The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
UNCLE BOONMEE WHO CAN RECALL HIS PAST LIVES Cannes 2010 'een vreemde, prachtige droom'

Stormachtige liefde

Geloof niet de zwartkijkers die zeggen dat Cannes 2010 een matige editie was. Uiteindelijk gaat het om de films die wel zegevieren.

Dat Apichatpong 'Joe' Weerasethakul de Palme d'Or wint, is de kroon op een festival dat tussen alle spektakel op zoek ging naar nieuwe vormen. Nou ja, 'op zoek ging'. Een festival moet eten wat de pot schaft en dan kan het ene jaar wel eens wat minder zijn dan het vorige. De editie 2010 zou een stuk minder zijn dan die van vorig jaar, was vaak te horen in Cannes. Want toen hadden we het spektakel van Haneke's das weisse band en Von Triers antichrist. Maar een collega die het festival al dertig jaar bezoekt, zette die klacht op de laatste dag in perspectief: "Dat is altijd al zo geweest. Dit jaar is altijd minder dan vorig jaar. Al zo lang ik hier kom." Begrijpelijk. Vaak weet een publiek niet meteen wat het aan moet met nieuwe films. Maar net zo begrijpelijk is het dat critici de nieuwe editie legitimeren door die af te zetten tegen de vorige.

Vloeken
Het was daarom passend dat Michael Haneke in de zaal zat bij de vertoning van Jean-Luc Godards film socialisme. Als om het stokje door te geven aan de volgende editie, in dit geval de meest radicale film van het festival. Godards vloekende en tierende en schurende en wringende beeld en geluidessay staat haaks op alles wat de kijker gewend is in een film. En naar op zoek is: betekenis, tijdverdrijf, harmonie.

Onschuldig
Natuurlijk opende het 63ste Filmfestival Cannes met spektakel, ze moeten daar aan de Cote d'Azur ook een boterham verdienen. Maar terwijl de camera's het circus volgden, verschoof de aandacht van het festival stiekem naar de speciale verhalen. Bovendien leverden de grote namen keurige en soms ronduit teleurstellende films af. Ridley Scott, Mike Leigh, Stephen Frears, Woody Allen, Oliver Stone: allemaal onschuldig middle of the road-drama.

Verrassing
Juryvoorzitter Tim Burton wilde verrast worden, had hij voor het festival zijn speurtocht naar de winnaar verklaard. Bij de persconferentie na de prijsuitreiking noemde hij Weerasethakuls uncle boonmee who can recall his past lives "een vreemde, prachtige droom". Niet Weerasethakuls beste film om eerlijk te zijn, maar deze Gouden Palm kan veel nieuwsgierige kijkers lokken. In een tijd waarin een groot deel van de filmindustrie alleen geïnteresseerd is in geijkte verhalen met sterrencasts, houdt Burtons jury een pleidooi voor ongewone verhalen met onbekende acteurs. Weerasethakul is trouwens niet zo esoterisch als zijn films suggereren. De Thai vertelde meer geïnteresseerd te zijn in de verborgen mogelijkheden van het brein dan in bovennatuurlijke verschijnselen. Later meer daarover in het interview dat we met Weerasethakul in Cannes hadden.

Monster
Wie conventies uitdaagt moet op kritiek rekenen. Kiarostami's copie conforme kreeg na afloop een lauw applaus, net als het bijkans briljante tender son, the frankenstein project van Kornel Mundruczo. Het applaus voor Kiarostami volgde in de dagen na de screening maar Mundruczo moet daar vermoedelijk nog een tijdje op wachten. tender son begint als een conventioneel drama over een regisseur die bezig is met een casting voor zijn nieuwe film. Maar geleidelijk veranderen dan het ritme en de toon. Tot plotseling het monster uit de titel in de kamer staat. Een razend knappe film met een uitgebeende vertelstructuur en uitgekiende camerabewegingen die de kijker met onverwachte wendingen steeds een stap voor is.

