen in de kunsten? Er zijn momenten in de film dat het kitsch-alarm gaat hyperventileren maar de meeste scènes zijn van een Batailliaanse schoonheid: de gelijktijdige aantrekking en afstoting van een extreme ervaring. De vertrapte verlosser als meest schaamtevolle en meest verhevene. Dit is Batailles 'soevereine ervaring' par excellence.
Wat ook voor hem pleit is dat Gibson zich nauwelijks lijkt te hebben afgevraagd voor wie hij de film eigenlijk maakte. Ketters kijken om verschillende redenen: voor vermaak, voor verlichting, voor schoonheid, etcetera. Devote christenen verwachten vermoedelijk een spirituele ervaring, om eindelijk iets meer dan de regels uit de Evangeliën te beleven, om het eindelijk te kunnen zien. Maar niemand vindt wat hij zoekt. Er is geen spiritualiteit en verlichting in de film. Vermaak in de zin van amusement is er alleen als je niet beseft waar je naar kijkt. Schoonheid, zoals gezegd, alleen als Batailliaanse extase. Met andere woorden, over zijn publiek maakte Gibson zich niet druk. Dat was allemaal van later zorg en dat is een zeldzame opstelling in een universum waar de god van de marketing het eerste en laatste oordeel heeft over welke films zij de multiplexen instuurt.
Niet alleen stelde Gibson zich financieel kwetsbaar op (beweren dat hij toch al genoeg kapitaal had is opnieuw cynisch), maar ook artistiek. Hij kon zichzelf volstrekt belachelijk maken en dat is precies wat hij volgens velen heeft gedaan. Maar voor de regisseur lijken geld en reputatie geen overwegingen te zijn geweest. Hij had een idee, misschien wel een missie, en dat moest hoe dan ook — zonder compromissen — uitgevoerd worden. Dat lijkt mij een hele gezonde instelling.
Los van alles wat de blik op de film vertroebelt, zoals Gibsons sterstatus, zijn religieuze achtergrond en de christelijke organisaties die de film ironisch genoeg adopteren (ironisch omdat christenen eindelijk weer durven op te staan nu zij iets tastbaars in handen hebben. Iets om de heidenen mee om de oren te slaan) durf ik te stellen dat deze film nog jaren blijft hangen in het collectieve geheugen. Gibson is een nieuwe kunstenaar in de zin die Foster Wallace noemde maar de grens tussen radicale persoonlijke boodschappen en propaganda is zo dun dat anderen zich na hem zulllen vergalopperen in het genre.

Ronald Rovers



top
THE PASSION OF THE CHRIST

April 2004 #254

Productie
Bruce Davey
Mel Gibson
Stephen McEveety
Regie
Mel Gibson
Scenario
Benedict Fitzgerald
Camera
Caleb Deschanel
Montage
John Wright
Art direction
Francesco Frigeri
Muziek
John Debney
Met
Jim Caviezel
Monica Bellucci
Claudia Gerini
Maia Morgenstern

