The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
DocuZone Muziekdocumentaires

CONDUCTING MAHLER

Nederland, 1995 | Frank Scheffer
Een muziekdocumentaire is meer dan een visueel doorgeefluik voor een akoestisch fenomeen. Maar wat is een muziekdocumentaire dan wel? DocuZone laat het topje van de ijsberg zien door in juni drie documentaires van Frank Scheffer te vertonen.

Hoort muziek eigenlijk wel thuis op de televisie? Die vraag werd openlijk gesteld op 15 maart tijdens het door de NPS georganiseerde symposium Toekomstmuziek. Het merendeel van de aanwezigen — programmamakers, tv-bobo's en andere belanghebbende professionals — ervoer de vraag als een provocatie. Natuurlijk moest de NPS muziek blijven uitzenden! En die 105 uur zendtijd die de omroep jaarlijks met muziekprogramma's vult, zou eigenlijk verdubbeld moeten worden.
De nuchtere beschouwer zal zich door deze verontwaardigde reactie niet laten weerhouden om objectief na te denken over de gestelde vraag. En zal dan moeten constateren dat het produceren van festivalreportages en vooral operaregistraties relatief duur is. Aan het resultaat zijn die investeringen vrijwel nooit af te zien: musici staan ergens in de verte te spelen en het geluid is doorgaans allerbelabberdst.
De uitlatingen op het NPS-symposium gingen vooral over concertregistraties, maar ze kunnen zonder al te veel moeite worden doorgetrokken naar muziekdocumentaires. Ook dit genre beweegt zich in de marge. En de meeste muziekdocumentaires die op tv vertoond worden, rechtvaardigen die positie. Het zijn vaak oppervlakkige muzikantenportretjes, gericht op een wel heel basaal educatief niveau. Zelden komen ze verder dan een collectie kapot geknipte interviews opgeleukt met archiefbeelden — steevast aangeduid met het predikaat 'authentiek' — en tot soundbites gereduceerde muziekfragmenten. Deze weinig positieve beeldvorming rondom muziekdocumentaires indachtig, is het initiatief van de DocuZone om juni te bombarderen tot 'maand van de muziekdocumentaire', zeer moedig te noemen.
Het thema leende zich perfect voor een breed programma met werk uit verschillende windrichtingen en muziekstijlen. Aan de hand hiervan hadden de mogelijkheden van de muziekdocumentaire kunnen worden onderzocht. DocuZone koos er echter voor zich geheel te richten op het werk van één regisseur, Frank Scheffer. Nu is er op de kwaliteit van Scheffers werk niet veel aan te merken en zijn de gekozen documentaires nogal divers. Maar een compleet beeld van wat muziekdocumentaires nu precies zijn of kunnen zijn, krijg je van dit Scheffer-programma natuurlijk niet. Bij deze een perspectief.