Down
De jonge Belgische regisseur Gust van den Berghe bewerkte zijn eindexamenfilm tot het speelse, lefgozerige little baby jesus of flandr. Een Driekoningen-verhaal gespeeld door mensen met Downsyndroom. Geen idee wat je daarmee moet — is dit exploitatie of juist niet? — maar de film prikkelt nog altijd. Minder radicaal maar net zo lekker eigenwijs was les amours imaginaires van de 21-jarige Canadees Xavier Dolan. In al zijn gestileerde recalcitrantie en fictie afgewisseld met bekentenissen over verloren liefdes lukt het de film het stormachtige gevoel van absolute verliefdheid over te brengen. 21 jaar!
"Waar ik bij Cannes zo van hou, is dat het een authentieke liefde voor cinema reflecteert", citeerde vakblad Screen de Duitse regisseur Christoph Hochhäusler die met unter dir die stadt in de Un certain regard-selectie zat. Inderdaad, liefde voor cinema. Het is de zoektocht naar nieuwe vormen die deze editie van het festival z'n waarde gaf. Hoe gaan we bijvoorbeeld het leven online in films laten zien? Cannes toonde met chatroom, r u there, l'autre monde, films die, zou je zeggen, bijna noodzakelijk in gebreke moeten blijven omdat ze nieuwe werelden verkennen. Gaven die films het antwoord? Nee. Ja. Deels. Misschien. Misschien zit Godards film socialisme dichter bij dat antwoord. Misschien niet. Erg spannend hoe filmmakers de komende jaren die wereld achter het scherm te pakken zullen proberen te krijgen. Cannes legde de vraag alvast op tafel.

Moordenaar
Kun je meevoelen met een moordenaar ook al veroordeel je wat hij doet? Die tegenstrijdige gevoelens bespeelde Cristi Puiu met zijn drie uur en vijf minuten durende aurora. Puiu gebruikt de lengte en een absolute toewijding van de camera aan zijn personage om de kijker te misleiden. Hoe verhoudt de kijker zich tot wat zij ziet? Betekent nabijheid ook kennen? Of begrijpen? Bovendien heeft de film net als politist, adjectiv na een lange, monotone opbouw een fijne pay-off in de lange slotscène. Die komt niet helemaal onverwacht maar zegt wel iets wezenlijks over wat eraan voorafgaat en, meer nog, zegt ook iets wezenlijks over film.
Dat is waar het festival als geheel met de afgelopen editie opnieuw in slaagde: een wezenlijke bijdrage leveren aan het debat over film. De Gouden Palm geeft aan dat de weg open ligt voor nieuwe verhalen.

Natuurlijk bleken niet alle conventies verdwenen.

Met de markt gaat het een stuk beter dan vorig jaar, meldden vakbladen Screen en Variety. Maar niet iedereen zal daar van profiteren. Kopers concentreerden zich op genrefilms, sterrencasts en publiekstrekkers. Van die behoedzaamheid zijn het komende jaar vooral de kleinere titels met meer gewaagde verhalen het slachtoffer.
Helemaal teleurstellend is de dramatische ondervertegenwoordiging van vrouwen in de hoofdcompetitie. In de officiële selectie voor een Gouden Palm zat niet één film van een vrouwelijke regisseur. De jury voor de Palme d'Or bestond dit jaar uit zeven mannen en twee vrouwen.
Fijn hoe alle commotie rondom het festival opkwam en weer wegebde. De IJslandse vulkaan die de aanvoer van bezoekers dreigde te verstoren, viel stil. De storm die zelfs een deel van de voorgevel van het festivalcentrum naar beneden blies, ging weer liggen. Opgewonden politici die het niet eens waren met de boodschappen van de filmmakers werden weer rustig. Uiteindelijk bevond alle commotie zich daar waar hij moet zijn: in de films zelf en de gesprekken die we daarover met z'n allen hebben.

