Burning
Tesnota
First Man
Transit (Christian Petzold over)
Living the Light — Robby Müller (Claire Pijman over)
ESTÔMAGO De Pers Over

ESTÔMAGO
Marcos Jorge
De gevangenisepisode en het romantische verhaal zullen elkaar tenslotte ontmoeten in een drama van ongeveer tien minuten. De lange aanloop die daaraan voorafgaat heeft Jorge helaas niet spannend weten te krijgen. estômago is een fabel die bedoeld is als een harde levensles, maar veel te lang blijft hangen in breed uitgesponnen volkse schilderachtigheid, bloemrijke uitwijdingen bij de rondgang over de plaatselijke markt en zwijmelige muziekjes. Dat betekent eerder geeuwen dan watertanden.
GPD-kranten (Leo Bankersen)

De vorm van estômago is zowel de kracht als de zwakte van de film: de haast van het vertellen gaat soms ten koste van de bijfiguren, die te eendimensionaal blijven om echt indruk achter te laten. Hoofdrolspeler João Miguel doet dat wel, al komen we ook van zijn personage maar weinig te weten.
de Volkskrant (Bor Beekman)

Het is een mooi thema: de teloorgang van een vrij man en de sociale promotie van een gevangene. Tegelijkertijd bedient de filmmaker zich van zoveel clichés dat de slimme scenarioconstructie uiteindelijk weinig verrassingen biedt. De onschuldige plattelander, de ruimhartige prostituee en de zelfvoldane restauranteigenaar zijn zulke mager geschetste personages dat de vraag waar de verhaallijnen elkaar zullen kruisen, al van grote afstand te beantwoorden valt.
Trouw (Remke de Lange)


CAOS CALMO
Antonello Grimaldi
Het is verfrissend om een film over rouw en verlies te zien die het zonder clichémomenten stelt. Geen gestrompel door de regen, warmgetinte flashbacks naar voorbij geluk, of close-ups van een slapeloze Pietro die verlangend kijkt naar Lara's foto op het nachtkastje. Tegelijkertijd werkt het vervreemdend dat die foto helemaal niet op het nachtkastje staat — dat er in het hele appartement geen enkele foto van Lara te bespeuren valt. Alsof Pietro haar heeft uitgewist.
de Volkskrant (Kevin Toma)



Het pleintje waarop de hoofdpersoon zijn dagen doorbrengt, wordt op den duur een soort bedevaartsoord voor zijn kennissenkring. Moretti is een meester in het vertolken van dit soort types die hun leven naar eigen welbevinden inrichten. Gaandeweg krijgt de hoofdpersoon steeds meer respect voor zijn beslissing. Zelfs de hoogste baas (een bijrol van Roman Polanski) komt een een kijkje nemen. Alleen de expliciete vrijscène is er bij gesleept.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

De verhalen van voorbijgangers geven kleur aan Pietro's kalmte, die soms ook blijkt te wijken. Bijvoorbeeld tijdens een heftige vrijpartij, die vooral een viering van het leven lijkt. In de meeste gevallen vertraagt caos calmo echter de tijd, net zoals Pietro doet om van zijn zielenpijn te genezen. Zo schept regisseur Grimaldi ruimte voor reflectie, terwijl hij in deze warm-menselijke film tegelijkertijd stof tot nadenken biedt.
De Telegraaf (Marco Weijers)


CALIMUCHO
Eugenie Jansen
Jansen lapt in calimucho alle wetten aan haar laars die bepalen wat we van films verwachten. Speelfilm, documentaire, zij kan alles maken heeft ze met tussenland en voorland bewezen. Toon en ritme zijn laconiek en loom. Haar beelden getuigen van een onderkoeld gevoel voor humor. Elegant scheert calimucho langs de clichés van de circusfilm en speelt ermee. Maar tegelijkertijd heeft deze bedrieglijk eenvoudige docufictie de allure van een Griekse tragedie.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)



Erg gericht is het niet. Een beeld lijkt te moeten oprijzen uit losse schetsjes. Maar persoonlijke momenten laten vervolgens, bijna terloops, vermoeden dat de naturalistische beelden zijn geconstrueerd. Zo'n combinatie kan intrigeren, net als de rol van het zanggroepje. Belangrijkste overweging is of het werkt en dat doet calimucho niet.
De Telegraaf (Eric Koch)

Wonderlijk, hoeveel authenticiteit Dicky het verhaal als hoofdrolspeelster geeft, alleen al door haar lippen op elkaar te persen. Wij zien dan wel dat de tranen in haar ogen branden. Die authenticiteit, daar draait het allemaal om, en door heel documentair te filmen, bereikt Jansen veel. De circusmuzikanten die tussendoor als een Grieks koor de handeling toelichten, zijn misschien wat vergezocht, maar verstoren het opmerkelijke docudrama niet.
Trouw (Belinda van de Graaf)