Parmantige podiumact
De meest voor de hand liggende vorm die een muziekdocumentaire aan kan nemen is die van de concertregistratie. Het is een rechttoe-rechtaan benadering van het onderwerp waarmee de documentairemaker zegt: eigenlijk kan ik weinig zinnigs zeggen over de muziek, laat de muziek maar voor zichzelf spreken.
The kids are alright (1979) van Jeff Stein is een goed voorbeeld van zo'n documentaire. De film is eigenlijk niet meer of minder dan een poging het live-gevoel te vangen van wat toen 'the loudest band on earth' heette te zijn. Met alle hits, Roger Daltry's parmantige podiumact en Pete Townsends karakteristieke gemolenwiek over de gitaarsnaren, biedt de film precies wat fans van The Who ervan verwachtten: een kans het concert te herbeleven. Keith Moons onverwachte dood, kort na de opnamen, promoveerde de film tot monument voor de drummer.
De jaren zeventig, tijdperk van de superbands, waren weliswaar de hoogtijdagen van de concertregistraties maar tot op de dag van vandaag voelen regisseurs de aandrang om zwoegende en zwetende muzikanten in beeld te brengen. En vaak met precies hetzelfde doel als dertig jaar geleden: de fans behagen. Zo bestaat Phil Joanons weergave van U2's Amerikaanse tour in Rattle and hum (1988) uit een aaneenschakeling van hits onderbroken door flitsen tourbusinterieur en gehang backstage. Het gebruik van zwart-wit film moet waarschijnlijk het realisme van de beelden onderstrepen maar het effect is er een van gepolijste mooimakerij.
Zelfs een veteraan als Wim Wenders weet van een muziekdocumentaire niets meer te maken dan een simpele registratie. Zijn Buena vista social club (1999) is nog niet zo commentaarloos als bijvoorbeeld Calle 54 (2000), Fernando Trueba's parade van swingende latin-grootheden. Maar de gemakzuchtig nostalgische tussenshots van stokoude auto's en pitoresk afbladderende gebouwen in Havana zijn weinig meer dan een exotisch vernisje voor een documentaire van de kaalste soort. In Buena vista social club voegt het medium film niks toe aan de muziek. Het celluloid zorgt enkel voor een ongecompliceerd 'plaatje bij een praatje'. Het is een visueel doorgeefluik voor een akoestisch fenomeen. En nog een inferieur doorgeefluik ook, want door de bioscoopluidsprekers zullen de ballades van crooner Ibrahim Ferrer minder sensueel en de basloopjes van Cachaíto Lopez minder dwingend klinken dan op het podium of door de luidsprekers thuis.
Het is hetzelfde probleem dat werd aangekaart tijdens het NPS symposium: bij regelrechte weergave van muziek kan film hooguit een vaal kopietje leveren van het origineel. De oplossing ligt dan ook in het adapteren van de registratie, het aankleden met typisch filmische elementen. De door DocuZone uitverkoren Scheffer heeft dat heel goed door. Graag citeert hij de schilder Wassily Kandinsky: "De rijkste van alle muzen is de muziek, omdat zij de meest immateriële kunst is. Alle andere kunsten kijken met afgunst naar de vrijheid die de componist heeft in het componeren van de muziek." Bij Scheffer blijft het niet bij afgunst. Hij zoekt bewust en gericht naar een vertaling van de abstracte muziek in concrete beelden en legt daarbij de nadruk op structuren. Zo gebruikt hij in The road dezelfde Taoïstische principes die 'toondichter van het vaderland' Louis Andriessen toepast in zijn compositie. Het gaat in de film om de weg (de letterlijke betekenis van 'Tao') die de componist aflegt van inspiratie tot eindresultaat. Andriessens reis naar Japan om daar een inheemse fluit op te halen, vormt een extra laag in dat thema.