Ronald Rovers


Parallelle werelden

De beste film van het Filmfestival Cannes won ook de Gouden Palm: uncle boonmee who can recall his past lives van Apichatpong Weerasethakul: mysterieus, kalm, verpletterend. Veel andere films op het festival speelden een rollenspel.

Op het afgelopen Filmfestival Cannes leek het soms meer om politiek dan om film te draaien, maar in plaats van rookpluimen van demonstranten kwam er een ander thema bovendrijven. Sleutelfilm is copie conforme van Abbas Kiarostami. Dit relatiedrama is slechts ten dele geslaagd, maar het spel dat Kiarostami speelt met de werkelijkheid zagen we in meer films terug. In een aantal opvallende films dat in Cannes in première ging, trekken de hoofdpersonages een ander beeld op van zichzelf. Bijna iedereen zou wel iemand anders willen zijn in films als uncle boonmee who can recall his past lives van Apichatpong Weerasethakul, rebecca h. (return to the dogs) van Lodge Kerrigan, chatroom van Hideo Nakata, autobiografia lui nicolae ceausescu, r u there van David Verbeek, l'autre monde van Gilles Marcand, en octubre van Daniel en Diego Vega.



Rollenspel
Abbas Kiarostami maakte met copie conforme zijn eerste buitenlandse film. Opgezet als een intelligent rollenspel, is dit nagenoeg real time relatiedrama een puzzel die zich niet gelijk prijsgeeft. Juliette Binoche (prijs voor de beste actrice) is een galeriehoudster die er een dagje op uit trekt met de Engelse schrijver van het kunsthistorisch boek Copie conforme. Na een lezing van de schrijver over de waarde van kopieën, praten de twee tijdens hun dagtrip nog een tijd door over namaak en origineel, om dit vervolgens ook in de praktijk te brengen. Het blijft namelijk altijd in het midden of deze twee nou ooit geliefden zijn geweest of niet. Het scenario zit vol met losvaste gedachtes over kunst, en over het ontbreken van referentiepunten bij het beoordelen daarvan. Zodra een alledaags object in een museum wordt geplaatst, verandert je blik erop. Met de werkelijkheid valt te spelen, en dat is wat Kiarostami opnieuw doet in een film die qua toon en sfeer anders is dan zijn Iraanse werk (de locatie is nu pittoresk Toscane), maar inhoudelijk zijn er zeker raakvlakken.
Kiarostami heeft een hommage willen brengen aan viaggio in italia van Roberto Rossellini, waarmee het spel compleet wordt: als copie conforme niet goed wordt bevonden, dan bewijst hij daarmee heel slim dat de kopie inderdaad slechter is dan het origineel. Of het goed nieuws is dat Juliette Binoche de hoofdrol speelt, hangt af van je liefde voor deze actrice, die na het ingetogen acteren onder Haneke nu jammer genoeg weer heel veel onnodige gezichtspieren beweegt.

Geest
In een vorig leven zou oom Boonmee een dier of een vrouw kunnen zijn geweest. Nu is hij iemand anders. Apichatpong Weerasethakuls uncle boonmee who can recall his past lives is een uitzonderlijke film die diep weet te raken. Mysterieus, kalm, verpletterend. Weerasethakul (tropical malady) bewijst hier weer mee dat zijn stijl uniek is, en dat maakt uncle boonmee tot de beste film van het festival. Op een dag schuift er aan de eettafel van oom Boonmee een geest aan, terwijl uit het oerwoud de geest van hun vermiste zoon, verkleed als aap met felrode ogen, aan komt wandelen. Niemand kijkt daar raar van op. De gesprekken die volgen over het leven voor en na de dood, en de tocht die de zieke Boonmee maakt naar de grot waar hij zal sterven, roepen een diep, onbenoembaar gevoel op, dat alleen maar wordt versterkt door de dreigende geluidsband die onder de huid kruipt. De film zit vol met onvoorspelbare beelden die niet de ratio maar de ziel willen aanspreken: de maan die op een iris lijkt, een vrouw met een meerval tussen haar benen, een man in een apenpak aan een touw. Een grootse film, die je wel moet kunnen toelaten.

