Good Time
Blade Runner 2049
mother!
Detroit
Manifesto (Julian Rosefeldt over)
Okja Thuiskijken

Bong Joon-ho over Okja
Tussen huisdier, monster en slachtvee

Bong Joon-ho's Okja ontketende tijdens het filmfestival van Cannes een debat over de gespan­nen verhoudingen tussen video on demand en vertoning in de bioscoop. Logisch: dat Okja na het festival alleen op Netflix te zien zal zijn en niet in de bioscoop, is zonde. Deze unieke blockbuster verdient een groot scherm en een enorm publiek.

Door Hugo Emmerzael

Zo'n honderd meter verwijderd van de concentratiekampen van Auschwitz-Birkenau staat een enorme McDonalds, een paar honderd meter daarvandaan een net zo groot filiaal van Kentucky Fried Chicken. Een bezoek aan deze plek nodigt uit om de wrange connectie te leggen tussen de systematische vernietiging van mensen tijdens de Holocaust en de systematische slachting van dieren in onze huidige bio-industrie.
In Okja maakt de Koreaanse regisseur Bong Joon-ho — bekend van noir-detective Memories of Murder, rampenfilm The Host en post-apocalyptische sciencefiction Snowpiercer — die connectie in één shot: honderden genetisch gemodificeerde reuzenvarkens bijeen geschaard buiten een slachthuis in een macabere tuin, omringd door elektrisch prikkeldraad. In een onafgebroken stroom worden de hyperintelligente dieren naar hun zekere dood geleid.

Overweldigend
"Die connectie was bewust", vertelt Bong tijdens het filmfestival in Cannes, waar Okja in de competitie kans maakte op een Gouden Palm. "Tijdens het schrijven bezocht ik een slachthuis in Colorado. Daar zag ik met eigen ogen hoe levende wezens als producten eindigen. Het was overweldigend, op een heel nare manier. In Okja film ik het slachthuis daarom zo realistisch mogelijk en verbeeld ik de tuin van het slachthuis als een concentratiekamp. Ik wil dat mensen voelen hoe het is om in de positie van die dieren te zitten."
De scène is onderdeel van de heftige finale van de film. Tot dat punt is Okja verre van grimmig. In essentie lijkt Bongs nieuwste meer op de fabels van de Japanse animatiestudio Ghibli. Centraal staat de intieme relatie tussen het jonge Koreaanse meisje Mija en haar reusachtige varken Okja. Ze krijgt het dier van Mirando, een gigantische speler in de vleesindustrie die onder leiding van de nieuwe directeur Lucy Mirando (Tilda Swinton, griezelig fake) haar imago op wil poetsen.
In de openingsscène geeft Lucy een mierzoete presentatie over de nieuwe genetisch gemodificeerde varkens die haar bedrijf heeft gemaakt en over een competitie voor lokale boeren om in tien jaar tijd zo'n varken vet te mesten tot het beste 'supervarken'. Tien jaar na die presentatie is Mija met haar huisdier Okja op avontuur in de Koreaanse jungle, wanneer Mirando haar 'bezit' terug komt halen. Okja moet naar New York voor een grote publiciteitsstunt. Dat zet een keten van chaotische aanvaringen in gang tussen Mirando en het Animal Liberation Front.

Nederlandse animator
Okja verplaatst zich moeiteloos van de jungles van Korea naar New York, waar het laveert tussen actie, spektakel, fabel en Roald Dahl-achtige satire. Deze waanzinnig gevarieerde film werkt vooral dankzij het hartelijke spel van de Koreaanse kindactrice Seo-Hyun Ahn en de realistische weergave van Okja, een uniek en intelligent beest dat ergens tussen huisdier, monster en (volgens Mirando) slachtvee in zit.
De internationale sterrencast (naast Swinton zijn ook Jake Gyllenhaal, Lilly Collins, Paul Dano en Steven Yeung te zien) is bijna een bijzaak naast de expressieve Okja. Dat is mede te danken aan de Nederlandse animator Erik-Jan de Boer, die eerder met zijn team een Oscar won voor Ang Lee's Life of Pi. Bong is vol lof: "Zonder Erik-Jan geen Okja. Hij is een van de hoofdrolspelers van deze film. Hij dook diep in Okja's emoties. Op de set stelde hij zelfs regieaanwijzingen voor met betrekking tot het dier en haar gevoelens. Hij heeft zijn best gedaan om er geen Disney-achtig beestje van te maken, maar een echt dier. We respecteren wat Disney doet, maar wij wilden iets heel iets anders."