Hagiografie
Een stap verder dan concertregistratie — met of zonder adaptie — gaat het muzikantenportret. Het gaat om de reconstructie van een leven, een opsomming van iemands doen en laten voor zover dat van belang is voor zijn muzikale persoonlijkheid. En daar doet zich meteen een moeilijkheid voor. Want waar eindigt het muzikantbestaan en begint het persoonlijke leven? Zijn privé-persoon en muzikant sowieso van elkaar los te koppelen? D.A. Pennebaker, de Amerikaanse meester van de muziekdocumentaire, wist dit probleem subtiel in beeld te brengen in Ziggy Stardust and the spiders from Mars (1973), waarin hij David Bowie portretteert in zijn decadente hoogtijdagen. Met steelse blikken achter de schermen van Bowies glittercircus en een grote opmerkingsgave voor terloopse blikken, weet Pennebaker feilloos het dilemma te vangen van de popster die enerzijds samenvalt met een zorgvuldig gecultiveerd publieke imago en anderzijds een privé-leven ambieert.
Pennebakers bekendste muziekdocumentaire, Don't look back (1967) over Bob Dylan, is wellicht nog openlijker en eerlijker in zijn weergave van wat altijd zo vreselijk 'de mens in de artiest' heet. Dylan wordt in Pennebakers weergave van zijn Britse tour in 1965 neergezet als de nukkige mensenhater die hij in die tijd was. De film zegt iets over Dylans ambivalente houding ten opzichte van zijn succes en Bob-ologen hebben er sindsdien allerlei aanwijzingen uitgehaald ter verklaring van zijn latere muzikale ontwikkeling.
Dat een niets verhullend kijkje in de persoonlijke sores van een muzikant ook te ver kan gaan, toont Michael Apted met Bring on the night (1985). Het totstandkomingsproces van Stings eerste solo-album is nog wel interessant maar wat nu de meerwaarde is van het binnendringen van Stings huiselijke omgeving, met als voyeuristisch hoogtepunt de geboorte van zijn tweede kind, dat kan Apted nergens echt duidelijk maken.
Ook Scheffers serie over Frank Zappa, waarvan het eerste deel vorig jaar in première ging tijdens het Holland Festival en het tweede deel is opgenomen in het DocuZone-programma, past in de categorie 'portretten', met het verschil dat het onderwerp van de film al dood was toen de regisseur begon te draaien. Het Zappa-drieluik is noodgedwongen een collage van meningen over Zappa geworden, aangevuld met archiefbeelden. Scheffer weet zich redelijk goed te beperken tot de feiten en construeert zo wat men in de antropologie een 'lifehistory' noemt. Toch kan ook hij niet voorkomen dat er in de commentaren van Zappa's vrouw Gail en oud-bandleden de nodige zijpaden worden betreden die meer zeggen over de geïnterviewden dan over Zappa.
Maar Scheffer weet behendig de grootste valkuil van het muzikantenportret te omzeilen, die van de verering. Het overkomt vooral regisseurs die zich laten overdonderen door hun onderwerp of onder invloed van idolatie hun kritische vermogens bij het vuil zetten. Het resultaat is vaak een onverteerbare hagiografie zoals bijvoorbeeld Listen up: the lives of Quincy Jones (1990). Regisseur Ellen Weissbrod beent met zevenmijlslaarzen door Jones' enorme oeuvre en ruimt het merendeel van haar tijd in voor een eindeloze stroom 'talking heads', van Michael Jackson tot Ice-T en van Miles Davis tot Frank Sinatra. En dus krijgen we vijfhonderd keer te horen hoe briljant Jones wel niet is. Zonder ook maar één keer een uitleg te krijgen waar dat briljante dan in zit of vandaan komt.

Muzikantenego's