Parallellevens
Lodge Kerrigan (clean, shaven, claire dolan) maakte een kleinere film, die meer wegheeft van een experiment, maar wel een dat blijft rondspoken. rebecca h. (return to the dogs) is een film in een film over een actrice die drie rollen speelt: Jefferson Airplane-zangeres Grace Slick, een labiele vrouw, en zichzelf, Geraldine Pailhas. Ook Lodge Kerrigan speelt zichzelf als regisseur die een film over Grace Slick aan het maken is. Spiegel na spiegel houdt hij ons voor in dit raadsel vol met parallellevens, die twee keer bruut worden onderbroken door een gruwelijk beeld van de vrouw met een plastic zak over haar hoofd. Kerrigan laat in zijn film ook archiefbeelden zien van de rode loper van het 56ste festival van Cannes. Het is dan ook een mooi toeval dat zijn film in Cannes in première ging, want zo wordt die echte en gefilmde rode loper ook weer onderdeel van zijn rollenspel.

Chatgeneratie
Dit jaar doken drie filmmakers in de virtuele wereld, met films over de game- en chatgeneratie en de rollen die ze daar in spelen. Veel vervreemde beeldschermkijkers in r u there van David Verbeek en in chatroom van Hideo Nakata (ringu, dark water), geschreven door de Ierse toneelschrijver Enda Walsh, die eerder het scenario van hunger schreef. Een onwaarschijnlijke (goede) combinatie, zou je hopen, maar chatroom is niet echt opzienbarend te noemen. De acteurs, die vooral gecast lijken vanwege hun expressieve lippen, spelen een groepje van de werkelijkheid afgesneden adolescenten die alleen via het anonieme chatten hun zielenroerselen met elkaar kunnen delen. De werkelijkheid is bleekgrijs uitgebeeld, terwijl de virtuele scènes ervan af spatten. Toch gaat het nooit over jezelf, mij, ons, al die mensen die via het beeldscherm naar de wereld kijken. Het blijft een ideetje op afstand. De gamewereld komt wel angstaanjagend dichterbij in l'autre monde, een tikje vergezochte thriller naar een scenario van Dominik Moll, over de videogame Black Hole waarbij ook de werkelijkheid wordt gemanipuleerd.

Klapvee
De Roemeense regisseur Andrei Ujica, die eerder het geweldige out of the present maakte, heeft proberen te laten voelen in wat voor opgetrokken decor dictators leven. Zijn fascinerende 'autobiografie' van Ceaucescu is samengesteld uit archiefmateriaal waarin enkel eindeloze parades en een Congres vol klapvee zijn te zien. Drie uur lang laat hij ervaren hoe gekmakend het moet zijn om 25 jaar geen enkele tegenstand te krijgen. Ook zelf word je enigszins murw geslagen door weer de zoveelste perfect uitgevoerde parade, en dat zal zeker de bedoeling zijn geweest. Uiteindelijk kun je die radicale vorm alleen maar bewonderen.
octubre (Juryprijs Un certain regard) is mooi kleine Peruaans debuut over een pandjesbaas die met een baby wordt opgescheept, waarbij vooral de kleine momenten van droge humor opvallen, als de vrouw die op de baby past zich steeds meer als zijn echtgenote gaat gedragen. Hij kan dit rollenspel niet echt waarderen, net als de schrijver in copie conforme, die ook steeds chagrijniger wordt.