Netflix
Okja had waarschijnlijk überhaupt niet door Disney gemaakt kunnen worden. Na de lovende recensies voor Bongs Snowpiercer klopten hij en Swinton (ook producent van Okja) bij grote en kleine Amerikaanse studio's aan, maar niemand waagde zich eraan. "De studio's die het scenario goed vonden, hadden problemen met hoe groot het budget moest zijn. De studio's met dat budget hadden juist problemen met hoe gevaarlijk het scenario klonk. We konden nergens een compromis vinden, tot Netflix zich opwierp als reddende engel."
Zo werd Okja een Netflix Original, en dus alleen op het VOD-platform te zien. Dat werd het bedrijf niet in dank afgenomen tijdens het filmfestival van Cannes, waar niet alleen Okja maar ook Noah Baumbachs Netflix-film The Meyorowitz Stories voor de competitie werd geselecteerd. Juryvoorzitter Pedro Almodóvar besloot bij voorbaat dat deze Netflix-films de hoofdprijs van het festival, de Gouden Palm, niet verdienden.
Ergens heeft hij een punt: het was een genot om Okja met vijftienhonderd man op een reusachtig scherm te zien. Het is zonde dat dit na het festival waarschijnlijk niet meer gaat gebeuren. Swinton schoot tijdens dit interview echter in de verdediging: "Het gesprek tussen bioscoopuitbaters, distributeurs en VOD-platforms is heel belangrijk en is nog in volle gang. Maar laten we wel wezen: geen enkele studio durfde dit originele scenario in productie te nemen. Het is hoog tijd dat traditionele studio's weer lef gaan tonen."

Okja | | Korea/Verenigde Staten, 2017 | Regie Bong Joon-ho | 118 minuten | Met Tilda Swinton, Paul Dano, Seo-Hyun Ahn | Distributie Netflix | Te zien vanaf 28 juni


Girls
De woede voorbij

Lena Dunham doet ook in de laatste aflevering van Girls wat je moet doen in een nihilistische maatschappij waarin alle traditionele pijlers zijn verpulverd: zich uitspreken. Als schrijfster, als vrouw.

Door Sandra Heerma van Voss



Eerst een confessie: ik heb Girls niet gevolgd, maar gebinged. Toen auteur en actrice Lena Dunham in 2012 bliksemsnel naam maakte en haar geesteskind in de krant werd bewierookt door veel jongere journalistes, concludeerde ik licht verzuurd dat mijn tijd er wat vrouwenseries betreft kennelijk op zat. Ik was vijftien jaar ouder dan de doelgroep van Girls, geen downloader en geboeider door oude films en boeken dan door de zoveelste tv-hype. Jaren eerder had ik bovendien mijn hart voorgoed verpand aan Sex and the City (hierna: SATC), de oerserie over een vriendinnenkwartet in New York die nu werd afgeserveerd als 'over-the-top' en tuttig, maar waarvan sommige afleveringen voor mij nog altijd rijpen als goede wijn.
Inmiddels heb ik alle afleveringen van Girls bekeken, op de twintigers-manier: in avond- en nachtsessies van minstens twee afleveringen per keer. Heb ik gelachen? Zeker. Gegrinnikt vooral: Girls drijft op de snelle, sarcastische verbale humor van Woody Allen. Verveeld heb ik me ook. De visuele prikkels waar SATC zo in uitblonk ontbreken in Girls; kleding, appartementen en zelfs het straatbeeld worden zes seizoenen lang zo eentonig hipster en quasi-nonchalant in beeld gebracht dat ik naar glitter en kleur begon te snakken. Bovendien gaat Girls over wel érg weinig. In Seinfeld en Curb Your Enthusiasm waren de plots ook minimaal, maar daar werd het moeilijk doen om niets tot kunst verheven; Girls fladdert maar door, in een zelf-reflecterende bubbel waaraan je je moet overgeven wil je geboeid blijven door de levens van Hannah, Marnie, Shoshanna en Jessa. De lange, ongemakkelijke seksscènes golden in de VS als controversieel — Dunham is er vilein op aangevallen, zeker als haar personage Hannah een van de deelnemers was — maar wie een beetje thuis is in hedendaagse arthouse-cinema zal er niet enorm van opkijken.