De minimumeis die aan een muziekdocumentaire zou moeten worden gesteld is dat hij de muziek op de een of andere manier verklaart of een plaats geeft in de muziekhistorie. Maar het lijkt alsof filmmakers zich ongekwalificeerd voelen om hun onderwerp te duiden of zelfs de mensen voor de camera te vragen naar een mogelijke betekenis. Doorgaans blijven ze steken in een constatering en dan vaak nog een erg voor de hand liggende. Niemand kon zo bluesy neuzelen als John Lee Hooker. Miles Davis was de meest veelzijdige instrumentalist in de moderne jazz. Jim Morrison had een poëtische inborst. Ja natuurlijk! Maar waarom?
De angst om kijkers af te schrikken met te theoretische analyses zal voor sommige documentairemakers de reden zijn die vraag te laten liggen. Anderen zullen — ten onrechte — menen de kunst van hun onderwerp te onttoveren als zij hem gaan proberen te verklaren. Maar voor de meerderheid der documentairemakers zal meespelen dat zij films maken over nog levende muzikanten. En dat zijn doorgaans niet de meest meegaande types die zo maar een interpretatie van hun werk accepteren. Een muziekdocumentaire maken is wat dat betreft toch heel wat anders dan het schrijven van een recensie, waarbij de criticus geheel onafhankelijk opereert van de muzikant en hem zonder consequenties tot de grond kan afbranden, mocht hij dat nodig vinden. De filmmaker is minder vrij en wordt welhaast gedwongen samen te werken met zijn onderwerp. En in die samenwerking legt het filmmakersego het bijna altijd af tegen het muzikantenego.
Het wordt al een stuk makkelijker als het onderwerp in kwestie dood is en ook lastige weduwen en erfgenamen er niet meer zijn. Dat blijkt wel uit Scheffers Conducting Mahler. De topdirigenten die in de documentaire aan het woord komen keren de laat-Romantische componist volledig binnenstebuiten, voorzien zijn werk van historische achtergronden, lichten zijn persoonlijkheid door en geven hun visie op zijn muziek. Dit is zo'n beetje het hoogst haalbare voor een muziekdocumentairemaker: een combinatie van registreren, becommentariëren en duiden.
Er is nog één manier waarop een muziekdocumentaire nog iets completer wordt, zij het dat die optie niet door de documentairemaker kan worden afgedwongen. En dat is wanneer de film zelf een markeerpunt in de geschiedenis wordt. Woodstock (Michael Wadleigh, 1970) is hier een prominent voorbeeld van. De registratie van het legendarische festival in Upstate New York zal tot het einde der tijden bekend staan als de cinematografische icoon van 'the summer of love', de climax van het hippiedom. Net zo goed als Gimme shelter uit datzelfde jaar alweer het einde inluidde van al die hoop en onschuld. De film van de gebroeders Maysles was bedoeld als registratie van het Rolling Stones-concert bij de Altamont Speedway maar ging de annalen in als de film waarop te zien was hoe Hell's Angels vlak voor het podium en in het oog van de camera een toeschouwer doodstaken. De droom van 'love and peace' spatte toen definitief uit elkaar.
Natuurlijk heeft niet iedere muziekdocumentaire de potentie het te schoppen tot kruispunt van muziek en hedendaagse geschiedenis. Maar het zou wel het hoogste streven moeten zijn van muziekdocumentairemakers. Want als ze zich ervan afmaken met het neerzetten van een camera en het roepen van 'and a-one, a-two, a-three' dan leidt dat tot weinig meer dan videoclips van speelfilmlengte. En dan kunnen wij, de muziekliefhebbers, beter thuis blijven en een cd-tje opzetten.

