Burning
Tesnota
First Man
Transit (Christian Petzold over)
Living the Light — Robby Müller (Claire Pijman over)
TULPAN Filmpers

TULPAN
Sergei Dvortsevoj
Zo terloops als tulpan eruitziet, zo precies en geduldig is alles gechoreografeerd. Vier jaar werkte Dvortsevoj aan zijn film, tot hij niets meer aan het toeval hoefde over te laten, zelfs die onberekenbare schapen niet. Daarin ligt natuurlijk het ware genie van de film: dat alles eruitziet alsof het daar zomaar is aangetroffen, aan de oevers van de tijd.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

tulpan won vorig jaar op het festival van Cannes de hoofdprijs van de tweede competitie Un certain regard en vervolgens een karrenvracht aan prijzen in de rest van de wereld. Het is terechte lof voor een melancholisch stemmend kleinood. Voor een monument voor een manier van leven die bijna niet meer bestaat.
de Volkskrant (Jan Pieter Ekker)

Asa droomt van een eigen boerenbedrijf en een gezin. Het lege bestaan op de steppe, tussen de kamelen en de schapen en onder de prachtige sterrenhemel, bevalt hem. Het kleine drama tulpan wordt gekenmerkt door mooie omgevingsshots. Er gebeurt niet veel, maar wel is de kijker getuige van de geboorte van twee lammetjes
De Telegraaf (Annet de Jong)


LINHA DE PASSE
Walter Salles
Het grote aantal hoofdpersonages gaat ten koste van de diepgang. De film werpt ook geen heel nieuw licht op de sociale problemen die erin worden aangesneden. Maar de goed gekozen acteurs, de authentieke locaties en de onopgesmukte stijl geven de film wel street credibility.
NRC Handelsblad (Peter de Bruijn)



Salles vertelt geen sprookjes in zijn film. Hij laat onomwonden zien hoe moeilijk het voor deze knapen is om hun weg in het leven te volgen. Natuurlijk zijn er verleidingen om de verkeerde kant op te gaan. De vraag die de kijker bezighoudt, is of het viertal genoeg veerkracht bezit om een eerlijk bestaan op te bouwen. Als tegengif voor het recente aanbod vol geweldsfilms is linha de passe een verademing.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

De stoere vooroordelen uit de Braziliaanse favela-film willen de regisseurs misschien uit de weg gaan, maar de clichés van het sociaal-realisme blijken moeilijker te vermijden. Een parallel tussen voetbal en religie, gerommel met een afvoerputje, opmerkingen over klassenverschil en racisme: elke vorm van symboliek wordt benadrukt.
de Volkskrant (Floortje Smit)


DE LAATSTE DAGEN VAN EMMA BLANK
Alex van Warmerdam
Met de laatste dagen van emma blank wentelt Van Warmerdam zich in een zwartgallig universum, waarin nauwelijks meer plaats is voor de speelse absurditeit van zijn vroegere succesnummers abel en de noorderlingen. Beter gezegd: emma blank is wel absurd, maar niet speels. De hypochondrische humor is tegelijkertijd om te lachen en te huilen en valt perfect op zijn plaats in het huis dat speciaal voor de film werd opgetrokken in de duinen bij Bloemendaal.
Het Parool/GPD-kranten (Fritz de Jong)



De maskerade in de laatste dagen van emma blank intrigeert een tijdlang. Maar als de onderlinge verhoudingen eenmaal zijn vastgesteld, blijkt het materiaal van schrijver-regisseur Alex van Wamerdam te mager om anderhalf uur te vullen. Een buitenstaander mag vervolgens een rolletje komen spelen, dat culmineert in een zwart-humoristische strandscène. Dat de aanleiding tot die grap nogal geforceerd is, zal de trouwe fans van Van Warmerdam een zorg zijn.
De Telegraaf (Erik Koch)

Net als in ober schuilt er in deze film een dubbele laag die openbaart hoe deze mensen met elkaar in een plat getreden script gevangen zitten, maar om de plot gaat het eigenlijk niet. Het plezier schuilt aan de oppervlakte. emma blank is grimmig, heel gek en geestig, en kent genoeg fraaie zinnen.
Trouw (Jann Ruyters)