Gangenstelsels
Verder draaiden er op het festival twee goede documentaires, een over het bouwen van een eigen wereld en de ander over vernietigen van een heel systeem.
inside job van Charles Ferguson reconstrueert op heldere wijze de aanloop naar de financiële crisis, waarbij heel duidelijk wordt wie de veroorzakers zijn en hoe het allemaal zover heeft kunnen komen. Sommigen van de bankiers en players die hij te spreken kreeg, kunnen alleen maar stamelen als ze met de feiten en onjuistheden worden geconfronteerd. Charles Ferguson, die eerder de uitstekende, doorwrochte onderzoeksdocumentaire no end in sight maakte, is weer goed op dreef en wil de onderste steen boven krijgen.
Kunstenaar Anselm Kiefer, die in Zuid-Frankrijk eigenhandig een waanzinnig groot bouwproject heeft opgezet, is onderwerp van over your cities grass will grow van Sophie Fiennes (zus van Ralph en Joseph). Voor haar prachtige documentaire volgde zij Kiefer tweeënhalf jaar lang, terwijl hij op grote schaal torens bouwt, tunnels graaft, lood giet en beton stort. Langzaam schuift ze met haar camera's door zijn zelfgebouwde, unheimliche gangenstelsels. Maar het mooiste is om hem aan het werk te zien, met betonmolens, graafmachines, bulldozers en smeulende as, samen met de zwijgende bouwers die hem trouw helpen zijn vastberaden ideeën uit te voeren. De documentaire is gemaakt vlak voordat Kiefer afscheid gaat nemen van deze wonderlijke plek, die nu door de natuur zal worden overgenomen. Kees Kasander is producent en veel van de crew is Nederlands, dus deze zullen we vast op IDFA of in Rotterdam terug gaan zien.
Terwijl Cannes 2010 door velen als een minder jaar werd gezien, zijn er gelukkig altijd kleine, fijne films als deze en grootse als uncle boonmee die dat weerspreken.

Mariska Graveland


Politieke bemoeienissen

Politiek gevoelige onderwerpen hielden de gemoederen bezig op het 63ste Filmfestival van Cannes: de Algerijnse kwestie, boze politici en de hongerstaking van de Iraanse regisseur Jafar Panahi.

De Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd en de dubieuze rol van de Franse kolonisatoren houden de Fransen nog steeds flink bezig. Men vond extra beveiligingsmaatregelen nodig bij de première van hors la loi van Rachid Bouchareb, omdat 1200 demonstranten, voornamelijk veteranen, oude besjes en Front National-aanhangers, bij het Hotel de Ville met spandoeken stonden, want de film zou anti-Frans zijn.
Kritisch is hors la loi zeker over de doden die gevallen zijn door Frans ingrijpen, maar ook het verzet wordt niet gespaard. De vele schietpartijen voor 'de goede zaak' die steeds verder uit de hand loopt, maken dit meer tot een gangsterfilm of een western dan een politieke tijdbom. De rechtse senator die de film op voorhand afschoot, had dan ook eerst de film moeten zien.
des hommes et des dieux van Xavier Beauvois (Grote Juryprijs) toont de latere Algerijnse oorlog door de ogen van acht Franse monniken die in 1996 in Algerije zijn vermoord. Door wie is onbekend. De Franse kolonisatie wordt als bron van alle ellende genoemd. Recentelijk zijn er documenten opgedoken waarin staat dat het niet de Algerijnse extremisten maar het Algerijnse leger was die de monniken hebben onthoofd. Dit gruwelijke feit komt niet in beeld, belangrijker zijn de innerlijke worstelingen van de monniken. Ze weigeren het land te verlaten en slaan ook elke overheidsbescherming af; het enige wat ze willen is dichtbij de dorpsbevolking blijven die ze al die jaren hebben geholpen. Even moedig als naïef blijven ze in hun Huis van de Vrede.