Edo Dijksterhuis

In juni rouleren de volgende drie Frank Scheffer-documentaires in het land: Conducting Mahler te zien, The road te zien en de première van Frank Zappa: Phase II — The big note te zien.



top
CONDUCTING MAHLER

Juni 2002 #234

Regie
Frank Scheffer

Kleur, 75 minuten

Titelindex


ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ1&


C

C'EST ARRIVÉ PRÈS DE CHEZ VOUS
C'EST DÉJÀ L'ÉTÉ
C'est la vie!
C'EST PAS MOI, JE LE JURE!
C'EST QUOI LA VIE?
C.R.A.Z.Y.
ÇA COMMENCE AUJOURD'HUI
CABIN FEVER
The Cabin in the Woods
CABLE GUY
CACHÉ
CACHORRO
CADILLAC GIRLS
Caesar Must Die
Cafard
Café de Flore
CAFE DE LOS MAESTROS
CAFÉ FLESH
Café Society
IL CAIMANO
Câini
CAIRO TIME
A CAIXA
CALENDAR
CALENDAR GIRLS
CALIFORNIA DREAMIN' (ENDLESS)
CALIMUCHO
Call Girl
CALLE 54
EL CALLEJON DE LOS MILAGROS
CALLING E.T.
CALVAIRE
Calvary (Previously Unreleased)
Camille Claudel 1915
The Campaign
CAN'T U HEAR ME SINGIN'
CANADIEN BACON
CANDY (Christian Marquand)
CANDY (Neil Armfield)
EL CANT DELS OCELLS
LA CANTANTE DE TANGO
The Canyons
CAOS CALMO
CAÓTICA ANA
CAPITÃES DE ABRIL
Il capitale umano
CAPITALISM, A LOVE STORY
CAPOTE
Capsule (Imagine)
CAPTAIN ABU RAED
Captain America: Civil War
Captain America: The First Avenger 3D
Captain America: The Winter Soldier 3D
CAPTAIN CORELLI'S MANDOLIN
Captain Fantastic
Captain Phillips
Capture the Flag (Race naar de maan)
CAPTURING THE FRIEDMANS
CARAMEL
CARAVAGGIO
CAREER GIRLS
Cargo (Ben Howling, Yolanda Ramke)
CARGO (Clive Gordon)
CARGO 200
CARLA'S LIST
CARLA'S SONG
CARLITO'S WAY
CARMEN MEETS BORAT
CARMEN VAN HET NOORDEN
Carnage
Carnival
CARNIVÀLE
Carnotstraat 17
CARO DIARIO
Carol
Carrie
CARRIERS
CARRINGTON
CARS
Cars 2 (NL)
Cars 3
Cartas da guerra (Ivo Ferreira over)
CASA DE LAVA
CASA DE LOS BABYS
CASABLANCA
CASANEGRA
CASANOVA
CASE 39
CASHBACK
CASINO
CASINO ROYALE
CASPER
Casper & Emma
Casper & Emma de bergen in
Casper en Emma op safari
CASSANDRA'S DREAM
Casse-tête chinois
CASSHERN
CAST AWAY
casting a glance
CASTINGX
THE CASTLE
THE CAT IN THE HAT
THE CAT RETURNS
Catch 44
CATCH A FIRE
CATCH ME IF YOU CAN
CATERINA VA IN CITTÀ
CATFISH
CATS & DOGS: DE WRAAK VAN KITTY GALORE
CATWOMAN
CAVALE
Cave of Forgotten Dreams
The cave of the yellow dog (Byambasuren Davaa over)
CECIL B. DEMENTED
CELEBRITY
DE CELESTIJNSE BELOFTE
CELIA
THE CELL
CELL 211
CELLULAR
THE CELLULOID CLOSET
CELOS
THE CEMENT GARDEN
Cemetery of Splendour
LES CENT ET UNE NUITS
CENTER STAGE
CENTRAL DO BRASIL
Central Intelligence
CENTURION
LA CÉRÉMONIE
Certain Women (Previously Unreleased)
CÉSAR ET ROSALIE
Cézanne et moi
CHACUN CHERCHE SON CHAT
CHACUN SON CINÉMA
CHAIN REACTION
CHALET GIRL
CHALK
CHAMANKA
THE CHAMBER
LA CHAMBRE DES OFFICIERS
LA CHAMBRE VERTE
La Chana
CHANDNI CHOWK TO CHINA
The Change-up
CHANGELING
CHANGING LANES
CHAOS (Coline Serreau)
CHAOS (Tony Giglio)
Chapiteau Show
CHAPLIN
Chappie
CHARACHAR
CHARADE
CHARLES CHAPLIN DVD-BOX
CHARLIE AND THE CHOCOLATE FACTORY
CHARLIE ST. CLOUD
CHARLIE WILSON'S WAR
CHARLIE'S ANGELS (2000)
CHARLIE'S ANGELS: FULL THROTTLE
Charlie's Country
