Zero Days (Alex Gibney over)
American Honey
Loving
Gimme Danger — Long Live The Stooges
United States of Love
Mongolian ping pong De Pers Over

Mongolian ping pong
Ning Hao
Op een ochtend vindt Bilike een pingpongballetje, hét symbool van China. Lees: van de grote stad en vooruitgang en van alles wat er op de steppen ontbreekt: tv, auto's, popmuziek, de laatste mode. De pingpongwedstrijd tussen natuur en cultuur, stad en platteland, overlevering en moderniteit, lijkt wel speciaal voor de internationale filmfestival-exportmarkt gemaakt. Zulke films plezieren het oog met hun niet al te vreemde exotisme, sussen met hun mild politiek correcte boodschap het gemoed en leunen op een slimme inval of twee.
NRC Handelblad (Dana Linssen)

Het gevaar van verheerlijking van de onschuld van dit exotisch leven ligt snel op de loer, want zeg nu zelf, eenzelfde minimalistische dwarsdoorsnede van het alledaags bestaan zou in een doorsnee wereldstad vermoedelijk meer moeite hebben om publiek te trekken. Toch moet gezegd dat Nings sobere aanpak en subtiele humor een integere en uitgebalanceerde indruk maken.
GPD-kranten (Leo Bankersen)

Mongolian ping pong
, dat schitterende landschapsbeelden bevat, vermijdt exotisme en grootse uitspraken. De jonge regisseur Ning Hao kijkt in zijn in documentairestijl gefilmde fictie met geamuseerde blik naar een veranderende wereld. De film doet niet aan globaliseringpessimisme, maar brengt een hommage aan de verbeeldingskracht en het aanpassingsvermogen van kinderen.
Het Parool (Jos van der Burg)


The wind that shakes the barley
Ken Loach
De cynisch-realistische wending geven het sfeervolle tijdsbeeld van The wind that shakes the barley een universeel en tijdloos karakter. Ongetwijfeld een van de belangrijkste redenen voor de jury in Cannes om de film te lauweren met een Gouden Palm. Al heeft Ken Loach organischer (en dus onvergetelijker) werk afgeleverd. The wind that shakes the barley is een vakkundig gemaakte, interessante film, die ons uiteindelijk een tijd op sleeptouw weet te nemen.
De Telegraaf (Eric Koch)

Damien en zijn broer Teddy horen ieder tot een tegengestelde stroming, waarmee de politiek persoonlijk wordt. Maar enkele zeer aangrijpende momenten en het sterke acteerwerk kunnen niet voorkomen dat uiteindelijk ook die confrontaties worden gepresenteerd volgens hetzelfde morele schema als de strijd met de Engelsen. The wind that shakes the barley is een film waarin het meest overtuigende personage degene is die precies dezelfde politieke ideeën heeft als de filmmaker: de anderen kan Loach slechts schetsmatig neerzetten.
de Volkskrant (David Sneek)

Los van de historische achtergrond hebben Loach en Laverty geprobeerd een universeel verschijnsel te onderzoeken. Wat brengt mensen ertoe om in het verzet te gaan? Wanneer worden persoonlijke belangen — een van de personages (gespeeld door Cillian Murphy) die verzetsstrijder wordt, zou ook als arts carrière kunnen maken — van ondergeschikt belang? En op welk moment gaan idealen botsen met de werkelijkheid en het eigen gewin? In zijn met de Gouden Palm van Cannes bekroonde film stelt Loach dit allemaal aan de orde.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)


Romanzo criminale
Michele Placido
Een van de gangsters komt tot inkeer als hij een madonna-achtige kunststudente ontmoet die hem meeneemt naar de schilderijen van Caravaggio. Maar als zijn oude maat wordt vermoord moet hij die volgens maffiose moraal wel weer wreken. Het is te veel conventionele gangsterfilmretoriek die de angel uit Romanzo criminale haalt en er alsnog een melodramatische maffiafilm van maakt à la al die andere maffiafilms met hoeren, madonna's en macho's.
Trouw (Jann Ruyters)

De turbulente geschiedenis van Italië in de jaren zeventig en tachtig — met als meest opvallende gebeurtenissen de moord op politicus Aldo Moro en de bloedige bomaanslag op het treinstation van Bologna — worden in Romanzo criminale verweven met de opkomst van een groepje criminelen. Geholpen door het scenaristenduo dat ook La meglio gioventù schreef, levert Michele Placido een pakkende film af die rijk is aan schakeringen en dwarsverbanden.
De Telegraaf (Marco Weijers)

Dat in La meglio gioventù telkens lijnen waren te trekken van de kleinburgerlijke Carati-familie naar, de ene keer, de moord op de ontvoerde politicus Moro en, de andere keer, naar de moord op rechter Falcone in Palermo, kwam allemaal wel erg geforceerd over. Bovendien bleek het telkens gratuit. Er kwam niets van betekenis voort uit al die moeizaam gemaakte links. Dat gebeurt nu in Romanzo criminale allemaal veel gewiekster. Je zou bijna gaan menen dat de schrijvers van Romanzo criminale hebben geleerd van wat niet deugde aan La meglio gioventù.
GPD-kranten (Pieter van Lierop)


