I Am Not Your Negro
In the Crosswind
Little Men
Austerlitz
Auf einmal
Foto Timo Ohler Redactioneel

Op de laatste dag van het afgelopen Filmfestival Berlijn liep ik met mede-Filmkranters Kees Driessen en Ronald Rovers ver weg van het festivalcentrum aan de Postdamerplatz, dieper in het Oosten dan we het hele festival waren geweest. We waren dan ook een beetje aan het spijbelen. We passeerden het immense betonnen kantoorblok van de socialistische krant Neues Deutschland die als een tijdcapsule verstopt staat tussen de Karl Marx Allee en de Straße der Pariser Kommune. Raoul Peck had eerder die week Marx al terug laten keren naar Berlijn in zijn The Young Karl Marx en op de gevel van het redactiegebouw inspireren citaten van Marx, Peter Weiss en Rosa Luxemburg: "De enige weg naar een wedergeboorte is de school van het sociale leven zelf, de meest uitgebreide en meest onbegrensde democratie, en publieke opinie. Het is het schrikbewind dat demoraliseert." Die laatste zin staat er overigens niet bij, hoewel de citaten pas sinds 2011 op de gevel prijken. Geen geschiedenis zonder ironie.
We waren op zoek naar de zon. Naar SOL. Een installatie van lichtprojecties en -reflec­ties en vooral van hun nabeelden van de Oostenrijkse kunstenaar Kurt Hentschläger die begin februari in première was gegaan op het CTM muziek- en kunstfestival en die nog een beetje mocht nazinderen in Berghain.
Na een hele week intensief films kijken was dit back to basics.
Was dit Boeddha die in de vlammen staarde.
Waren dit de schaduwen in Plato's grot (of waren dat eigenlijk ook nabeelden?).
Een performance met je eigen angst voor het donker, je eigen angst om blind te worden in de hoofdrol.
Dit was Turner die zo lang in de zon staarde tot hij wist hoe hij het oog van Mozes moest schilderen.
Joseph Plateau die halverwege de 19de eeuw de eerste stroboscoop uitvond om de illusoire aard van bewegende beelden te doorgronden.
Helle lichtflitsen sneller dan je reflexen. Zo schel dat je je ogen wel zou willen sluiten. Maar de nabeelden hebben mijn gedachten al ingehaald.
Ik las ergens dat de retina gemaakt is van hersenweefsel. Zou dat beteken dat we eigenlijk met ons brein kijken? Of met onze ogen denken?
Het was zo donker dat je de ruimte alleen met stapje voor stapje afgepaste voeten kon zien. Alleen met de tastzin op je vingertoppen die zachtjes de lege afstand meten tussen jou en mogelijke anderen. Alleen achteraf met woorden te overbruggen. Iets wat je alleen samen alleen kon ervaren. Ieder in zijn eigen oog. Niet te fotograferen. Niet vast te leggen.
Een freeze frame van het uitdijende universum.

Dana Linssen | @danalinssen


top
Artikelen
Jeffrey Babcock on alternative film culture Reviving Amsterdam's Cinematic Counterculture
Jeffrey Babcock over alternatieve filmcultuur De geest van de jaren zeventig
Berlinale 2017 Modern Love
Movies That Matter Film Festival Humor als wapen
Zwarte films, witte blik Loving, Hidden Figures en A United Kingdom

Interviews
Fien Troch over Home 'Tiener zijn is de extremen opzoeken'
Jim Jarmusch over Gimme Danger 'Ik luister ook naar Justin Bieber en Selena Gomez'
Boudewijn Koole over Verdwijnen 'Ik wil ruimtes openen om in te verdwalen'
Tomasz Wasilewski over United States of Love 'Ik wil het de kijker niet makkelijk maken'

Rubrieken
Actie!
Kort
Redactioneel
Het Nieuwe Kijken Werkelijkheid haalt fictie in
Op ooghoogte: Parijs
Filmsterren
Thuiskijken
The Thinking Machine 5 Een helse rit


Recensies
After the Storm Verdwaald op 'memory lane'
Alberta Hiken met een Albert Heijntasje
American Honey Nieuwe nomaden
The Day Will Come Gemangelde weeskinderen
Gimme Danger — Long Live The Stooges Muzikale revolutie in 25 woorden
Harmonium (Kôji Fukada over) 'Ik kan ermee leven dat we allemaal alleen zijn'
Hidden Figures Tut-tut-tut
Home Een wapen en een monster
Life, Animated Amerikaans sprookje
Loving Fluisteren over het onrecht
Magallanes Dwaas afpersingsplan
Noces (Stephan Streker over) 'Gezichtsverlies is een obsessie'
Toen mijn vader een struik werd (setbezoek) 'Zo trap je geen deur in'
Train to Busan Natte droom van het flitskapitaal
A United Kingdom De prins op het zwarte paard
United States of Love Hunkering in Oostblok-grijs
Verdwijnen Moeders en dochters en eindeloze ijsvlaktes
Your Name. (HAFF) Geen Miyazaki, wel nummer één
Zaatari Djinn Dromerig vluchtelingenkamp
Zero Days (Alex Gibney over) Enen en nullen van de Apocalyps

archief

2017



april 2017
maart 2017
februari 2017
januari 2017