Kinderlijke mannen
Onderliggende reden voor de woede die Girls veroorzaakte was vermoedelijk het nihilistische maatschappijbeeld dat eruit spreekt. Alle traditionele pijlers zijn verpulverd. Er zijn geen (of nauwelijks) vaders, geen banen, geen ontzagwekkende leraren of bazen. Je literaire idool haalt als je even niet oplet zijn piemel uit z'n broek. Je vader blijkt gay. Je moeder is een neuroot die je voornamelijk stress bezorgt. Seks is ongemakkelijk geworstel met kinderlijke mannen die je vaak al de volgende ochtend liever kwijt dan rijk bent.
Waar de personages uit SATC, Friends en Seinfeld nog razend konden worden over vermeend onrecht dat ze door hogere machten werd aangedaan, zijn de Girls en hun (vaak nog geestiger) mannelijke vrienden de woede voorbij. Ray (een fijne bijrol van Alex Karpovsky) heeft 'gewoon geen zin' om zijn proefschrift af te maken en runt een coffeeshop, acteur Adam (Adam Driver, ook fijn) schaamt zich kapot als hij eindelijk een keer op tv is. Fans van Girls herkenden zich in dit gebrek aan illusies en het ontbreken van kaders en regels; critici werden er boos om.
Het publiek van Girls bleef te beperkt om de discussie lang levend te houden, en of de serie over tien jaar nog relevant is zal de tijd leren. Zeker is dat we meer gaan horen van drijvende kracht Lena Dunham zelf. Mijn — wellicht te sombere — prognose luidt dat haar voor showbizz-wetten uitzonderlijk gemiddelde fysiek geen school zal maken. Op tv en in de bioscoop verstrakken en versmallen gezichten en lichamen nog altijd voor onze ogen, en naarmate overgewicht in het Westen oprukt als grootste bedreiging voor de volksgezondheid zal onze bereidheid om ook op het scherm mollige mensen te zien vermoedelijk eerder af- dan toenemen.

Renaissance-woman
Maar Dunham heeft meer te bieden dan haar (overigens appetijtelijke) kont. Ze heeft iets te zeggen. Mits in toom gehouden door sterke medewerkers als de cast en crew van Girls kan ze verder opbloeien, niet als 'stem van een generatie' maar als de belichaming van ons tijdsgewricht: een renaissance woman die schrijft, acteert, regisseert en alles wat ze hoort, ziet en meemaakt in een spervuur van woorden weet te gieten. Haar wereldbeeld is blank, elitair en beperkt, ze kan zeuren en hameren, maar ze ontploft vooralsnog van energie en ambitie om... om te práten, om zich uit te spreken. Als schrijfster, als vrouw. Het feit dat ze zich volmondig schrijfster nóemt is al een stap voorwaarts; Carrie uit SATC deed altijd even wegwerpend over haar succes als columniste. Dunham vindt zichzelf gewoon goed en laat haar dwingende, feministische stem het liefst schallen.
"You must have an ass-deep Google-alert on your­self", zegt ze bij monde van Hannah tegen de narcistische schrijver Chuck Palmer (Matthew Rhys), in de beste aflevering van het zesde en laatste seizoen. Hannah heeft haar voormalige held online aangevallen op zijn vermeende seksuele roofzucht, en nu dient hij haar bij hem thuis van repliek, in een zinderend twistgesprek waarin dader en slachtoffer even snel van rol wisselen als in een toneelstuk van David Mamet. Dit mag, nee móet gezien worden door elke vrouw met creatieve ambities.