Hongerstaking
Politici bemoeiden zich naast hors la loi ook nog met andere films. De Italiaanse minister van Cultuur Sandro Bondi boycotte het festival omdat draquila kritisch is op de regering-Berlusconi, en het ergste van allemaal: Jafar Panahi ging in hongerstaking, zoals Abbas Kiarostami op een persconferentie in Cannes aangekondigde, met een huilende Juliette Binoche naast zich. Panahi zit nog steeds vast vanwege het maken van een film over de Iraanse verkiezingen. Ook ging er een handtekeningenactie rond om Polanski te ondersteunen (en Xavier Beauvois liep rond in een Polanski-T-shirt), maar Michael Douglas (in Cannes voor wall street: money never sleeps) weigerde te tekenen voor een regisseur die "de wet heeft gebroken".
De fraude rond het onderzoek naar massavernietigingswapens in Irak door de regering-Bush werd gereconstrueerd in fair game van Doug Liman. Deze aanklacht tegen machtsconcentratie en machtsmisbruik door regeringen, is gebaseerd op het leven van CIA-spion Valerie Plame (Naomi Watts) en haar echtgenoot, ambassadeur Joseph Wilson (Sean Penn) die bovenop het onderzoek naar massavernietigingswapens zaten en de misleidende informatie naar buiten brachten, waarna de regering hen liet vallen. Wilson eindigt met een expliciete oproep aan burgers om altijd kritisch te blijven op de macht. Helaas was Sean Penn er zelf niet om dat kracht bij te zetten: hij verscheen voor een hoorzitting van de VN over Haïti, en liet het gekrakeel van de Croisette achter zich, net als Jean-Luc Godard die een raadselachtige excuusbrief schreef aan de festivaldirecteur waarin hij zijn situatie met die van de Grieken vergelijkt. Zijn intrigerende, naar verluidt laatste film film socialisme eindigt hij met NO COMMENT.

MG


Cannes-favorieten van de Filmkrant

Mariska Graveland
1 uncle boonmee who can recall hist past lives — Apichatpong Weerasethakul
2 des hommes et des dieux — Xavier Beauvois
3 copie conforme — Abbas Kiarostami
4 over your cities grass will grow — Sophie Fiennes
5 film socialisme — Jean-Luc Godard

Ronald Rovers
1 tender son, the frankenstein project — Kornel Mundruczo
2 uncle boonmee who can recall his past lives — Apichatpong Weerasethakul
3 poetry — Lee Chang-dong
4 aurora — Cristi Puiu
5 les amours imaginaires — Xavier Dolan

Jeroen Stout
1 biutiful — Alejandro González Iñárritu
2 armadillo — Janus Metz
3 uncle boonmee who can recall his past lives — Apichatpong Weerasethakul
4 poetry — Lee Chang-dong
5 carlos/waar de sterre bleef stille staan (little baby jesus of flandr) — Olivier Assayas/Gust van den Berghe


Prijzen Cannes 2010

Gouden Palm
uncle boonmee who can recall his past lives — Apichatpong Weerasethakul
Grote Juryprijs
des hommes et des dieux — Xavier Beauvois
Beste regisseur
Mathieu Amalric voor tournée
Juryprijs
un homme qui crie — Mahamat-Saleh Haroun
Beste acteur
Javier Bardem in biutiful (Alejandro González Iñárritu)
Elio Germano in la nostra vita (Daniele Luchetti)
Beste actrice
Juliette Binoche in copie conforme (Abbas Kiarostami)
Beste scenario
Lee Chang-dong voor poetry

Gouden Palm Korte film
chienne d'histoire — Serge Avédikian
Juryprijs Korte film
micky bader — Frida Kempff

Camera d'Or (beste debuut)
año bisiesto — Michael Rowe Quinzaine des réalisateurs

Un Certain Regard Prijs
hahaha — Hong Sangsoo
Juryprijs
octubre (Daniel & Diego Vega)
Beste acteerprestatie
Adela Sanchez, Eva Bianco, Victoria Raposo in los labios van Ivan Fund en Santiago Loza

Quinzaine des réalisateurs
lily sometimes — Fabienne Berthaud
illegal — Olivier Masset-Depasse
le quattro volte — Michelangelo Frammartino

Semaine de la critique
armadillo — Janus Metz

Fipresci Prijzen van de internationale filmkritiek
tournée — Mathieu Amalric Competitie
pal adrienn — Agnes Kocsis Un certain regard
todos vos sodes capitans — Olivier Laxe Quinzaine des réalisateurs


Distributietitels

In première in Cannes en later verwacht in de Nederlandse filmtheaters.