SECRET SUNSHINE
Lee Chang-dong
Net als in het echte leven zijn de personages geen eenduidige, maar gecompliceerde wezens, die zichzelf en de wereld om hen heen proberen te begrijpen. Het maakt secret sunshine tot een diep menselijke film, die de kijker het gevoel geeft dat hij twee mensen leert kennen. Wat kan een film meer doen? Misschien iets korter zijn dan tweeëneenhalf uur, maar dat is een gering bezwaar.
Het Parool (Jos van der Burg)



secret sunshine staat in het teken van verlies. In bijna tweeëneenhalf uur wordt het lijden van Shin-Ae ook onze pijn. Haar zoektocht naar verlossing voert langs diepe dalen, en door deze uitgebreid te laten zien, worden we gedwongen mee te voelen. Lee maakt vooral indruk met de observerende scènes zonder veel dialoog.
NRC Handelsblad (André Waardenburg)

In secret sunshine, een film als een langgerekte doffe dreun, overlaadt de regisseur zijn hoofdpersonage met ellende. 'Alles wat jij aanraakt, gaat dood', zegt Shin-aes schoonmoeder. Lee Chang-dong richt zich specifiek op de kijker die moeite doet: die trekt hij zonder ook maar een moment te behagen, gaandeweg mee in de neergang van Shin-ae, die in de greep raakt van een verlosserkerk.
de Volkskrant (Bor Beekman)


BLIND DATE
Stanley Tucci
De ijzige, venijnige, wanhopige en soms domweg botte gesprekken tussen deze gebutste mensen zou in een klein theater waarschijnlijk een bijzondere, geladen sfeer kunnen oproepen vooral met zulke uitmuntende acteurs als Tucci en Clarkson. Op film slaan hun acteerprestaties echter dood. Vervreemdende theatrale effecten die op toneel kunnen zorgen voor spanning scheppen in dit geval juist extra afstand. blind date overtuigt als een demonstratie van Tucci's en Clarksons acteertechnische kunnen. De vorm van de film verhindert helaas dat de personages en hun tragiek tot leven komen.
GPD-kranten (Fritz de Jong)



Tucci veranderde niet al te veel aan Van Goghs blind date, die in 1996 werd bekroond met drie Gouden Kalveren. Zijn versie is wat kaler, de figuranten zijn op de vingers van een hand te tellen. Daardoor komt de nadruk nog meer op de beide hoofdrolspelers te liggen en dat pakt niet goed uit. Het maakt blind date tot een ijdele vertoning; een masterclass acteren, waarbij opvalt dat Tucci lang niet zo aandoenlijk is als Peer Mascini (die net als producent Gijs van de Westelaken een cameo heeft als barvlieg), en Patricia Clarkson niet zo kwetsbaar als Renée Fokker (die op de aftiteling wordt bedankt).
de Volkskrant (Jan Pieter Ekker)

Ze dansen en dansen. En in elke dans, of het nu een tango is of een wals, ligt hun hele leven besloten. In de regie van Stanley Tucci is de remake van Theo van Goghs blind date veel meer een dansfilm dan een praatfilm geworden. Het steekspel is niet langer verbaal, maar wervelend visueel. Het psychologisch realisme van Van Gogh heeft plaatsgemaakt voor wrang absurdisme.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)


top
Artikelen
Anna Magnani Smeken, tieren, fluisteren en stralen!
Het hele najaar: Hollandse nieuwe
Toronto 2008 De problemen van JCVD
Venetië 2008 Over de grenzen

Interviews
David Verbeek De woeste zee
Luc Dardenne over LE SILENCE DE LORNA Laag voor laag weghalen
Naomi Kawase over THE MOURNING FOREST Samen in de aarde slapen
Steve McQueen over HUNGER Lichaam als wapen
Take 5: Marion Bloem over VER VAN FAMILIE

Rubrieken
Boeken Bijbel voor beginners
Duidelijk
Filmbladen Steven Seagal
De geruchtenmachine
Mening
Mijn Mening
De Pers Over
Scherpstellen Lachen met Judd Apatow
Thuiskijken
Uitgelicht
Verwacht
World Wide Angle


Recensies
AANRIJDING IN MOSCOU Belgische hit straalt inspiratie uit
BLIND DATE (Stanley Tucci) De illusie hooghouden
BOTTLE SHOCK Slechte afdronk
BRIDE FLIGHT Keukenmeidenroman(ce)
IL DOLCE E L'AMARO De maffia in scherpe teksten
HET ECHTE LEVEN Geestig Droste-effect
THE LAST DAYS OF SHISHMAREF Van het ijs in de drup
THE MOURNING FOREST Het bos is verheven en banaal
RECYCLE Inkijkje in de onderbuik
UN SECRET Een M wordt een N, een G wordt een T
SHANGHAI TRANCE Verdwalen tussen wolkenkrabbers
LE SILENCE DE LORNA Dardennes laten de fantasie binnen
Vox populi Slimme domheid
HET WAPEN VAN GELDROP Ha! Een Hollandse roadmovie
WONDERFUL TOWN Liefde in de schaduw van de tsunami
HET ZUSJE VAN KATIA Op wie lijk ik?