CHARLOTTE GRAY
CHARLOTTE'S WEB
THE CHASE
THE CHASER
CHASERS
CHASING AMY
CHASING LIBERTY
Chasing Mavericks
CHASING SLEEP
LA CHASSE AUX PAPILLONS
THE CHATÊAU
CHE PART 1 EN 2
CHE?
CHEAP LUDES
CHEAPER BY THE DOZEN
CHEAPER BY THE DOZEN 2
Check It
Cheerful Weather for the Wedding
Chef
LE CHÊNE
Cherchez Hortense
CHÉRI
The Chernobyl Diaries
CHERRY BLOSSOMS — HANAMI
CHERRY FALLS
Les chevaliers blancs
Les chevaux de Dieu
CHEVOLUTION
Chez nous (Lucas Belvaux over)
Chez nous (Tim Oliehoek)
Chi-Raq
LE CHIAVI DI CASA
CHICAGO
CHICKEN LITTLE
CHICKEN RUN
CHICKIES, BABIES AND WANNABEES
CHIKAMATSU MONOGATARI
Child 44
Child of God
Child's Pose
CHILDREN OF HEAVEN
THE CHILDREN OF HUANG SHI
CHILDREN OF MEN
CHILDREN OF NATURE
CHILL FACTOR
Het Chimpansee Complex
Chimpanzee
CHINA BLUE
CHINA STRIKE FORCE
China's Van Goghs
CHINATOWN
Chinatown (gerestaureerd)
CHINESE BOX
A CHINESE GHOST STORY: THE TSUI HARK ANIMATION
Chips
CHLOE
CHOCOLAT
CHOCOLATE
The Choice
CHOPPER
LES CHORISTES
Chorus
A CHRISTMAS CAROL
Chronic
Chronicle
CHRONICLE OF A DISAPPEARANCE
THE CHRONICLES OF NARNIA — THE LION, THE WITCH AND THE WARDROBE
THE CHRONICLES OF NARNIA: THE VOYAGE OF THE DAWN TREADER
CHRONICLES OF RIDDICK
CHUNGKING EXPRESS
CHUNHYANG
CHUTNEY POPCORN
EL CID, DE LEGENDE
CIDADE BAIXA
CIDADE DE DEUS (CITY OF GOD)
CIDADE DOS HOMENS
THE CIDER HOUSE RULES
Le Ciel Flamand
EL CIELO GIRA
EL CIELO, LA TIERRA Y LA LLUVIA
LA CIÉNAGA
Cigán/The Garden
Cinderella
CINDERELLA MAN
A CINDERELLA STORY
CINÉMA INVISIBLE
CINEMA, ASPIRINES AND VULTURES
La cinquième saison
THE CIRCLE (Jafar Panahi)
The Circle (James Ponsoldt)
CIRCLE OF FRIENDS
Circumstance
CIRCUS
CIRKELIENTJE
Cirkus Columbia
CIRQUE DU FREAK: THE VAMPIRE'S ASSISTANT
CITIZEN KANE
CITIZEN RUTH
Citizenfour
CITY BY THE SEA
CITY HALL
CITY OF ANGELS
CITY OF EMBER
CITY OF GHOSTS (Matt Dillon)
CITY OF INDUSTRY
CITY OF JOY
THE CITY OF LOST CHILDREN
City of Violence
El ciudadano ilustre
A civil action
THE CLAIM
CLAIRE DOLAN
El Clan
Clash
CLASH OF THE TITANS 3D
CLAUDE CHABROL COLLECTIE
CLAUS, OP HANDEN GEDRAGEN
CLEAN
CLEAN, SHAVEN
CLEAR AND PRESENT DANGER
THE CLEARING
CLERKS II: PASSION OF THE CLERKS
CLICK
THE CLIENT
CLIFFHANGER
Cloaca
CLOCKERS
CLOCKSTOPPERS
Cloclo
CLOSE TO HOME
CLOSER
CLOSING THE RING
Cloud Atlas
Clouds of Sils Maria
CLOVERFIELD
El Club (Pablo Larraín over)
Club Sándwich
De club van Sinterklaas & de pietenschool
De club van Sinterklaas & de verdwenen schoentjes
De club van Sinterklaas & geblaf op de pakjesboot
De club van Sinterklaas & het geheim van de speelgoeddokter
De Club van Sinterklaas & het pratende paard
CLUB ZEUS
CLUELESS
COACH CARTER
COBB
COCKFIGHTER
Coco
COCO AVANT CHANEL
COCO CHANEL & IGOR STRAVINSKY
CODE 46
Code Blue
CODE INCONNU
Code M
COFFEE AND CIGARETTES
Cold Breezes
COLD COMFORT FARM
COLD FEVER
The Cold Light of Day (Mabrouk El Mechri)
THE COLD LIGHT OF DAY (Rudolf van den Berg)
COLD SOULS
COLLATERAL
Collateral Beauty
COLLATERAL DAMAGE
LE COLLIER PERDU DE LA COLOMBE
Colombiana
COLOR OF NIGHT
Il colore nascosto delle cose (Silvio Soldini over)