Girls seizoen 1-5 | | Verenigde Staten, 2012-2017 | Regie Lena Dunham e.a. | verkrijgbaar op dvd (Warner Home Video)


I Love Dick
'Lieve Dick, dit is geen liefdes­­brief, maar een manifest'

De tv-versie van Chris Kraus' feministische cultklassieker I Love Dick is een manifest over vrouwelijk verlangen en creativiteit, onder regie van onder anderen Andrea Arnold. De bedwelmende serie is visueel en stilistisch net zo'n wervelwind als hoofdrolspeler Kathryn Hahn.



In I Love Dick, de nieuwe serie van Transparent-maker Jill Soloway, reizen de mislukte filmmaker Chris (Kathryn Hahn) en haar man Sylvere (Griffin Dunne) naar het Texaanse kunstenaarsstadje Marfa. Sylvere zal er werken aan zijn academische verhandeling over de esthetiek van de Holocaust. Even is Chris er anoniem, maar dan ziet ze Dick (Kevin Bacon).
Ooooh Dick. De plaatselijke kunstenaar en professor, op wiens uitnodiging Sylvere in Marfa verblijft. Dick, met zijn cowboyhoed en diepgang suggererende zwijgzaamheid. Chris voelt zich onweerstaanbaar tot hem aangetrokken. Ze begint hem brieven te schrijven en al snel raakt Sylvere hierin betrokken. Wat hun ingedutte huwelijk eerst nieuwe (seksuele) energie lijkt in te blazen, wordt een bedreiging wanneer Chris haar brieven ook daadwerkelijk verstuurt. Uiteindelijk blijkt niemand van de plaatselijke kunstenaarsgemeenschap veilig voor de soms knullige maar vooral seksuele en creatieve oerkracht die Chris is.
De serie is gebaseerd op de gelijknamige roman van schrijver en filmmaker Chris Kraus, bij publicatie in 1997 door de meeste (mannelijke) critici genegeerd maar inmiddels gevierd als feministische cultklassieker. Dat boek is moeilijk in een hokje te plaatsen. Is het nou fictie? Memoires over een bevlieging van de auteur? Een essay over kunstgeschiedenis? Als serie in handen van toneelschrijver Sarah Gubbins en Jill Soloway wordt het bovenal een manifest over vrouwelijk verlangen en creativiteit. Dat is in onze hedendaagse maatschappij — newsflash — nog altijd taboe, en dat taboe gaan Gubbins en Soloway te lijf.
En hoe! I Love Dick is een serie voor volwassenen. Expliciet in (prachtig, door co-regisseur Jim Frohna gedraaid) beeld en woord.
Geschreven door een volledig vrouwelijk schrijfteam; de regie in handen van Soloway zelf, Kimberly Peirce (Boys Don't Cry), Andrea Arnold (American Honey) en cameraman Frohna.
Het resultaat is een serie die geen genade kent. Visueel en stilistisch is het net zo'n wervelwind als hoofdrolspeler Hahn. Met tekst in beeld en plotseling stilstaande frames. Niet makkelijk weg te kijken, met personages die intens vervelend kunnen zijn. Vervreemdend. Maar vooral bedwelmend verslavend. En alsof dat niet genoeg is, is het een ode aan vrouwelijke creativiteit, met fragmenten uit werk van vrouwelijke makers zoals Chris Kraus zelf, Chantal Akerman en Marina Abramović.
Gaandeweg worden de brieven die Chris schrijft geen brieven meer aan Dick, maar tegen hem. Via hem. Het gaat niet meer over haar verlangen naar hem, maar over haar verlangen, vrouwelijk verlangen in het algemeen. De brieven beïnvloeden niet alleen Dick, maar hebben aan het eind van de acht afleveringen alle personages beïnvloed. Bevrijd.
'Dear Dick. This is not a love letter, this is a manifesto', schrijft Chris. En dat is het.