Kleur, 127 minuten

Distributie
A-Film
Te zien
vanaf 1 april

Titelindex


ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ1&


P

P'tit Quinquin (Bruno Dumont over)
P.O. Box
P.S.
P.S. I LOVE YOU
HET PAARD VAN SINTERKLAAS
THE PACIFIER
LE PACTE DES LOUPS
Paddington
Paddington 2
Page One: Inside the New York Times
THE PAGEMASTER
PAID
Pain & Gain
EL PÁJARO DE LA FELICIDAD
Pak van mijn hart
PALINDROMES
THE PALLBEARER
PALMETTO
PALOOKAVILLE
PAMELA ANDERSON & TOMMY LEE ONGECENSUREERD
Pan
PAN'S LABYRINTH
PANE E TULIPANI
PANIC ROOM
PANIEK IN HET DORP
PANJ É ASR (AT FIVE IN THE AFTERNOON)
PANMAN, RHYTHM OF THE PALMS
PANTHER
IL PAPÀ DI GIOVANNA
Papa ou maman
PAPA'S SONG
PAPA, VADERTJE VORST IS DOOD
PAPARAZZI
THE PAPER
PAPER SOLDIER (Previously Unreleased)
Paper Towns
The Paperboy
Par example, Electre
De Parade
Paradies: Glaube
Paradies: Hoffnung
Paradies: Liebe
PARADISE GIRLS
PARADISE NOW
PARADISE ROAD
The Paradise Suite
Paradise Trips
Paradiso
Paranoia
PARANOID PARK
PARANORMAL ACTIVITY
PARANORMAL ACTIVITY 2
Paranormal Activity 3
Paranormal Activity 4
Paranormal Activity: Ghost Dimension
Paranormal Activity: The Marked Ones
Paranorman
LES PARAPLUIES DE CHERBOURG
Parched
THE PARENT TRAP
LE PARFUM D'YVONNE
PARIS
Paris Can Wait
PARIS JE T'AIME
PARIS S'EVEILLE
PARIS WAS A WOMAN
Paris, Texas
Parked
Parker
Parkland
LA PAROLA AMORE ESISTE
PARQUE VIA
PARRADOX
PART TIME GOD
PARTIR
Parts of a Family
Party Girl
Pas son genre
PAS SUR LA BOUCHE!
PAS TRÈS CATHOLIQUE
Pasolini
Pasolini Blu-ray Collection
PASOLINI, UN DELITTO ITALIANO
Passage — A Boat Movie
DE PASSANTEN
Le passé
PASSENGER 57
Passengers (Morten Tyldum)
PASSENGERS (Rodrigo García)
DE PASSIEVRUCHT
Passion (Brian De Palma)
PASSION (György Fehér)
PASSION FISH
THE PASSION OF THE CHRIST
Patatje oorlog
PATCH ADAMS
Paterson
The Patience Stone
THE PATRIOT
PATRIOT GAMES
LES PATRIOTES
PATRIOTISM
Patriots Day
EL PATRULLERO
Patti Cake$
PAUL
Paul Blart Mall Cop 2
PAUL DANS SA VIE
PAUL DRIESSEN INSIDE OUT
PAULIE
PAULINE & PAULETTE
PAUZE
PAVILION OF WOMEN
Pawn Sacrifice
PAY IT FORWARD
PAYBACK
PAYCHECK
La pazza gioia (Paolo Virzi over)
THE PEACEMAKER
PEARL HARBOR
PEAU D'HOMME, COEUR DE BÊTE
PECKER
PEEPING TOM
THE PELICAN BRIEF
DE PELIKAAN MAN
Pelle en de dierenrovers
PELLE EN DE WATERDIEVEN
PENELOPE
The Penguins of Madagascar
PENNY'S SHADOW
PEONY PAVILION
PEOPLE I KNOW
THE PEOPLE VS. LARRY FLYNT
THE PEOPLE'S PRINCESS
PÉPÉ LE MOKO
PEPPERMINTA
Percy Jackson: Sea Of Monsters
PERCY, BUFFALO BILL & IK
PERDITA DURANGO
LE PÈRE DE MES ENFANTS
PERFECT CIRCLE (SAVRSENI KRUG)
A Perfect Day
A PERFECT GETAWAY
Perfect Horse
THE PERFECT MAN
A PERFECT MURDER
Perfect Sense
THE PERFECT STORM
PERFECT STRANGER