THREE MONKEYS
Nuri Bilge Ceylan
De lange takes, de uitgevlakte kleuren, de sterke geluidsband en de extreme close-ups zorgen voor een intens drama, dat doet denken aan de klassieke Europese cinema. De film heeft de broeierigheid van Visconti's verfilming van The postman always rings twice, de eenzaamheid van Antonioni's werk en bij vlagen de visuele pracht van Tarkovski's films. Het is tegelijk de enige kritiek op de film: three monkeys is prachtige klassieke, maar geen vernieuwende cinema.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)



three monkeys is een duister, hypnotiserend portret van een gesloten, bewegingsloos gezin in een stad vol beweging. In hun muffe appartement draaien ze als schimmen om elkaar heen, verraden elkaar, doorzien dat, klampen zich aan elkaar vast. (...) Met een woord als meesterwerk moet een recensent zuinig zijn. Hij mag het hooguit een keer of drie per jaar gebruiken; als een film als three monkeys voorbij komt.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)

Via fraaie beeldovergangen met een vaste, lage camera die personages makkelijk uit beeld verliest, en geluidsbruggetjes van mobielgerinkel dat eerder afstand en afwezigheid dan verbinding suggereert, veroordeelt Ceylan deze mensen steeds opnieuw tot elkaar. (...) Of het je emotioneel allemaal veel doet, is een andere vraag. Maar dat Ceylan een krachtige, inventieve — zij het nogal sombere — beeldenmaker is, dat heeft hij met three monkeys andermaal bewezen.
Trouw (Remke de Lange)


CASANEGRA
Nour-Eddine Lakhmari
Enkele scènes zijn misschien wat lang uitgesponnen, maar vooral de dialogen in de tweede helft, en het zou geen kwaad kunnen om een wat strakkere montage te ambiëren. Maar voor een moderne grotestadsfilm uit Marokko die er niet voor terugdeinst maatschappelijke problemen onder de loep te leggen, alle lof.
Trouw (Belinda van de Graaf)



De Marokkaanse regisseur Nour-Eddine Lakhmari presenteert zowel een geslaagd coming of age-drama als een fascinerend portret van een grote stad. Ondanks de heftige thematiek wordt casanegra nergens heel zwaar. De vele scènes op straat zorgen tussen alle ellende door voor vermakelijke momenten. Daarbij is vooral ritselaar Zrirek geestig.
Algemeen Dagblad (Rianne van der Molen)

De film brengt niet alleen de energieke strijd voor een beter bestaan van de twee jongens in beeld, maar schetst ook hun moeilijke thuisomstandigheden. De regisseur lijkt daarmee te willen onderstrepen dat Adil en Karim eigenlijk heel lieve jongens zijn, al maakt hij hen daarmee ook te nadrukkelijk tot slachtoffer. Verder bevolkt de Marokkaanse cineast zijn film met kleurrijke bijfiguren, die casanegra luchtiger maken en de onmiskenbaar bittere ondertoon van de sociale aanklacht verzachten.
De Telegraaf (Marco Wijers)


top
Artikelen
Cannes Sterke editie Cannes 2009 daalt af in de hel
Filmslot I Waar zijn de filmbladen?
Filmslot II: Complex Hollywood We willen opgelicht worden
Typex

Interviews
Agnès Varda Vissen naar herinneringen
André Téchiné over LA FILLE DU RER "Woorden zijn even krachtig als vuistslagen"
Fien Troch over UNSPOKEN Het grote gemis
Ivo van Hove over Antonioni project "Hoe actueel kun je zijn?"
Lisandro Alonso over LIVERPOOL Wreed landschap
Werner Herzog over ENCOUNTERS AT THE END OF THE WORLD "Avontuur is een belachelijk circus"
Yôjirô Takita over DEPARTURES Kleffe handen aan de kist
Take 5: Kort in Cannes

Rubrieken
Boeken Draaikolk
Filmweb
Filmfocus
Filmkort
Mening
Filmnieuws
Filmthuis
Filmpers
Filmsterren
Webfilm
World Wide Angle (NL)


Recensies
BEAUTIFUL BITCH Overleven in Düsseldorf
COUNTERPARTS (GEGENÜBER) En dan vallen er klappen
DEPARTURES Typische Oscarfilm
DISGRACE Moreel drijfzand
ENCOUNTERS AT THE END OF THE WORLD Van de kaart gesprongen
LA FILLE DU RER Angst als virus
LIVERPOOL Bodemloze wodkafles
LES PLAGES D'AGNÈS Vrolijk achteruit lopen
SNOW Dood en de pruimen
TERMINATOR SALVATION Don't be back!
UNSPOKEN Verdoofd door de supermarkt
LA VENTANA Nog één keer in de buitenlucht