Sacha Gertsik

I Love Dick | | Verenigde Staten, 2016 | Regie Jill Soloway, Andrea Arnold, Jim Frohna, Kimberly Peirce | Met Kevin Bacon, Kathryn Hahn, Griffin Dunne | Te zien via Amazon Prime


Werner Herzog over Queen of the Desert
'Ik wilde haar lichaam niet exploiteren'

Queen of the Desert mag dan een van de slechtste films zijn uit het uitgebreide oeuvre van Werner Herzog, het is een prima aanleiding voor een gesprek. "Mijn kamelen zijn echte personages."

Door Kees Driessen



Werner Herzogs speelfilm Queen of the Desert, een biopic over de invloedrijke Britse archeoloog-diplomaat-ontdekkingsreiziger Gertrude Bell (1868-1926), mag dan een pijnlijk ongeïnspireerde draak geworden zijn, het is niet moeilijk te zien wat hem aantrok in het verhaal van deze tijdgenoot van T.E. Lawrence, die op hoog niveau contacten legde tussen bedoeïenen in de Arabische woestijn en de Britse regering.
Een eenzelvige held die extreme situaties opzoekt, ondanks waarschuwingen en weerstand van de goegemeente — de link met Klaus Kinski's waanzinnige visionairen in Herzogs meesterwerken Aguirre: Der Zorn Gottes (1972) en Fitzcarraldo (1982) is snel gelegd. "Zij behoren op een bepaalde manier inderdaad tot dezelfde uitgebreide familie", beaamt Herzog tijdens een groepsgesprek met een paar journalisten in Berlijn. Met als grote verschil dat Herzog ditmaal voor het eerst een vrouwelijke hoofdrolspeelster heeft, Nicole Kidman. "Dat klopt. Maar ik heb wel documentaires gemaakt over krachtige vrouwen, zoals Land des Schweigens und der Dunkelheit (1971) en Julianes Sturz in den Dschungel (2000). Bovendien dacht ik er tijdens het filmen helemaal niet over na dat ik een vrouwelijke protagonist had. Pas na afloop, toen andere mensen erover begonnen, dacht ik: verrek, ze hebben gelijk." Hij glimlacht. "Het zou eens tijd worden."

Bad in woestijn
Het moet Herzog aangetrokken hebben in Gertrude Bell dat ze zich, naar de normen van die tijd, juist gedroeg als een man. Als ze in de film door een bedoeïen gevraagd wordt de vrouweningang te nemen, antwoordt ze ferm: "Thís woman is joining the men."
Met de vrouw en het vrouwelijk lichaam — een interesse, om niet te zeggen obsessie van vele mannelijke filmmakers — lijkt Herzog slecht op zijn gemak. Zo filmde hij in zijn lange carrière nog nooit een seksscène (de twee neukende biggetjes in Cobra Verde niet meegerekend); ook in Queen of the Desert — toch Herzogs meest romantische film ooit — draait hij de camera weg als het zover komt. Herzog houdt niet van bloot.
Het verrast dan ook dat we Kidman in Queen of the Desert een onbeschut bad zien nemen in de woestijn. Herzog heeft hiervoor echter een simpele verklaring: het was niet zijn, maar haar idee. "Ik wilde niet haar lichaam exploiteren. Ik wilde niet wat bloot toevoegen, alleen maar om een paar Amerikaanse truckers een plezier te doen. Maar zij kwam er zelf mee. Ze zei: 'Werner, ik wil een bad nemen in de woestijn.' Ik antwoordde: 'Maar dan ben je naakt — of gedeeltelijk naakt.' Zij antwoordde: 'Nou en? Dat hoort bij Gertrude Bell.' Zo introduceerde zij me op nieuw terrein. En het is natuurlijk een prachtige scène geworden. Helemaal geen exploitatie."