A PERFECT WORLD
Perfetti sconoscuti
PERFORMANCE
PERFUME: STORY OF A MURDERER
The Perks of Being a Wallflower
Permanent Vacation
LA PERRERA
EL PERRO NEGRO
PERSÉCUTION
PERSEPOLIS
Person to Person
Personal Shopper
PERSONAL VELOCITY
PERSUASION
PERSY JACKSON: THE LIGHTNING THIEF
THE PERVERT'S GUIDE TO CINEMA
The Pervert's Guide to Ideology
Pete's Dragon
PETER PAN
PETER PAN: RETURN TO NEVER LAND
THE PETER SELLERS STORY...AS HE FILMED IT
PETER'S FRIENDS
PETERSBURG, PLACES AND PAINTINGS
LE PETIT LIEUTENANT
Petit Paysan (Hubert Charuel over)
LE PETIT POUCHET
LE PETIT PRINCE A DIT
PETITES COUPURES
LES PETITS FRÈRES
LES PETITS MOUCHOIRS
LES PETITS RUISSEAUX
Petting Zoo
PETTSON & FINDUS
PETTSON & FINDUS 2 — BRIEF AAN DE KONING
PETTSON & FINDUS: PETTSONS BELOFTE
PETTSON & FINDUS: VERGETELDINGETJES
PEUR(S) DU NOIR
Phantom Boy
THE PHANTOM OF THE OPERA (Dario Argento)
THE PHANTOM OF THE OPERA (Joel Schumacher)
PHASE IV
PHENOMENON
Phil Spector
PHILADELPHIA
PHILEINE ZEGT SORRY
Philomena
The Philosophers
Phineas and Ferb (NL)
Phoenix
PHONE BOOTH
PI
THE PIANIST
LA PIANISTE
THE PIANO
Pianomania
PICKUP ON SOUTH STREET
PICNIC
PICTURE PERFECT
PIECES OF APRIL
PIEDRAS
PIEDS NUS SUR LES LIMACES
La piel que habito
Piepkuikens
PIET PIRAAT & HET ZWAARD VAN ZILVERTAND
PIET PIRAAT EN DE BETOVERDE TROON
PIET PIRAAT EN HET VLIEGENDE SCHIP
Pieta
Pieter Post de film
PIETJE BELL
PIETJE BELL 2: DE JACHT OP DE TSARENKROON
A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence
PIGLET'S BIG MOVIE (KNORRETJES GROTE FILM)
DE PIJNBANK
PIJNLIJKE ONVERSCHILLIGHEID
THE PILLOW BOOK
Pim & Pom: Het grote avontuur
PINK PALACE, PARADISE BEACH
THE PINK PANTHER
PINK PANTHER 2
PINK PICTURES FROM JAPAN
Pink Saris
PINOCCHIO
PINOKKIO 964
PIPE DREAM
PIPO EN DE P-P-PARELRIDDER
PIPPI LONGSTOCKING
PIRANHA 3D
Piranha 3DD
PIRANHA BLUES: FILM I
THE PIRATES OF THE CARIBBEAN
PIRATES OF THE CARIBBEAN 2
PIRATES OF THE CARIBBEAN 3
PIRATES OF THE CARIBBEAN: ON STRANGER TIDES 3D
Pirates of the Caribbean: Salazar's Revenge
Pirates!
LA PISCINE
Una pistola en cada mano
PITCH BLACK
Pitch Perfect
Pitch Perfect 2
PITER
IL PIÚ BEL GIORNO DELLA MIA VITA
LA PIVELLINA
Pixadores
PIXAR SHORT FILM COLLECTION
Pixels
PIZZAMAFFIA
The Place Beyond the Pines
PLACE VENDÔME
LA PLAGE DES ENFANTS PERDUS
LES PLAGES D'AGNÈS
Plan C
Planes
Planes: Fire & Rescue
PLANET 51
Planet of Snail
PLANET OF THE APES
PLANTA 4A
PLATFORM
Play
PLAY IT TO THE BONE
THE PLAYER
Playing For Keeps
PLAYING GOD
PLEASANT DAYS
PLEASANTVILLE
THE PLEDGE
PLOP & KWISPEL
PLOP EN DE KABOUTERBABY
PLOP EN DE PINGUÏN
PLOP EN HET VIOOLAVONTUUR
PLOP IN DE STAD
PLOP IN DE WOLKEN
Plop wordt kabouterkoning
PLOTS WITH A VIEW
PLUK DE KLEINE BEVER