COLPO DI LUNA
COMANDANTE
COMBAT SHOCK
Les combattants
A COMÉDIA DE DEUS
COMEDIAN HARMONISTS
Coming Home
Comme un chef
Comme un homme
COMME UNE IMAGE
LA COMMUNE
COMO AGUA PARA CHOCOLATE
THE COMPANY
COMPANY MAN
The Company Men
Company Orheim
The Company You Keep
COMPASSIONATE SEX
Complete Unknown
The Complex
Compostella
Computer Chess
LA COMUNIDAD
CON AIR
Conan The Barbarian 3D
LE CONCERT
THE CONCIERGE
Concussion
CONDUCTING MAHLER
CONFESSION, FROM THE COMMANDER'S DIARY
Le confessioni
CONFESSIONS OF A DANGEROUS MIND
CONFESSIONS OF A SHOPAHOLIC
CONFESSIONS OF A TEENAGE DRAMA QUEEN
CONFIDENCE
CONFIDENCES TROP INTIMES
CONFITUUR
Il conformista (Thuiskijken)
CONGO
CONGORAMA
The Congress
The Conjuring
The Conjuring 2
CONNY & CARLA
La conquête
LE CONSEGUENZE DELL'AMORE
CONSENTING ADULTS
CONSPIRACY THEORIE
The Conspirator
CONSPIRATORS OF PLEASURE
THE CONSTANT GARDENER
CONSTANTINE
CONTACT
Contagion
CONTAINER
CONTE D'AUTOMNE
CONTE D'ÉTÉ
CONTE D'HIVER
UN CONTE DE NOËL
THE CONTENDER
Contraband
CONTRACORRIENTE
CONTRE TOI
CONTROL
LES CONVOYEURS ATTENDENT
COOKIE'S FORTUNE
COOL
COOL & CRAZY
Cool Girls
COOL RUNNINGS
THE COOLER
COP LAND
COPACABANA
COPIE CONFORME
COPS VS. THUGS (KENKEI TAI SOSHIKI BORYOKU)
COPYCAT
COPYING BEETHOVEN
CORAJE
CORALINE EN DE GEHEIME DEUR
CORDERO DE DIOS (LAMB OF GOD)
THE CORE
Corman's World: Exploits of a Hollywood Rebel
Corn Island
Cornelis
CORPSE BRIDE
THE CORRIDOR
CORRINA, CORRINA
THE CORRUPTOR
Corta
CORTO MALTESE: LA COUR SECRÈTE DES ARCANES
COSAVOGLIODIPIÙ
Cosmopolis
COSTA BRAVA
COSTA!
A COUCH IN NEW YORK
The Counselor
THE COUNT OF MONTE CRISTO
Countdown to Zero
COUNTERPARTS (GEGENÜBER)
THE COUNTRY TEACHER
LE COUPERET
UN COUPLE EPATANT
COUPLES RETREAT
COURAGE UNDER FIRE
COURTING COURTNEY
COUSIN BETTE
THE COVE
COWBOY BEBOP: THE MOVIE
THE COWBOY WAY
Les cowboys
Cowboys & Aliens
COWBOYS IN KOSOVO
CQ
Crab Trap
CRADLE 2 THE GRAVE
THE CRAFT
CRANK
CRASH (David Cronenberg)
CRASH (Paul Haggis)
THE CRAZIES
Crazy (Workshop Filmkritiek)
CRAZY HEART
CRAZY IN ALABAMA
Crazy, Stupid, Love
CRAZY/BEAUTIFUL
CREATION
Creative Control
Creed
CREEP
CREMASTER MARATHON
CREPUSCULE
CRIME D'AMOUR
EL CRIMEN DEL PADRE AMARO
CRIMEN FERPECTO
CRIMES OF THE FUTURE
Criminal
Criminal Activities
CRIMSON GOLD
Crimson Peak
CRIMSON RIVERS 2
CRIMSON TIDE
LA CRISE
CRITICAL DECISION
CROCODILE DUNDEE IN LOS ANGELES
Les croix de bois
CRÓNICA DE UNA FUGA
CRONICAS
CRONOS
The Croods
CROOKLYN
CROSS FATE
THE CROSSING
THE CROSSING GUARD
CROSSING OVER
CROSSING THE BRIDGE: THE SOUND OF ISTANBUL
CROSSROADS
CROUCHING TIGER, HIDDEN DRAGON
THE CROW
THE CROW: CITY OF ANGELS
THE CRUCIBLE
The Crucifixion
CRUEL INTENTIONS
Crulic: The Path to Beyond
CRUMB
CRUSH
THE CRUSH
CRUSH PROOF
LA CRUZ
CRYING FREEMAN
THE CRYING GAME
CUBA FELIZ
Cuban Fury
THE CUP
CURDLED
THE CURE
CURE & PULSE
Cure for Pain
A Cure for Wellness
CURFEW
THE CURIOUS CASE OF BENJAMIN BUTTON
CURSE OF THE GOLDEN FLOWER
THE CURSE OF THE JADE SCORPION
CURSED
EL CUSTODIO
CUTTHROAT ISLAND
THE CUTTING EDGE
CYCLO
CYPHER
CYRUS