Aangeschoten
Waar Lars von Trier zichzelf portretteert in zijn vrouwelijke personages, doet Herzog dat liever met mannen. Maar ook bij hem gaat het altijd, zoals bij zovele kunstenaars, op wezenlijk niveau om zelfportretten. Dus ook bij Gertrude Bell. Zo verwijst bijvoorbeeld het moment dat zij in de film wordt aangeschoten maar nauwelijks een spier vertrekt, naar het beroemde interview van Herzog met de BBC, buiten op een heuvel, toen hij werd geraakt door een kogel uit een luchtbuks van een onbekende schutter maar gewoon door wilde gaan met het gesprek.
"Ja, dat klopt. Ik gedroeg me op een vergelijkbare manier als Bell toen ik beschoten was. Het was ook een onbeduidende wond. Maar er zitten wel meer persoonlijke verwijzingen in de film. Zoals dat aanzoek, dat zo zacht is dat ze het eerst niet verstaat; zo deed ik het ook bij mijn vrouw. Of de munt van Alexander de Grote die ze in tweeën delen — die had ik aan mijn vrouw gegeven. Feit is, dat ik Bells verhaal heb gecondenseerd en deels heb verzonnen. Dit is mijn Gertrude Bell."
En zo vervaagt, zoals gewoonlijk bij Herzog, de grens tussen feit en verzinsel. Stilistisch is Queen of the Desert echter, op een handvol momenten na, teleurstellend conventioneel. Waar bevindt zich in deze film Herzogs 'extatische waarheid' die hij altijd verkondigt — de diepere waarheid van mythen en dromen die zich voorbij de droge werkelijkheid van feiten en data bevindt? "In de woestijn. En de manier waarop die de ziel, het innerlijke landschap van de hoofdpersoon verbeeldt. Net als bij Aguirre. Dat is een vorm van poëzie. Hoe wij de woestijn tonen, dat heb je nog nooit gezien. Niemand filmt een woestijn tijdens een zandstorm — wij wel."
Inderdaad vormen die opnamen een van de hoogtepunten van de film. Net als beelden van de besneeuwde woestijn (een zeldzaam verschijnsel dat Herzog in zijn film verwerkte) of het trillende beeld van kamelen in een luchtspiegeling. Kamelen, die bij Herzog overigens een vreselijk lawaai blijken te kunnen maken. "Het zijn echte personages", zegt Herzog tevreden. "Mijn kamelen zijn interessant. Niet zoals die kamelen in Lawrence of Arabia — die zijn echt ontzettend saai."

Queen of the Desert | | Marokko/Verenigde Staten, 2015 | Regie Werner Herzog | 128 minuten | verkrijgbaar op import-dvd uit Italië


Salt and Fire
De witte duivel

Een ecothriller van Werner Herzog, de man wiens beste films — van Fitzcarraldo tot Grizzly Man — over de titanenstrijd tussen mens en natuur gaan, klinkt natuurlijk spannend. Maar met het Engelstalige Salt and Fire slaat de eigengereide Duitse regisseur de plank aardig mis.



