The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
Masculin Féminin (Jean-Luc Godard, 1966) Op ooghoogte: Parijs

Mark Cousins (The Story of Film, Atomic, Stockholm My Love) schrijft voor de Filmkrant over film- en beeldassociaties. Deze maand was hij in Parijs.

Ik was het afgelopen weekend in Parijs. Elke keer als ik daar ben valt het me weer op hoe filmisch die stad is. Die cafés, boulevards en de kades langs de Seine bepalen voor een groot deel hoe ik me cine-steden voorstel.
Andere steden lijken op het eerste gezicht minder filmisch. Geweldige plaatsen als Amster­dam, Stockholm, St. Petersburg, Beijing en Tokyo zijn visueel minstens even inspirerend en opwindend, maar lijken zich filmisch minder op de voorgrond te dringen. Hun fysieke stedelijke aanwezigheid spreekt minstens evenzeer tot de verbeelding als die van de Lichtstad, maar ze zijn de sterren van andere verhalen — van literatuur, politiek, geschiedenis en ideeën.
De voor de hand liggende reden waarom we aan Parijs denken als we aan film denken — en vice versa — is omdat het de plek is waar de filmkunst aan het einde van de jaren vijftig, begin jaren zestig werd heruitgevonden. Net zoals de Italiaanse Renaissance voor altijd verbonden zal zijn met Florence, Rome en Venetië, waardoor we het schilderachtige locaties noemen. De afrekening met het respect voor de vorige generaties, z'n studio-esthetiek en theatrale stijl, die de Franse Nouvelle Vague teweegbracht had tot gevolg dat het witte doek weer een ruw canvas werd, en wat we erop geprojecteerd zagen was de rauwe fysieke aanwezigheid van Parijs.
Maar dat was toen en dit is nu. Is het mogelijk om je een stad, of steden. voor te stellen die op dezelfde manier het witte doek domineren als Parijs alweer een halve eeuw geleden? Je zou kunnen zeggen dat Teheran dat in de jaren negentig deed, toen Iraanse filmmakers als Abbas Kiarostami en Jafar Panahi er hun wonderen verrichten. Alles wat je nodig hebt is een groep cinefielen met de passie om iets vorm te geven, met een fascinatie voor de plek waar ze leven, en het gevoel dat ze zich in het centrum van het universum bevinden — wat we eigenlijk allemaal zijn.
De onderliggende kwestie is, waarschijnlijk, cultureel zelfvertrouwen. Heeft mijn stad of de jouwe het recht om daar op het grote doek aanwezig te zijn, op dezelfde manier als waarop Martin Scorsese en Woody Allen New York daar naartoe hebben getransporteerd? Is jouw microkosmos rijk genoeg? Rotterdam bijvoorbeeld heeft een moderniteit die vergelijkbaar is met de meeste nieuwe Chinese steden. Kunnen we ons daar een nieuwe opwelling, een ver­nieuwen­­de impuls van de cinema voorstellen?
Waarom niet? De waarheid is natuurlijk dat er niets intrinsiek cinematisch aan Parijs is. Wat cineastisch was, was die groep filmmakers. Die in die stad leefde en er van hield.

Mark Cousins | @markcousinsfilm


top
Artikelen
Jeffrey Babcock on alternative film culture Reviving Amsterdam's Cinematic Counterculture
Jeffrey Babcock over alternatieve filmcultuur De geest van de jaren zeventig
Berlinale 2017 Modern Love
Movies That Matter Film Festival Humor als wapen
Zwarte films, witte blik Loving, Hidden Figures en A United Kingdom

Interviews
Fien Troch over Home 'Tiener zijn is de extremen opzoeken'
Jim Jarmusch over Gimme Danger 'Ik luister ook naar Justin Bieber en Selena Gomez'
Boudewijn Koole over Verdwijnen 'Ik wil ruimtes openen om in te verdwalen'
Tomasz Wasilewski over United States of Love 'Ik wil het de kijker niet makkelijk maken'

Rubrieken
Actie!
Kort
Redactioneel
Het Nieuwe Kijken Werkelijkheid haalt fictie in
Op ooghoogte: Parijs
Filmsterren
Thuiskijken
The Thinking Machine 5 Een helse rit


Recensies
After the Storm Verdwaald op 'memory lane'
Alberta Hiken met een Albert Heijntasje
American Honey Nieuwe nomaden
The Day Will Come Gemangelde weeskinderen
Gimme Danger — Long Live The Stooges Muzikale revolutie in 25 woorden
Harmonium (Kôji Fukada over) 'Ik kan ermee leven dat we allemaal alleen zijn'
Hidden Figures Tut-tut-tut
Home Een wapen en een monster
Life, Animated Amerikaans sprookje
Loving Fluisteren over het onrecht
Magallanes Dwaas afpersingsplan
Noces (Stephan Streker over) 'Gezichtsverlies is een obsessie'
Toen mijn vader een struik werd (setbezoek) 'Zo trap je geen deur in'
Train to Busan Natte droom van het flitskapitaal
A United Kingdom De prins op het zwarte paard
United States of Love Hunkering in Oostblok-grijs
Verdwijnen Moeders en dochters en eindeloze ijsvlaktes
Your Name. (HAFF) Geen Miyazaki, wel nummer één
Zaatari Djinn Dromerig vluchtelingenkamp
Zero Days (Alex Gibney over) Enen en nullen van de Apocalyps