Amstel Film
año bisiesto — Michael Rowe Quinzaine

Benelux
des hommes et des dieux — Xavier Beauvois Competitie

Cinéart
all good children — Alicia Duffy Quinzaine
benda bilili — Florent de la Tullaye en Ranaud Barret Quinzaine
un homme qui crie — Mahamat-Saleh Haroun Competitie
route irish — Ken Loach Competitie
tamara drewe — Stephen Frears Buiten competitie
the tree — Julie Bertucelli Slotfilm

Cinemien
les amours imaginaires — Xavier Dolan Un certain regard
la nostra vita — Daniele Luchetti Competitie
le quattro volte — Michelangelo Frammartino Quinzaine
unter dir die stadt — Christophe Hochhäusler Un certain regard

Contact Film
la mirada invisible — Diego Lerman Quinzaine
the light thief — Aktan Arym Kubat Quinzaine
uncle boonmee who can recall hist past lives — Apichatpong Weerasethakul Competitie
women are heroes — JR Semaine de la critique

E1
another year — Mike Leigh Competitie
fair game — Doug Liman Competitie

EYE
aurora — Cristi Puiu Un certain regard
r u there — David Verbeek Un certain regard
the tender son, the frankensten project — Kornel Mundruczo Competitie
le quattre volte — Michelangelo Frammartino Quinzaine
poetry — Lee Chang-dong Competitie

Filmfreak
tournée — Mathieu Amalric Competitie

Paradiso
burnt by the sun 2 — Nikita Michalkov Competitie
you will meet a tall blond stranger — Woody Allen Buiten competitie

U-Dream
hors la loi — Rachid Bouchareb Competitie

Universal
robin hood — Ridley Scott Openingsfilm

Warner
wall street — money never sleeps — Oliver Stone Buiten competitie

Wild Bunch
abel — Diego Luna Quinzaine
copie conforme — Abbas Kiarostami Competitie
draquila — l'italia che trema — Sabina Guzzanti Special screening

Foto's Angelique van Woerkom.

top
Artikelen
Cannes 2010 'een vreemde, prachtige droom' Stormachtige liefde
Filmslot: Last minute campagnetips Hard slaan en de moraal thuislaten

Interviews
Antonio Campos over AFTERSCHOOL De eerste film van de YouTube-generatie
Bong Joon-ho over MOTHER 'Ik hou van spelen'
Take 5: Cinemasia on tour
Shirin Neshat over WOMEN WITHOUT MEN De dood van de Iraanse democratie

Rubrieken
Actie!
Boeken Bizarre mixen
Filmweb Wat is er deze maand online te lezen?
Filmfocus
Filmkort
Mening
Filmnieuws
Filmpers
Filmthuis
Filmsterren
Webfilm Welke webfilms komen er deze maand bovendrijven?
World Wide Angle (NL)


Recensies
AFTERSCHOOL Tienerapathie post 9/11
AGORA Aards gekrioel
BARDSONGS Oordeel niet te snel over je lot
CONTRACORRIENTE Leven met een geheim
DOSSIER K. Sudderende doofpotten
JOHAN PRIMERO Zijn eigen paradijs
MOTHER Het is mis met alle zonen
MR. NOBODY Eigenwijze sciencefiction
NORDWAND De berg als probleem
ONDINE Wonderbaarlijke visvangst
LA PRIMA LINEA Het persoonlijke is politiek
R U THERE Vergroeid met het scherm
THREE MILES NORTH OF MOLKOM Chakrasessies en vuurlopen
VIOLA DI MARE Engelen op Sicilië
WOMEN WITHOUT MEN Dromen van vrijheid