Drie internationale wetenschappers, gespeeld door Veronica Ferres, Gael Garcia Bernal (met een idioot Italiaans accent) en Volker Michalowski, zijn door de Verenigde Naties uitgenodigd om naar Bolivia te reizen. Het doel: een bezoek aan een meer dat in een enorme witte zoutvlakte aan het veranderen is. In de volksmond wordt er van de 'diablo blanco' oftewel de 'witte duivel' gesproken, maar natuurlijk slaat de witte duivel ook op de blanke man die misschien verantwoordelijk is voor deze milieuramp: Matt Riley (Michael Shannon), een Amerikaanse zakenman die van zwarte bivakmutsen en langdradige uiteenzettingen houdt en die de deskundigen bij aankomst meteen laat ontvoeren.
Het eerste bedrijf van Werner Herzogs verfilming van een kort verhaal van de Amerikaan Tom Bissell is een kidnapthriller met een Europuddingsausje. Een mengelmoesje van lauwwarme spanningselementen, een onverwacht lesje kunstgeschiedenis en personages met verschillende accenten die proberen de niet altijd logische dialogen toch overtuigend te brengen. Maar nadat de twee mannelijke wetenschappers op een ongewone manier het veld hebben geruimd, staat het personage van Ferres er ineens alleen voor. Tenminste, alleen met twee halfblinde Boliviaanse jongetjes met wie ze ineens op de immense zoutvlakte moet zien te overleven.
Het is niet moeilijk om te begrijpen waarom de regisseur graag een film wilde draaien op de zoutvlaktes van Uyuni, waar het overdag warm is maar de omgeving tot aan de horizon gevuld is met honingraatstructuren zo wit als sneeuw. Het levert dan ook oogstrelende beelden op, soms ook met het absurde gevoel voor humor dat we van Herzog gewend zijn, zoals in een opmerkelijk shot waarin een fles champagne op een rolstoel de witte woestenij inrijdt.
Nog Herzogiaanser is het nabijgelegen treinkerkhof, waar verroeste locomotieven in het niets lijken te ontsporen en waar de personages van Ferres en Shannon een van hun vele, wijdlopige gesprekken hebben. Helaas is dit vreemde en betoverende beeld ook gelijk een metafoor voor het verhaal zelf, dat langzaam maar zeker ontspoort in een buitengewoon landschap — een landschap waar de personages zich ook nooit echt toe verhouden.

Boyd van Hoeij

Salt and Fire | | Duitsland/Verenigde staten/Frankrijk/Mexico, 2016 | Regie Werner Herzog | Verkrijgbaar op import-dvd uit Frankrijk (Potemkine)



top
Artikelen
Filmfestival Cannes 2017 Is Cannes nog nodig?
Cinema Erotica Uitdagend naakt
Stephen Sayadian over Café Flesh 'Mijn porno is anti-erotisch'
Holland Festival: Julian Rosefeldt over Manifesto De wenkbrauw van Trump
Holland Festival: Inside Hetzelfde, maar dan anders

Interviews
Bram Schouw over Broers In galop door de bocht
Amat Escalante over La región salvaje 'Er zijn al zovéél films waarin je de genitaliën niet ziet'
Marion Hänsel over En amont du fleuve 'Er komt een moment dat je achterom moet kijken'

Rubrieken
Actie!
Op ooghoogte: Scorsese en Van Gogh
Redactioneel
Het Nieuwe Kijken Cinemagraphs
Kort
Filmsterren
Thuiskijken
Andy at the movies
The Thinking Machine 8 Afvoer


Recensies
Broers Tenen over de afgrond
Câini Duel in Roemenië
La Chana Dansen tegen de klippen op
Daughters of the Dust De magie die Beyoncé inspireerde
Donkeyote Koppig stil blijven staan
The Eagle Huntress Het is een meisje!
En amont du fleuve Een vader die geen vader was
Les fantômes d'Ismaël Obsessies van de grote architect
The Fury of a Patient Man Hoe wraak op te dienen
De keuze van mijn vader (Yan Ting Yuen over) 'Ik heb leren loslaten'
Mountain Zondigen op Bijbelse plek
Mysterious Masterpiece 'Ik ben het niet die schildert'
Pop Aye Liften met een olifant
La región salvaje Lucide dromen
Sage femme (Martin Provost over) 'Ik ken de wereld van de vrouwen'
Setan Jawa (Garin Nugroho over) 'We leven in een melodramatische samenleving'
Souvenir Dromen van een oudere prinses
The Wall Zand tussen knarsende tanden
Wonder Woman Verbaasde amazone