PLUK VAN DE PETTEFLET
PLUNKETT & MACLEANE
PLUS QU'HIER, MOINS QUE DEMAIN
POCAHONTAS, THE LEGEND
PODIUM
POEH'S LOLLIFANTEN FILM
De poel
Poesía sin fin
POETIC JUSTICE
Poetins Olympische droom
POETRY
Point Break
POKÉMON 2: OP EIGEN KRACHT
POKÉMON 3
POKÉMON 4EVER
POKÉMON: THE FIRST MOVIE
POLA X
THE POLAR EXPRESS
Polisse
POLITIST, ADJECTIV
POLLEKE
POLLOCK
Poltergeist
Pompeii
POMPOKO
PONETTE
Le pont du nord
PONYO ON THE CLIFF BY THE SEA
POODLE SPRINGS
De Poolse bruid
POOR BOY'S GAME
Pop Aye
POPE JOAN
Popoz
Populaire
Porcile
Porfirio
THE PORTRAIT OF A LADY
POSEIDON
POSSE
POSSESSION
The Possession
POSSIBLE FILMS VOLUME 2
POSSIBLE LOVES
POST MORTEM
Post tenebras lux
Postcards from the Zoo
IL POSTINO
THE POSTMAN
POSTMAN
The Postman's White Nights
POTICHE
Poulet aux prunes
LES POUPÉES RUSSES
Poupoupidou
Power Rangers
POWER RANGERS: THE MOVIE
PRACTICAL MAGIC
A PRAIRIE HOME COMPANION
PRANZO DI FERRAGOSTO
PRECIOUS
The Precocious & Brief Life of Sabina Rivas
PREDATORS
PREFERISCO IL RUMORE DEL MARE
Préjudice
De premier
Les premiers les derniers
PREMONITION
Le prénom
De president
PRESQUE RIEN
THE PRESTIGE
PRÊT-À-PORTER
PRETTIGE KERST, MR. MOOSE
Pride
PRIDE AND GLORY
PRIDE AND PREJUDICE
Pride and Prejudice and Zombies
PRIEST
Priest 3D
La prima cosa bella
LA PRIMA LINEA
PRIMAL FEAR
PRIMARY COLORS
PRIME
PRIMER
The Prince
THE PRINCE & ME
Prince Avalanche
THE PRINCE OF EGYPT
PRINCE OF PERSIA: SANDS OF TIME
PRINCESS
THE PRINCESS & THE FROG
THE PRINCESS DIARIES
THE PRINCESS DIARIES: THE ROYAL ENGAGEMENT
Prins
PRINSES LILLIFEE
Prinses Lillifee en de kleine eenhoorn
PRISONER OF THE MOUNTAINS
Prisoners
PRIVATE
THE PRIVATE LIVES OF PIPPA LEE
PRIVATE PARTS
LE PRIX DU PARDON
Problemski Hotel
PROCEDURE 769, THE WITNESSES TO AN EXECUTION
Profession Heartbreaker
PROFESSIONE: REPORTER
PROFETIA
PROFONDO ROSSO
The Program
Project T
Project X
LA PROMESSE
Prometheus
THE PROMISE (Chen Kaige)
The Promise (Terry George)
The Promised Land
Promised Land (Gus Van Sant)
PROMISED LAND (Jason Xenopoulos)
Promised Lands
PROMISES
PROOF
PROOF OF LIFE
Prooi
PROP & BERTHA
THE PROPHECY
UN PROPHÈTE
THE PROPOSAL
THE PROPOSITION (John Hillcoat)
THE PROPOSITION (Lesli Linka Glatter)
The Prosecutor, The Defender, The Father and His Son
PROVIDENCE
PSYCHO (Alfred Hitchcock)
PSYCHO (Gus Van Sant)
PUBLIC ENEMIES
PUBLIC ENEMY NO. 1 — PART 1 & 2
PUBLIC ENEMY NO. 2
THE PUBLIC EYE
Publieke werken
Pudding T
PUDOR
PUISQUE NOUS SOMMES NÉS
PULP FICTION
Pulsar
PUNCH-DRUNK LOVE
THE PUNISHER
PUNISHMENT PARK
THE PUPPETMASTER (HSIMENG RENSHENG)
PUPS
The Purge
The Purge: Anarchy
The Purge: Election Year
THE PURSUIT OF HAPPYNESS
PUSH
PUSHER
PUSHING TIN
Puss in Boots
LA PUTA Y LA BALLENA
PUZZLE