Volver
Pedro Almodóvar
In Volver draait het zoals in alle films van Almodóvar om de strijd tussen de seksen, waarbij de rolverdeling vastligt: vrouwen zijn onderling solidair en sterk, mannen stompzinnig en zwak. De laatsten willen maar één ding, wat hen tot verkrachters en incestplegers maakt. In het licht van de botte clichés is het een raadsel dat het werk van Almodóvar ooit subversief is genoemd. Voor originele of prikkelende gedachten moeten we niet bij Volver zijn. Almodóvars kwaliteit is dat hij dat met flair en ironie weet te verhullen.
Het Parool (Jos van der Burg)



De grootste troef van Volver zijn de actrices. Penélope Cruz wordt door Almodóvar op een voetstuk geplaatst waarop ook de kijker haar alleen in aanbidding kan gadeslaan. Cruz is in staat een vaak weggemoffelde of geminachte reden voor bioscoopbezoek weer eens triomfantelijk aan de oppervlakte te brengen: de ongegeneerde adoratie van een gezicht. Of ze nu tomaten snijdt of een lijk vervoert; haar schoonheid voert de boventoon. Staren is hier een logischer reactie dan een lach of een traan. Het is jammer dat de jury in Cannes die onbeschaamdheid niet bekroonde.
NRC Handelsblad (Bianca Stigter)

Volver
is Almodóvars ultieme ode aan het moederschap. Alle schakeringen van vrouwelijke koestering en zorgzaamheid komen voorbij. Van de zorg van kapster, kokkin en buurvrouw tot aan de opofferende liefde tussen moeder en dochter. Almodóvars matriarchaat is een paradijs van liefde en bekommering, wat ook prima op zichzelf zou kunnen bestaan als egocentrische, nare mannen zich er niet tussen drongen.
Trouw (Jann Ruyters)


Il caimano
Nanni Moretti
Bonomo's onhandige pogingen om met de hartverwarmende liefde voor zijn kinderen ook het hart van zijn geliefde echtgenote terug te winnen, is het meest bevredigende deel van Nanni Moretti's film. Grappig vaak, maar betrekkelijk onuitgewerkt zijn Bonomo's avonturen rond het verwezenlijken van zijn 'Kaaiman', terwijl Moretti's pijlen richting de gehate Berlusconi inmiddels geen doelwit meer vinden; de ooit onaantastbare premier en mediatycoon is weggestemd.
De Telegraaf (Eric Koch)

De tragikomedie zit zeer onevenwichtig in elkaar. Het verhaal zwalkt heen en weer tussen het privé-leven van filmproducent (Silvio Orlando), een maker van marxistisch-leninistische actiefilms, en zijn poging om een kritische film van de grond te krijgen over Berlusconi. Gaandeweg gaan deze elementen elkaar steeds meer in de weg zitten, waarbij de aanstaande echtscheiding door Moretti nog het meest liefdevol wordt behandeld. Zijn politieke bedoelingen komen echter nauwelijks tot leven. Dat Berlusconi voorgesteld wordt als een kaaiman die alles opeet wat voor zijn kaken komt is weinig opzienbarend.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

Het ontbreekt Il caimamo aan balans: scherpe en zwakke stukken wisselen elkaar in hoog tempo af. Eén Michael Moore-achtige scène is zo krachtig dat hij naar meer smaakt, maar Moretti houdt het bij één. Bonomo en Teresa kijken samen naar Berlusconi als de premier in het Europees Parlement een Duitse afgevaardigde voor 'kapo' uitmaakt. Grote verontwaardiging. Waarop de kaaiman zijn tanden nog verder ontbloot en zegt: 'Jullie weten niet wat ironie is. Het is tijd dat jullie op vakantie gaan in Italië. Een scène een B-film waardig, zo tenenkrommend.
NRC Handelsblad (André Waardenburg)


top
Artikelen
Filmmythes Ondertiteling
Godard en Greenaway Geflipte dromen
Homo Opportunis Paul Verhoeven en de Tweede Wereldoorlog

Interviews
Alex van Warmerdam Een beetje gefukt en gefokt
Géla Babluani Koud gesteld
Jasmila Zbanic Achter Bosnische deuren
Take 5: Diederik van Rooijen over fouten

Rubrieken
Action!
Het geheim van Hollywood
Spotlicht Ariane Schluter
Amsterdam Box Office Periode 29 juni t/m 23 augustus 2006
Boeken Dirty Harvey
Cinedix
Evenementen
Festivals
De geruchtenmachine
Mening
Mijn Mening
De Pers Over
Thuiskijken
Verwacht


Recensies
13 (TZAMETI) Puntje van je stoel
BRICK Genres in de mixer
BUDDHA'S LOST CHILDREN Wat van ver komt is lekker
C.R.A.Z.Y. Terug in de gratie
CHINA BLUE Moderne slaven
FATELESS De hel was er niet
FIGNER, THE END OF A SILENT CENTURY Geluiden van de Russische schildpad
GRBAVICA Kom vanavond met verhalen
DE GROTE TOVENAAR Gefragmenteerd bombardement
LADY IN THE WATER Een bloedserieus sprookje
ON A CLEAR DAY Met de ogen gesloten
OORLOGSRUST Opstand in een bejaardentehuis
PAUZE Hollandse pauzes
SHORTBUS Ik kom klaar, dus ik besta
VA, VIS ET DEVIENS Ik heb geen naam
WORLD TRADE CENTER Rookgordijn
Zwartboek Is dit alles?

archief

2006



september 2006
oktober 2006
november 2006
december 2006